พุธที่  8  ต.ค. 2544

หญิงตื่นขึ้นมาก็เป็นเวลาเกือบสิบโมงเช้าแล้ว เลยตัดสินใจว่าไปเรียนให้ทันช่วงบ่ายเลยแล้วกัน  แม่เฮียงออกไปแล้วตอนที่หญิงยังนอนหลับอยู่  แต่ทิ้งข้อความในกระดาษ กับถุงโจ๊กหมูที่แม่คงออกไปซื้อแถวอนุสาวรีย์มาให้  หญิงจับที่ถุงดูก็รู้สึกว่ายังร้อนอยู่  แสดงว่าแม่คงเพิ่งออกไปได้ไม่นาน

เมื่อคืนหญิงกับแม่นั่งคุยกันจนดึก ถึงเรื่องราวตอนที่หญิงยังเล็ก และแม่เลี้ยงหญิงมายังไงบ้าง  โดยคุยกันไป กินพิซซ่าที่โทรสั่งให้มาส่งที่หอกันไป เลยทำให้หญิงเผลอนอนตื่นสายเสียได้

การได้รู้ความจริง กลับทำให้เธอรู้สึกผูกพันกับมารดามากขึ้น และรู้สึกดีใจที่มีพี่ชายอีกคนหนึ่งเป็นคนในครอบครัว ตอนนี้หญิงรู้สึกว่าอดไม่ได้ที่จะเล่าให้ใครสักคนรับรู้ จึงเปิดคอมพิวเตอร์ ต่ออินเตอร์เน็ท เพื่อที่จะแจ้งข่าวใหม่นี้ให้ Mr. X รับทราบ

From  : V <Vrawans@xxxmail.com>

To      :  Mr. X  <Victory_X@xxxmail.com>

Subject : เรื่องสุด Surprise

Sent : 8/10/01    10.18  A.M.

มีข่าวดี และน่าตื่นเต้นจะบอกค่ะ  

คือว่า..................V ยังมีพี่ชายแท้ ๆ อีกคนหนึ่งล่ะ แม่เพิ่งบอกเมื่อวานนี้  เลยอยากบอกพี่ให้ทราบ  เอาไว้ถ้ามีโอกาส ได้เจอกันนะคะ  จะพาไปให้รู้จักด้วย วันนี้เลยตื่นสายไปหน่อย เลยมาส่งเมล์ตอนนี้ แต่เดี๋ยวจะไปเรียนแล้ว  อ้อ เรื่องคดีนี่แอบอู้ไปหลายวัน  วันนี้คงต้องไปหาผู้กองที่สน.เสียหน่อย  บายนะคะ

ตื่นเต้นที่สุดเลย

 + Sending message +
+ Message  successfully sent +

หลังจากเช็คเมล์อื่น ๆด้วยเสร็จแล้ว  จึงปิดคอมพิวเตอร์ แล้วอาบน้ำแต่งตัว  รับประทานโจ๊กหมู แล้วถึงไปที่คณะ

เนื่องจากช่วงนี้มีหลายเรื่องเหลือเกิน ทำให้งานวิจัยที่ทำค้างอยู่ไม่ค่อยก้าวหน้าเท่าไร  อาจารย์ที่ปรึกษาจึงเรียกตัวให้หญิงไปหาเพื่อสอบถามความคืบหน้า และให้การบ้าน มาหาบทความที่ใช้อ้างอิงเพื่อเขียนในส่วนทบทวนวรรณกรรมหรือ Literature Review ให้ดูว่างานวิจัยนั้นน่าเชื่อถือเพิ่มมากขึ้น  กว่าอาจารย์จะยอมปล่อยตัวหญิงมาได้  ท้องฟ้าก็เริ่มจะมืดลงแล้ว หญิงรีบเก็บของใส่กระเป๋าสะพายสีชมพูบานเย็นใบเก่ง และไม่ลืมที่จะเอาหนังสือรุ่น และรายชื่อผู้มางานเกษียณอายุ ใส่กระเป๋าลงไปด้วย

หญิงโบกแท็กซี่จากบริเวณตึกของคณะ เมื่อบอกที่หมายเรียบร้อย ก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรบอกผู้กองว่ากำลังเดินทางไปหาอยู่

“สวัสดีค่ะผู้กองอดุลย์  หญิงขึ้นแท็กซี่มาแล้ว อีกไม่นานคงถึง ไม่ทราบว่าผู้กองอยู่เวรไหมคะวันนี้”

“ผมไม่ได้อยู่หรอก แต่ไม่เป็นไรครับ  เดี๋ยวผมไปรอที่สน. ก็ได้ ถ้าคุณถึงแล้ว ช่วยโทรบอกผมอีกทีแล้วกันนะ”

หลังจากวางสาย แท็กซี่ก็เคลื่อนตัวไปเรื่อย ๆจากถนนพระรามหก เข้ามาเส้นเพชรบุรีตัดใหม่ แต่ก็มาติดแหง็กตรงแยกมาบุญครอง  หญิงคิดว่า มันก็ไม่ได้ไกลมากนัก เดี๋ยวลงเดินเลยดีกว่า จึงจ่ายค่าแท็กซี่ และเลือกเส้นทางเดินที่ผ่านหน้าสนามศุภชลาศัยเข้าไปในซอย ตอนนั้นคนดูจะบางตาแล้ว  ใจหนึ่งก็คิดว่าไม่น่าใจร้อนรีบลงรถเลย  จึงหยิบโทรศัพท์โทรหาผู้กองเพื่อพอให้มีเพื่อนอุ่นใจหน่อย

“ผู้กองคะ หญิงเดินใกล้ถึงแล้วค่ะตอนนี้เข้ามาทางซอยข้างสนามกีฬาอีกประเดี๋ยวก็คง..............”

บรืน.......บรืน...........

“ว้าย...จะทำอะไรน่ะ”

โทรศัพท์ของหญิงร่วงหลุดจากมือ ในขณะที่ชายในแจ็คเก็ตดำ สวมหมวกกันน็อก หยุดมอเตอร์ไซด์ แล้วใช้มือคว้ากระเป๋าของหญิง  แต่ใจนักสู้ของเธอ ไม่ยอมให้โจรมันเอากระเป๋าที่มีเอกสารสำคัญต่าง ๆไปได้หรอก จึงยื้อยุดกระเป๋าเอาไว้จนหูกระเป๋าขาดติดมือโจรไป  แต่ส่วนที่เหลือยังอยู่ในมือเธอ  แรงกระชากของมอเตอร์ไซด์นั้น  ทำให้หญิงล้มแขนครูดไปกับพื้นซีเมนต์มีแผลเลือดออกเป็นทาง

หญิงนั่งกอดกระเป๋าอยู่บนพื้น ตัวชา ไม่รู้สึกเจ็บกับแผลสดที่เพิ่งได้รับ หลังจากนั้นครู่เดียว ก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยดังมา

“คุณ เป็นยังไงบ้าง” น้ำเสียงดูร้อนรน  ผู้กองหนุ่มขี่มอเตอร์ไซด์ออกมาด้วยความตกใจ กับเหตุการณที่ได้ยินผ่านโทรศัพท์

“โจรมันพยายามจะขโมยกระเป๋าน่ะค่ะ แต่ได้ไปแค่หูกระเป๋าของหญิงเท่านั้น เอกสารสำคัญยังอยู่ครบค่ะ”

หญิงตอบด้วยน้ำเสียงกระท่อนกระแท่น แบบยังตกใจอยู่กับเหตุการณ์ แล้วค่อย ๆลุกขึ้น ผู้กองไปหยิบโทรศัพท์ Nokia 3310 ที่ร่วงขึ้นมาตรวจสอบดู ว่ายังใช้การได้อยู่ไหม ก็เห็นว่ามีแค่รอยขูดขีดเล็กน้อย แต่ยังใช้การได้ จึงส่งคืนให้หญิงสาว แล้วก็มองเห็นแผลเป็นที่แขนซ้ายมีเลือดออก

“คุณมีแผลเลือดออกที่แขนด้วย  คงต้องไปโรงพยาบาลทำแผลแล้วล่ะ แต่คุณพอจะจำลักษณะรถกับเลขทะเบียน ได้ไหม ผมจะได้แจ้งเจ้าหน้าที่ให้สกัดจับได้”

หญิงหยิบกระดาษทิชชู่จากกระเป๋ามาซับเลือดที่ไหลซึม

“ หญิงพยายามมีสติและก็จ้องเลขทะเบียนเลยล่ะค่ะ เป็นมอเตอร์ไซด์ฮอนด้าผู้ชายคล้าย ๆในหนังไอ้มดแดงของญี่ปุ่นสีดำ มีคาดแดง ทะเบียนกรุงเทพมหานคร กง 4XX8 ค่ะ”

ผู้กองจึงโทรไปหาเพื่อนที่จราจรให้สกัดจับ จากนั้นจึงหันมาดูหญิงว่าเป็นอย่างไรบ้าง

“คุณพอจะซ้อนมอเตอร์ไซด์ไปโรงพยาบาลกับผมก่อนได้ไหม แล้วเดี๋ยวผมจะกลับไปเอารถยนต์ไปส่งคุณที่หออีกที มันจะได้เร็วกว่า”

“ได้ค่ะ หญิงไม่เป็นอะไรมากหรอก แต่ที่แผลมันดูแย่ เพราะพื้นมันค่อนข้างสกปรก น่ะค่ะ ไม่รู้จะโดนฉีดยากันบาดทะยักด้วยหรือเปล่า”

@@@@@@@@@@@@

ผู้กองขับมอเตอร์ไซด์ไปยังโรงพยาบาลตำรวจ และพาไปที่ห้องฉุกเฉินอย่างคนคุ้นเคย  เมื่อคุณป้าพยาบาลคนหนึ่งเห็นก็ทักทาย

“อ้าวผู้กอง ไม่เจอกันนานแล้วนะคะนี่ วันนี้มีคนไข้ที่ไหนมาให้ทำแผลล่ะเนี่ย”

พูดจบพลางหันมามองและยิ้มให้กับหญิง หญิงจึงยกมือขึ้นสวัสดี

“น้องเค้าถูกคนร้ายกระชากกระเป๋าล้มลงกับพื้นข้างสน.เลยครับ คนร้ายนี่ก็ไม่เกรงใจตำรวจกันบ้างเลย  ยังไงผมฝากน้องเค้าไว้ก่อน เดี๋ยวกลับมารับอีกทีนะครับ”

พูดจบก็หันมามองหน้าหญิงแล้วจึงออกไปจากห้อง  ป้าพยาบาลก็จับหญิงขึ้นเตียงและก็จัดการทำความสะอาดแผล เอาสิ่งสกปรกออก มือก็ทำงานปากก็บ่นไป ว่าคนสมัยนี้มันใจร้าย ทำร้ายคนอื่นปล้นชิงทรัพย์แลกกับเงินไม่กี่บาทได้ ไม่เหมือนสมัยปู่ย่า ตายายที่คนจิตใจดี หญิงก็ฟังเพลินบางทีก็เผลอยิ้มรับบ้าง พยักหน้ารับบ้าง จนทำแผลเสร็จมีผ้าพันแผลอยู่ที่แขนด้านซ้าย

“ดูก็ไม่แย่นะ คงไม่ต้องฉีดยากันบาดทะยักหรอก แต่อย่าเพิ่งโดนน้ำนะหนู ให้แผลมันแห้งก่อน จะได้ไม่ติดเชื้อซ้ำ เฮ้อ เห็นหน้าตอนแรกป้านะตกใจ นึกว่าหมอนกซะอีก”

“ใครเหรอคะ คุณหมอนก”

“หมอแกจบศิริราชเป็นรุ่นพี่มหิดลหนูน่ะแหละ  แล้วก็เคยอยู่แผนกนี้  แต่เสียชีวิตไปเมื่อปีที่แล้ว  ผู้กองอดุลย์เสียใจมากเลย  ก็เกือบจะหมั้นกันอยู่แล้ว  เสียดาย คนดี ๆ ช่วยเหลือคนประสบอุบัติเหตุให้รอดมาก็เยอะ  แต่ตัวเองกลับต้องเสียชีวิตอย่างนี้เสียนี่”

หญิงฟังแล้วก็รู้สึกเห็นใจผู้กองที่ต้องเสียคนรักไปอย่างกะทันหันอย่างนั้น

“ เอาล่ะ งั้นเดี๋ยวหนูไปรอชำระเงินกับรับยาที่ด้านหน้าก่อนนะ อย่าไปถือสาเรื่องที่ป้าพูดเลย  เริ่มแก่แล้วก็ขี้บ่นอย่างนี้แหละหนู”

ป้าพยาบาลพูดไป หัวเราะกลั้วไปด้วยอย่างอารมณ์ดี

หญิงนั่งรออยู่สักพักใหญ่ผู้กองก็กลับมาด้วยสีหน้าไม่สู้จะดี

“เราไปกันเถอะครับ  ผมเอารถมาแล้ว เดี๋ยวไปส่งคุณที่หอ”

“แล้วจับคนร้ายที่กระชากกระเป๋าหญิงได้ไหมคะ”

“ยังจับไม่ได้ครับ  และมอเตอร์ไซด์คันนั้น HONDA  CBR 400 ARROW  ปี ’89 เป็นรถที่ขโมยมา  มีคนมาแจ้งหายเมื่อสองสามวันมานี่เอง มันน่าเจ็บใจที่สุด”

“หญิงเพิ่งนึกได้ ว่าเมื่อวานก็มีมอเตอร์ไซด์ดูคล้าย ๆคันนี้ ขับปาดหน้ารถของแม่หญิง แต่โชคดีที่ไม่มีใครเป็นอะไร”

หญิงเริ่มรู้สึกตระหนก กับเหตุการณ์ที่อาจจะไม่บังเอิญเกิดขึ้นใกล้กันอย่างนี้

“งั้นคุณคงต้องดูแลตัวเองดี ๆแล้วล่ะ ผมว่าทั้งที่เพื่อนคุณตกบันได  ที่รถคุณถูกตัดหน้า และล่าสุดถูกกระชากกระเป๋า มันอาจเป็นการจงใจทำของคนร้ายเพียงคนเดียวก็ได้นะ”

หญิงฟังแล้วก็ยิ่งรู้สึกขนลุก

“ผู้กองค่ะ  ในเมื่อ IME ก็ได้แล้ว เบาะแสต่าง ๆ ก็มากพอที่จะหาคนร้ายได้ไม่ยากนักแล้ว  ผู้กองช่วยส่งเรื่องไปให้หมวดเต้ทำได้ไหมคะ ลำพังถ้าหญิงจะต้องเจ็บตัวคนเดียว มันก็ไม่เป็นไรหรอก  แต่ถ้าแม่ของหญิง เพื่อนของหญิง ต้องมาเสี่ยงกับเรื่องเหล่านี้  หญิงทนไม่ได้”

หญิงพูดไป น้ำตาคลอมองสบตาขอร้องผู้กองหนุ่ม   

ผู้กองอดุลย์เบือนหน้าหลบ ไม่รับปาก

“เราไปขึ้นรถกันเถอะ เดี๋ยวคุณจะกลับดึกไปกว่านี้”

หญิงขัดใจกับการไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ และก็ได้แต่เดินตามขึ้นรถไป  หญิงไม่พูดอะไรต่อ ด้วยรู้สึกอ่อนเพลียเพราะต้องเจอเหตุการณ์ร้าย ๆติดกันถึงสองวัน จึงเผลอหลับไปบนรถนั่นเอง

ผู้กองหนุ่มมองดูหญิงสาวด้านข้างนั่งหลับ  ก็นึกสงสารและเห็นใจ พลันนึกไปถึงเหตุการณ์ที่เขาไม่เคยให้อภัยตัวเอง

คืนนั้น..........ที่เค้าต้องสูญเสียคนรักไปตลอดกาล

@@@@@@@@@@