ต้นมายืนรอหญิงอยู่ใต้หอด้วยความรู้สึกกระวนกระวายใจ เมื่อเช้าต้นเองหายโกรธและเสียใจกับสิ่งที่เขาแอบได้ยินที่โรงพยาบาลแล้ว เขาผิดเอง ที่ไม่ได้พูดกับหญิงถึงความรู้สึกดี ๆ ที่เขามีให้อย่างชัดเจนตั้งแต่แรก ทำให้การเป็นเพื่อนสนิทของทั้งสามคนจึงดูคลุมเครือ 

เขาเองก็พอรู้ว่าหน่อยมีความรู้สึกที่ดีให้ เพราะเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็ก  และเขาก็รู้สึกสบายใจทุกครั้งเวลาที่อยู่ด้วย เหมือนกับเธอเป็นคนในครอบครัว  ในขณะที่ความรู้สึกที่มีต่อหญิงมันดูวูบไหว ทำให้อุณหภูมิในร่างกายของเขาแปรเปลี่ยน ตามความรู้สึกอยู่บ่อยๆ

หญิงทำให้ต้นดีใจสุด ๆเมื่อยิ้มอย่างมีความสุขเพราะเขา  หรือโกรธสุด ๆ เมื่อเธอทำให้เขาไม่พอใจ 

ต้นตัดสินใจว่าจะลองพูดกับหญิงตรง ๆดู  ถ้าหากว่าคำตอบที่ได้ยังเหมือนกับที่ได้ยินตอนที่อยู่โรงพยาบาล เขาก็จะตัดใจเสีย เพื่อเลือกที่จะคงมิตรภาพความเป็นเพื่อนเอาไว้เช่นเดิม

เมื่อเช้านี้เขาไม่เห็นหญิงมาเรียน  แต่ก่อนเขาจะออกจากคณะเพื่อกลับหอ ก็มีเพื่อนร่วมคณะบอกว่ารถของแม่หญิง ประสบอุบัติเหตุเมื่อวานแต่ไม่ได้เป็นอะไรมาก  เขารู้สึกผิดที่ไม่ได้ทำหน้าที่ดูแล หรือปลอบใจในขณะที่หญิงกำลังเจอเรื่องร้าย ๆ

ต้นเห็นรถยนต์สีดำ คันหนึ่งมาจอดไม่ไกลนัก สักครู่ก็เห็นหญิงสาวหน้าตาคุ้นเคยถือกระเป๋าสะพายหูขาด  กับมีผ้าพันแผลอยู่ที่แขนซ้าย  เมื่อหญิงสาวปิดประตูรถเก๋งคันนั้นก็ขับออกไปทันที

ต้นรีบเดินเข้าไปช่วยถือกระเป๋า และสอบถามด้วยความห่วงใย

“แขนหญิงไปโดนอะไรมาน่ะ  ใช่จากที่รถชนเมื่อวานหรือเปล่า  ขอโทษนะที่เรามัวแต่โกรธกับเรื่องไม่เป็นเรื่องถึงรู้ช้ากว่าคนอื่น”

“ไม่ใช่หรอกต้น  นี่มันแผลใหม่ เพิ่งถูกกระชากกระเป๋าที่ข้างสน.ปทุมวันตอนเอาหลักฐานไปให้น่ะ  แล้วเมื่อกี้ผู้กองเลยขับมาส่ง”

ต้นยิ่งรู้สึกผิดมากขึ้นอีกเป็นสิบเท่า

“เราน่าจะไปเป็นเพื่อนหญิง  ไม่งั้นเหตุการณ์แบบนี้ก็คงไม่เกิดขึ้น”

“ไม่เป็นไรหรอกต้น  แผลมันไกลหัวใจเยอะ  ถือว่าฟาดเคราะห์ไปนั่นแหละ”

หญิงพูดไปยิ้มไป เหมือนไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร

“มันไกลหัวใจหญิง  แต่มันทำร้ายหัวใจเรานะ  เพราะอย่างนี้เราถึงมารอเพื่อพูดตรง ๆกับหญิงน่ะ”

“เราชอบเธอมานานแล้ว จริง ๆนะ”

หญิงนิ่งอึ้งไปสักพัก  แล้วพยายามเลือกคำพูดที่คิดว่าตรงไปตรงมาที่สุด

“ต้น เราไม่เคยที่จะคิดกับต้นนอกเหนือไปจากการเป็นเพื่อนที่ดีเลยนะ  เมื่อต้นถามตรง ๆ  เราก็จะตอบตรง ๆที่สุดว่า แม้ในอนาคตมันก็คงไม่เปลี่ยนความรู้สึกนี้ของเรากับต้นเป็นอย่างอื่นได้  ดังนั้นเราขอให้ต้น ก็ช่วยเป็นเพื่อนที่ดีกับเราอย่างนี้ต่อไปจะได้ไหม”

ต้นทำหน้าสลดเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ผิดไปจากความคาดหมายเดิมเท่าไรนัก จึงฝืนยิ้ม และตอบกลับไปว่า

“หญิงว่าไง  เราก็ต้องว่าอย่างนั้นสิ”

“ดีมากจ๊ะ  ถ้าอย่างนั้นวันอาทิตย์นี้ ต้นต้องมาช่วยตีกลอง ร้องเพลง หน้าตู้รับบริจาคเงินช่วยเหลือ เพื่อไปออกค่ายสร้างกำแพงโรงเรียน ตรงอนุสาวรีย์  กับเราและหน่อยด้วย  สาว ๆอักษรฯคงดีใจ ที่มีหนุ่มหน้าตาดีมาช่วยนะ”

“ได้สิ  แล้วอย่ามาทำหึงเราทีหลัง ถ้าเกิดมีสาว ๆมาแอบชอบเราก็แล้วกัน”

“ใครว่า  คนที่จะตาเขียวใส่ต้นน่ะ ไม่ใช่เราหรอก น่าจะเป็นหน่อยมากกว่า”

หญิงหัวเราะ  แล้วก็แกล้งต่อยพุงเพื่อนตัวโต ด้วยความสบายใจที่ต้นกลับมาเป็นคนเดิมแล้ว

๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑

            หญิงโทรไปหาหน่อยเพื่อสอบถามว่าจะกลับมานอนที่หอคืนนี้ไหม  หน่อยตัดสินใจว่าจะกลับมาตอนเช้า แล้วก็ไปเรียนเลย และหญิงก็แจ้งข่าวเรื่องที่ต้นรับปากจะมาช่วยงานวันอาทิตย์นี้  ทำให้น้ำเสียงของหน่อยดูจะร่าเริงมากขึ้น 

หญิงเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในสองวันที่ผ่านมาให้รูมเมทฟัง รวมทั้งข่าวใหม่เรื่องที่เธอยังมีพี่ชายต่างแม่อีกคนหนึ่งด้วย  หน่อยยังแซวว่าถ้าพี่ชายของหญิงหน้าตาดี  ต้องอย่าลืมแนะนำให้รู้จักเป็นพิเศษด้วย เผื่ออนาคตหน่อยจะได้เป็นพี่สะใภ้ของหญิง

เมื่อวางหูแล้ว หญิงก็เปิดคอมพิวเตอร์ และต่ออินเตอร์เน็ทตามปกติ  แล้วก็มีเมล์ใหม่ที่ส่งมาจาก Mr. X

From  : Mr. X  <Victory_X@xxxmail.com>

To      :  V <Vrawans@xxxmail.com>

Subject : Re  : เรื่องสุด Surprise

Sent : 8/10/01    4.33  P.M.

ผมก็มีเรื่องตื่นเต้นที่จะบอกเช่นกัน !

คุณคงจำได้ ที่ผมเคยบอกว่าแม่ของผมเสียไปแล้ว  แต่ไม่จริงหรอก  เพราะพอพ่อของผมเสียชีวิต ผมต้องจมอยู่กับความทุกข์อยู่นาน กับความจริงที่ผมเพิ่งรับรู้   แม่ก็กลับมาหาผม  มาบอกความลับให้ผมรู้อีกหลายอย่าง  แม่บอกว่าห้ามให้ผมบอกเรื่องนี้กับใคร ๆ เด็ดขาด แม้กระทั่งคุณ  แม่บอกให้ผมทำบางอย่างเพื่อที่จะทำให้แม่ได้อยู่กับผมตลอดไป

จริง ๆแล้วผมคิดที่จะเลิกคุยกับคุณตั้งแต่พ่อของผมป่วย ด้วยเหตุผลหลายอย่างที่ผมไม่อยากบอกคุณ  แต่ในเมื่อเราก็มีสายสัมพันธ์ที่ดีต่อกันมานานถึงสองปี  ผมเลยคิดที่จะยังคุยกับคุณอยู่ แม้ว่าแม่จะห้ามผมให้เก็บความลับก็ตาม แต่เอาเป็นว่าจะบอกเท่าที่ทำได้แค่นี้แหละ นั่น..แม่มาแล้วผมคงต้องไปก่อน  ขอแสดงความดีใจด้วยที่มีพี่ชาย และหวังว่าเราจะได้พบกันอีกในไม่ช้านี้

Mr . X

///////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

หญิงรู้สึกว่าช่วงนี้ทำไมชีวิตของเธอและคนรอบข้าง ดูจะมีแต่เรื่องน่าประหลาดใจเข้ามาติด ๆกันอย่างนี้  แม้กับเพื่อนที่คุยทางอินเตอร์เน็ทก็ตาม

เมื่อปิดคอมพิวเตอร์หญิงก็มานั่งสรุปเหตุการณ์ และหลักฐานต่าง ๆเพื่อที่จะไปคุยกับหมวดเต้ในวันพรุ่งนี้  พลางหวนคิดถึงเหตุการณ์ตื่นเต้นเมื่อค่ำที่ผ่านมา  ก็รู้สึกอบอุ่นใจกับการได้รับการปกป้องและดูแล  แต่ไม่รู้สึกอึดอัดของผู้กองอดุลย์ กับคำพูดสุดท้ายที่จะช่วยเหลือเรื่องคดีให้หมวดเต้เป็นคนทำ  คืนนี้หญิงคงจะนอนหลับสบายไร้กังวลได้สักที

๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑