หญิงเปิดประตูห้องเข้ามา ก็เจอรูมเมทนั่งอยู่ในห้องนั้นแล้ว และหันมาส่งสายตาเจ้าเล่ห์ใส่

“แหม  มีเดทกับหนุ่มก็ไม่บอกเรานะ อุตส่าห์จะชวนไปกินข้าวเย็นพร้อมกันซะหน่อย  แล้วก๋วยจั๊บหวานใช้ได้ไหมจ๊ะหญิง”

“เฮ้ย  ไม่ใช่อย่างนั้นนะหน่อย  ผู้กองเค้าช่วยเรื่องคดีเรา เอาไปให้เพื่อนที่นครบาลทำให้ ก็เลยไปเลี้ยงตอบแทนเฉย ๆ น่ะ แล้วไม่เข้าไปทักเลยล่ะ จะได้ไปกินก๋วยจั๊บด้วยกัน”

“ก็เราเห็นคุยกันกระหนุงกระหนิงดี ไม่อยากไปเป็นส่วนเกินนี่นา  แล้วถ้าต้นมาเห็นเข้า  สงสัยงอนไม่เลิกแน่เลย”

“เราตอบปฏิเสธต้นไปตรง ๆ แล้วล่ะ  ไม่อยากให้ต้นรู้สึกกระอักกระอ่วนใจน่ะ  แต่ต้นก็ยอมรับการปฏิเสธของเรานะ และก็ยังบอกรับปากที่จะไปช่วยหน่อยวันอาทิตย์เลย  แถมยังดูจะดีใจได้เจอสาว ๆอักษรฯ สวย ๆ ด้วย  สงสัยหน่อยต้องคอยปรามไว้เชียวล่ะ เดี๋ยวจะโปรยสเน่ห์เรี่ยราด”

“มันก็เป็นสิทธิ์ของต้นแหละหญิง เราคงไปห้ามใครไว้ไม่ได้  เพราะใช่ว่าเราเองจะเป็นคนดีเด่อะไรซะหน่อย  แล้วที่เรามีเรื่องที่ยังไม่ได้บอกกับหญิงน่ะ.......”

“กริ๊ง.....................กริ๊ง.........................”

เสียงโทรศัพท์มือถือของหญิงดังขึ้น ทำให้ต้องหยุดการสนทนาต่อ

“สวัสดีค่ะแม่”

“หญิงจ๊ะ  แม่ลองติดต่อพี่ชายของลูกดูแล้ว  เค้าก็อยากพบหญิงเหมือนกัน  แม่เลยนัดให้เจอวันเสาร์นี้ช่วงบ่าย  ที่ร้านกาแฟตรงสยามฯ ที่หญิงชอบไปนั่งรอแม่บ่อย ๆร้านนั้นน่ะ”

“แล้วแม่จะไปกับหญิงไหมคะ”

“แม่คิดว่าให้ลูกได้คุยกันเองดีกว่า  อีกอย่างหนึ่งถ้าหญิงรู้สึกอึดอัด ก็จะได้ขอตัวออกมาไม่ยากนัก  แต่ถ้าคุยกันถูกคอก็อาจจะชวนพี่เค้าเดินเล่นแถวนั้นต่อก็ได้ดีไหมลูก”

“ขอบคุณมากค่ะแม่   แล้วพี่เค้าชื่ออะไรคะ หญิงจะได้เรียกถูก”

“ชื่อเล่นว่า เอก  แต่ชื่อจริงแม่ไม่ทราบ ดูเค้าก็เป็นคนอัธยาศัยดีนะ แม่คิดว่าคงเข้ากันได้ดีกับหญิงล่ะ อะนี่เบอร์โทรติดต่อของเค้า หญิงจดเอาไว้นะลูก”

หญิงหยิบกระดาษกับปากกาขึ้นมาจดอย่างคล่องแคล่ว  และชวนแม่เฮียงคุยเรื่องคดีที่หมวดเต้รับไปทำให้  กับเรื่องสัพเพเหระอยู่อีกจนเกือบครึ่งชั่วโมง จึงวางสายจากมารดา พร้อมกับรู้สึกตื่นเต้นที่จะได้เจอกับพี่ชายเสียที จนลืมเรื่องที่คุยค้างเอาไว้กับเพื่อนสาว

“หน่อย  เมื่อกี้หน่อยจะบอกอะไรกับเราหรือเปล่านะ”

“อ๋อ  ไม่เป็นไรหรอก เอาไว้ค่อยคุยกันวันหลังก็ได้  มันไม่สำคัญเท่าไรหรอกนะ”

พูดจบหน่อยก็หันกลับไปอ่านตำราที่ถืออยู่ในมือต่อ อย่างไม่ค่อยมีสมาธิเท่าไร เพราะภาพเหตุการณ์ต่าง ๆมันย้อนกลับมาทำให้เธอกังวล  ทั้งที่อุตส่าห์ไปตัดผม เพื่อให้บางคนจำไม่ได้  แล้วยังเหตุการณ์วันนั้น...ที่ทำให้เธอต้องซื้อโทรศัพท์มือถือเครื่องใหม่  รวมทั้งที่เธอถูกผลักตกจากบันไดอีก มันยังวนเวียนอยู่ในหัวสมอง  เธอก็คงได้แต่ภาวนาว่านับจากนี้ คงไม่ต้องเจอกับอะไรที่เลวร้ายอีกแล้วได้เพียงเท่านั้น

๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑