วันเสาร์ที่  11 ต.ค. 2544     

หญิงตื่นเต้นที่จะได้พบพี่ชายเป็นครั้งแรกมากจนแทบจะนอนไม่หลับ และก็เดินทางมาที่สยามสแควร์ ก่อนเวลาที่นัดหมาย

เธอคิดว่าน่าจะซื้อของที่ระลึกอะไรบางอย่างให้กับพี่ชาย  แต่จนแล้วจนรอดก็นึกไม่ออก พอดีเห็นที่ห้อยโทรศัพท์มือถือเป็นรูปสไปเดอร์แมนหัวโต ๆ ดูน่ารักดี จึงซื้อมาอันหนึ่ง คิดว่าพี่เอกน่าจะชอบ

เมื่อเดินเล่นจนใกล้เวลาแล้ว หญิงจึงเปลี่ยนมานั่งรออยู่ในร้านกาแฟแทน  เธอสั่งเครื่องดื่มเป็นม็อคค่า แฟลปเป้ เพิ่มวิปครีมดูหน้าตาน่ารับประทาน และหยิบนิตยสารที่วางไว้บริการลูกค้า มานั่งอ่านรอที่โต๊ะ

หญิงคิดว่าเดี๋ยวเมื่อถึงเวลานัด พี่เอกก็คงจะโทรศัพท์เข้ามาเองว่าเธออยู่ตรงไหน เพราะว่าทั้งคู่ยังไม่เคยพบหน้าตากันมาก่อน

สักพัก หญิงก็เห็นชายหญิงคู่หนึ่งเดินเข้ามาในร้าน  พอชายคนนั้นสบตากับหญิงปุ๊บ ก็ตรงรี่เข้ามาหาจากหน้าประตู พร้อมกับยิ้มร่าเข้ามาทักทาย

“สวัสดีครับน้องหญิง นี่พี่เอกเองครับ  ยินดีที่ได้รู้จัก”

หญิงยิ้มรับ แต่แปลกใจเล็กน้อยที่ชายหนุ่มข้างหน้าเดินเข้ามาทักตน อย่างไม่ลังเลเลย

“สวัสดีค่ะพี่เอก หญิงดีใจจังที่ได้เจอพี่ชายของหญิงเป็นครั้งแรก แล้วพี่ทราบได้ยังไงล่ะคะว่าเป็นหญิง” หญิงทักตอบด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น แต่ก็อดที่จะถามสิ่งที่สงสัยไม่ได้

“ก็คุณน้าเฮียงบอกลักษณะว่าน้องหญิงรูปร่างเล็ก ๆ ซอยผมสั้น พี่ก็เดาว่าต้องเป็นน้องหญิงแน่เลยที่นั่งรออยู่น่ะ อ้อ วันนี้พี่พาแฟนมาด้วย ชื่อลดา น้องหญิงคงไม่ว่านะครับ”

หญิงหันไปส่งยิ้ม และยกมือขึ้นสวัสดีหญิงสาวผมยาว รูปร่างบอบบาง ที่ดูสวยเย็นตรงหน้า  ก็นึกในใจว่าเป็นคู่ที่ดูเหมาะสมกันดี  เพราะพี่ชายของเธอก็สูง ขาว หน้าตาหล่อแบบพระเอกหนังเกาหลีสมัยนี้  เรียกได้ว่าถ้าหญิงพาควงไปไหน ต้องมีสาว ๆแอบเหลียวมองพี่ชายสุดหล่อของเธอแน่ ๆ

“สวัสดีค่ะ พี่ลดา พี่เองอาจจะแปลกใจว่าอยู่ ๆ ทำไมพี่เอกก็เกิดมีน้องสาวขึ้นมาตอนนี้ได้ใช่ไหมคะ”

“ไม่หรอกจ้ะน้องหญิง พี่ก็ทราบพร้อม ๆกับคุณนะแหละค่ะ เพราะพี่เคยเป็นพยาบาลดูแลคุณพ่อคุณนะ ก่อนจะไปเรียนต่อ  เลยคุ้นเคยกับที่บ้านและก็คบหากันมาหลายปีแล้วค่ะ”

หญิงขมวดคิ้วงง ไม่แน่ใจว่าหมายถึงใคร

“คือลดาเค้าติดเรียกพี่เอกว่า คุณนะ น่ะครับ เพราะพี่ชื่อจริงว่า  ชัยชนะ เพื่อนที่เรียนมาด้วยกัน บางทีก็เรียกว่านะ  แต่จริง ๆคุณพ่อจะเรียกว่าเอก ครับ”

พี่เอกอธิบายให้คลายสงสัย  จริงอย่างที่แม่เฮียงว่า ว่าพี่ชายของเธอดูจะเป็นคนร่าเริงอัธยาศัยดี เมื่อจบการทักทายสั้น ๆนั้นแล้ว หญิงจึงมอบของขวัญที่เพิ่งซื้อมาให้กับพี่ชาย

“หญิงไม่รู้จะซื้ออะไรเป็นของฝากที่เจอกันครั้งแรก เห็นที่ห้อยโทรศัพท์อันนี้น่ารักดี เลยอยากให้พี่เอกเป็นที่ระลึกน่ะค่ะ”

เอกรับมา ยิ้มขอบคุณน้องสาว  แล้วก็วางของขวัญไว้บนโต๊ะ

“ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวพี่ไปสั่งเครื่องดื่มก่อน ลดาคุยกับน้องหญิงไปพลาง ๆก่อนนะ”

พี่เอกขอตัวผละไป ทำให้หญิงต้องหาเรื่องคุยเสียหน่อย

“เอ  เห็นมีถุงใส่หนังสือ พี่ลดาไปเดินที่ศูนย์หนังสือจุฬา ฯมาหรือคะ”

“อ๋อ  พี่ไปเดินดูตำรามาอ่านนะค่ะ เป็นพวกหนังสือเกี่ยวกับการแพทย์  พอดีพี่กำลังเรียนต่อพยาบาลวิชาชีพอยู่ค่ะ ก็เพราะคุณพ่อของคุณนะนั่นแหละ  เชียร์ว่าจะเป็นแค่พยาบาลเทคนิคทำไมน่าจะเรียนต่อ จะได้วุฒิเทียบเท่าปริญญาตรี”

หญิงหันไปมองถุงพลาสติกใสที่ใส่หนังสือ เห็นตำราเล่มหนา เขียนหน้าปกว่า Bipolar Disorders สงสัยคงจะอ่านยากน่าดู

“หญิงเรียนวิทยาศาสตร์น่ะค่ะ เลยไม่ค่อยจะเอาไปใช้ช่วยเหลือดูแลญาติพี่น้องได้เท่าไร  แต่เป็นพยาบาลนี่ ดีจังค่ะ จะได้คอยดูแลคนที่เรารักได้”

ลดาทำหน้าเศร้า “ก็ไม่เสมอไปหรอกค่ะ  บางทีเรารู้อยู่แล้วว่าอาการจะต้องแย่ลง  แต่เราก็ทำอะไรไม่ได้มาก บางครั้งมันยิ่งเจ็บใจกว่าที่จะไม่รู้อะไรเลยนะคะ  แล้วยิ่งการได้เห็นช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิตคนน่ะ เรื่องจริงมันเศร้ากว่าในละครหลายเท่าเลยล่ะค่ะ”

“ตอนแรกคุณนะเธอก็เศร้าซึมมากๆ จนพี่อดเป็นห่วงไม่ได้  แต่ตอนนี้กลับร่าเริง จนพี่เองก็ยังแปลกใจ สงสัยคงจะทำใจได้ แล้วก็คงดีใจที่ได้เจอน้องสาวแท้ ๆกระมังคะ  บางครั้งตีสองตีสาม ยังโทรหาพี่บอกว่ามีเรื่องอยากเล่าให้ฟัง  ไม่รู้เอาเรี่ยวแรงมาจากไหนมากมาย  นี่ก็หมายมั่นปั้นมือจะเปิดบริษัทรับตกแต่งภายในของตัวเอง  จะได้ใช้โรงงานของคุณพ่อทำเฟอร์นิเจอร์บิ้วด์อินท์ ให้ลูกค้าได้ โปรเจ็คท์ร้อยล้านเค้าเลยล่ะค่ะ”

ลดาพูดไปทำเสียงติดตลก แต่ดูจะกังวลมากกว่าดีใจเสียด้วยซ้ำ กับโครงการของแฟนหนุ่ม หญิงรู้สึกว่าพี่ลดามีอะไรในใจมากกว่านั้น แต่คงจะไม่ปริปากบอกกับน้องสาวแฟนที่เพิ่งจะเจอกันเป็นครั้งแรกเป็นแน่

แล้วพี่เอกก็ยกถาดเครื่องดื่มมาเป็นเอสเพรสโซ่ร้อนของตนเอง กับคาปูชิโน่เย็นของแฟนสาว

“สองสาวนี่คุยกันถูกคอเลยนะนี่  นินทาอะไรผมบ้างหรือเปล่าเนี่ย”

พูดพลางก็ฉีกซองน้ำตาล และครีมเทียมใส่ลงในกาแฟของตน

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะพี่เอก ก็แค่คุยกันทั่ว ๆไป อย่างเรื่องที่พี่จะเปิดบริษัทตกแต่งภายในน่ะค่ะ”

เอกดูหน้าตึงไปเล็กน้อย

“พี่จบด้านอินทีเรียมาน่ะหญิง อยู่บริษัทเอกชนช่วยเจ้าของรวยมาหลายปี เลยคิดว่าจะมาทำเองบ้าง เห็นที่โรงงานพ่อก็คงไม่มีใครรับช่วงต่อ ก็เลยว่าทำเป็นโรงงานเฟอร์นิเจอร์ไปเลยดีกว่า  หรือหญิงคิดว่ายังไงครับ”

“หญิงก็แค่ดีใจกับพี่ชายของหญิงด้วยค่ะ จะได้มารับกิจการต่อจากพ่อ เพราะหญิงก็คงไม่ได้มาเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้อยู่แล้ว พี่เอกอย่าไปคิดมากนะคะ”

หญิงกลัวว่าพี่ชายจะเข้าใจผิด คิดว่าเธอถามถึงมรดกของบิดาที่เหลือไว้อยู่

พี่เอกยกแกแฟขึ้นดื่ม พอลดถ้วยลงจากปากก็ทำหน้าเบ้ไม่พอใจกับรสชาติ  แล้วจึงเผลอปัดมือ ทำตุ๊กตาห้อยมือถือของขวัญจากน้องสาวร่วงหล่นจากโต๊ะ หญิงสาวทั้งสองจึงก้มลงเก็บพร้อมกัน ทำให้หญิงหันไปเห็นสร้อยข้อเท้าน่ารัก ที่ข้อเท้าด้านซ้ายของลดา

“พี่ขอโทษครับ เผลอเอามือปัดของร่วงเลย  เดี๋ยวพี่ไปขอน้ำตาลเพิ่มสักหน่อยนะ” ชายหนุ่มจึงผละไปจากโต๊ะ

“พี่ลดาใส่สร้อยข้อเท้าดูน่ารักทันสมัยจังค่ะ” หญิงชมด้วยความจริงใจ ไม่ได้ใส่ใจกับกิริยาแปลก ๆของพี่ชายต่างมารดา

“คุณนะเธอซื้อให้น่ะค่ะ  เคยถามเหมือกันว่าทำไมไม่ให้แหวน หรือสร้อยคอ  แต่เธอบอกว่าไม่อยากเหมือนคนอื่น จะได้เป็นเหมือนโซ่ตรวนคล้องไม่ให้พี่ไปไหนจากเธอ  แล้วอีกอย่างที่เค้าเลือกสัญลักษณ์หยิน-หยางตรงส่วนตุ้งติ้ง คู่กับกระดิ่งเล็ก ๆที่ห้อยนั้น มันหมายถึงความสมดุล คือ มีมืดก็ต้องมีสว่าง มีขาวก็ต้องมีดำ มีหญิงก็ต้องมีชาย  คือคุณนะเธอมีอารมณ์ศิลปินเยอะน่ะค่ะ ถ้าสนิทด้วยก็จะทราบ”

ลดายิ้มภูมิใจกับตัวตนของชายคนรัก  แล้วหนุ่มอารมณ์ศิลปินที่ถูกกล่าวถึงก็เดินกลับมาพร้อมกับซองน้ำตาลอีกหลายซอง

“พี่เอกจะเติมน้ำตาลหมดนี่เลยหรือคะ” น้องสาวต่างแม่ถามด้วยความห่วงใย

“ไม่รู้สิ ทำไมทุกทีแค่ซองเดียวก็หวานแล้ว แต่วันนี้มันขมมากเลย พี่เลยขอน้ำตาลเค้าเพิ่มอีกหลายซอง”

“ลดาว่าถ้ากาแฟมันไม่อร่อย งั้นเดี๋ยวเราเปลี่ยนเป็นไปทานอาหาร หรือดูหนังกันดีไหมคะ ขืนคุณนะดื่มกาแฟถ้วยนี้หมดต้องเป็นเบาหวานแน่เลย  นะคะน้องหญิง”

หญิงพยักหน้ารับ และก็ตกลงไปรับประทานสุกี้กันต่อเพื่อสุขภาพที่ดี ตามคำแนะนำของพยาบาลส่วนตัวของพี่ชาย โดยที่พี่เอกเป็นเจ้ามือ

หญิงได้รู้เรื่องพ่อ และพี่ชายจากการบอกเล่าและซักถามอีกหลายเรื่อง และเธอก็เล่าถึงชีวิตที่ผ่านมาของตัวเองกับแม่ให้ฟังจนหมด  หญิงรู้สึกว่าตัวพี่เอกก็ไม่ได้อยากจะคุยเรื่องส่วนตัวมากมายนัก จะตอบเท่าที่ถูกถามมากกว่า อาจเป็นเพราะนิสัยผู้ชายไม่ค่อยชอบเรื่องจุกจิกแบบผู้หญิง  แต่โดยรวมแล้วก็ถือว่าการนัดหมายครั้งนี้ประสบความสำเร็จด้วยดี  ส่วนหนึ่งคงเป็นเพราะมีพี่ลดามาด้วย ทำให้การสื่อสารดูจะเป็นไปได้คล่องขึ้น  พี่เอกรับปากว่าจะพาไปเที่ยวคอนโดฯที่ซื้อไว้อยู่ ตั้งแต่เริ่มทำงาน แถวราชเทวี  และพี่ลดาก็ยังชวนไปช็อปปิ้งด้วยกันตามประสาสาว ๆ จนพี่เอกแกล้งแซวว่า สงสัยจะสนิทกับว่าที่พี่สะใภ้ มากกว่าพี่ชายแท้ ๆแล้วกระมัง

๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑