พฤหัสบดีที่ 2 ต.ค. 2544  18.00 น.

ภายหลังจากการไปสอบถามที่ร้านโทรศัพท์มือถือ หญิงกับต้นจึงชวนกันไปนั่งรับประทานก๋วยเตี๋ยวเป็นการพักเบรก หลังจากลงรถไฟฟ้าที่สถานีสยามสแควร์ เพื่อที่จะได้เตรียมตัวก่อนที่จะเดินทางไปแจ้งความ  ต้นดูจะเอร็ดอร่อยอยู่กับก๋วยเตี๋ยวเย็นตาโฟ ต้มยำ ที่บางคนเรียกว่า  ยกล้อ ความเผ็ดกำลัง 5 รสแซ็บตรงหน้า โดยไม่ได้สังเกตสีหน้าของเพื่อนร่วมโต๊ะแต่อย่างใด

“ต้น  นายว่าพี่ผู้จัดการร้านมือถือคนนั้นเค้าจะยอมช่วยเราไหม” 

น้ำเสียงหญิงที่ถามดูเป็นกังวล

ต้นเงยหน้าขึ้นมาจากชามทำท่ากระแอมเล็กน้อยก่อนแถลงการณ์

“จากสายตาที่เป็นกลางของกระผมที่มี เห็นว่าคุณผู้จัดการสาวทอมของเราออกจะเป็นคนจริง  รักความยุติธรรมอยู่นะ  แถมเค้ายังซักถามเราอีกตั้งหลายอย่าง แสดงว่าเค้าคงอยากช่วยเราเท่าที่จะทำได้แหละ  ส่วนน้องผู้ชายที่เป็นผู้ช่วยของพี่เค้าก็เหมือนจะจำได้คลับคล้ายคลับคราว่า  ในวันนั้นมีอยู่แค่คนเดียวที่ใช้บัตรเครดิตมาซื้อ  แต่เค้าคงต้องไปช่วยกันนั่งทบทวนอีกทีหนึ่งแหละว่าหน้าตาคนนั้นเขาเป็นอย่างไร”

ฟังต้นจบแล้วหญิงก็ยังถือตะเกียบค้างอยู่ เหมือนกำลังนึกอะไรต่อ แล้วจึงหันไปถามต้นอีก

“ถ้างั้นเราไปแจ้งความที่ไหนดีล่ะ เรากลัวว่ายิ่งดำเนินเรื่องช้า  รูปภาพในกล้องวงจรปิดทั้งที่ BTS และห้าง ดิ เอ็มโพเรียม ก็อาจจะถูกลบไปหมดก่อน เพราะเราไม่ใช่เจ้าหน้าที่ ที่อยู่ๆจะไปขอเค้าดูได้เองเสียเมื่อไหร่”

เมื่อต้นดูจะไม่ได้สนใจคำบ่นของหญิงสักเท่าไร หญิงจึงมีความคิดที่จะลำดับเหตุการณ์ไว้ในกระดาษเพื่อทบทวนอีกครั้ง จึงหยิบสมุดเล็กเชอร์ที่มีหน้าว่างมาฉีกออกจากเล่ม

“ทุกๆการใช้จ่ายเกิดขึ้นในวันที่ 27 ก.ย. หมด  แสดงว่าคนร้ายอาจจะกลัวว่าเจ้าของจะรู้ตัวว่าบัตรของตนได้หายไปแล้ว  ดังนั้นเราคิดว่า บัตรจะต้องหายวันศุกร์ที่ 26 ก.ย. แน่นอน”

หญิงเริ่มไล่ลำดับเหตุการณ์วันนั้น แล้วเขียนออกมา

7.00-8.00                ออกจากหออนุสาวรีย์-คณะ(รถเมล์สาย 8)

8.00-16.30              เรียน+ ทำวิจัย

16.30-17.00            นั่งบนรถแท็กซี่

           17.00-20.00            อยู่ที่งานเลี้ยงที่ รร. สยามอินเตอร์คอนติเนนตัล

20.00-22.00             อยู่หน้าโรงหนังลิโด และขึ้น BTS กลับ

22.00-22.15              เดินเข้าหอในซอยรางน้ำ

ส่วนการใช้บัตรเครดิต (ทุกที่น่าจะมีกล้องวงจรปิด)

1.            ดิ เอ็มโพเรียม

2.            ร้านมือถือบน BTS พร้อมพงศ์

3.            ร้านขายทองแม่ทองใบ (ไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน)

“ต้น  เราว่าโอกาสที่จะหายในเขตสน. พญาไท  หรือสน.ปทุมวัน เปอร์เซ็นต์น่าจะใกล้กัน แล้วเราจะไปแจ้งความที่ไหนดีล่ะ” หญิงขอความคิดเห็น

ต้นวางตะเกียบและเงยหน้าขึ้นจากชามก๋วยเตี๋ยว เมื่อเสร็จภารกิจเบื้องหน้าของตนแล้ว

“นี่ แม่คุณรีบกินซะ  เราตัดสินใจให้เอง  เอาเป็นว่าไปสถานีตำรวจปทุมวันนี่แหละ เพราะมันใกล้เราตอนนี้ที่สุด อย่าไปคิดมาก กินเร็วเข้า”

หญิงแอบส่งสายตาค้อนต้นนิดหนึ่ง ก่อนจะรีบรับประทานก๋วยเตี๋ยวของตนต่อจนหมด เมื่อต้นเรียกเก็บเงินเรียบร้อยแล้ว ทั้งสองจึงเลือกจะออกกำลังกายย่อยอาหารด้วยการเดินไปยังสถานีตำรวจปทุมวัน

เมื่อไปถึงที่สน. ดูจะมีความโกลาหลเล็กน้อย  หญิงสังเกตว่ามีเด็กวัยรุ่นหลายคนทั้งชายและหญิงบ้างแต่งไปรเวท บ้างก็อยู่ในเครื่องแบบอาชีวะนั่งแยกกันเป็นกลุ่มๆ  เลยพอจะเดาเหตุการณ์ได้ไม่ยากว่าคงจะไม่พ้นเรื่องทะเลาะวิวาทแน่นอน ตำรวจที่อยู่สน.นี้ไม่รู้ว่าเป็นโชคดี หรือโชคร้าย เพราะแม้จะอยู่ในที่เจริญอย่างเมืองหลวง พื้นที่รับผิดชอบไม่ได้กว้างใหญ่เท่าต่างจังหวัด  แต่ปัญหาสารพัดประดามี มันก็รวมอยู่ในเมืองหลวงที่เรียกว่า กรุงเทพมหานคร  นี่แหละ

หลังสังเกตการณ์อยู่สักครู่ จึงตัดสินใจเข้าไปถามคุณตำรวจหญิงที่นั่งอยู่ที่โต๊ะที่แปะกระดาษติดไว้ว่า  “ติดต่อ-สอบถาม”

“ขอโทษนะคะมาแจ้งความติดต่อตรงไหนคะ”

“ไม่ทราบว่าเป็นเรื่องเกี่ยวกับอะไรคะ” ตำรวจหญิงยิ้มให้ก่อนถามกลับด้วยน้ำเสียงสุภาพ

“บัตรเครดิตหายค่ะ คาดว่าจะถูกขโมย ต้องแจ้งความกับร้อยเวรโดยตรงเลยไหมคะ”

“เป็นเรื่องบัตรหายแค่นั้นเอง  งั้นเดี๋ยวรอตรงนี้ ให้จ่ายอดลงบันทึกประจำวันไว้ก่อนนะคะ”

ได้ยินดังนั้น หญิงรู้สึกใจเสียขึ้นมาทันทีกับคำว่า “เรื่องบัตรหายแค่นั้นเอง” แต่ไม่อยากพูดต่อความยาวสาวความยืด จึงมานั่งรอตรงที่ที่บอก ต้นเห็นว่าเพื่อนสาวของตนดูเหวอไป จึงสะกิดให้รู้สึกตัว

“หญิงเป็นอะไรหรือเปล่า  เห็นนิ่งเงียบเชียว”

“ไม่รู้สิต้น เรารู้สึกว่าเค้ามีงานยุ่งกันมากๆเลย  จนดูว่าคดีของเราเป็นแค่เรื่องเล็กน้อย  แล้วอย่างนี้เราจะจับหัวขโมยให้มารับผิดชอบได้ไหมนี่”

“หญิง เธออย่าเพิ่งคิดไปในแง่ร้ายเลย  เดี๋ยวหญิงให้ปากคำบันทึกประจำวันเอาไว้ก่อนเถอะ  แล้วก็ขอสำเนาเก็บเอาไว้เผื่อต้องใช้ทำอะไรสักชุดหนึ่งด้วยนะ” ต้นปลอบใจและเตือนอย่างรอบคอบ

สักพักจ่ายอดก็มานั่งประจำที่ ขอบัตรประชาชนของเจ้าทุกข์  แล้วสอบถามพร้อมๆไปกับการบันทึกเหตุการณ์ตามคำบอกเล่าไปเรื่อยๆ  หญิงค่อยๆลำดับเรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้นจริง และความเป็นไปได้ให้ฟังอย่างละเอียด

 หญิงสาวคนนี้ดูเป็นคนช่างสังเกตเก็บรายละเอียดดี  แต่เรื่องบัตรหายนี่วันหนึ่งรับแจ้งเป็นสิบราย ก็ยังไม่เห็นว่าจะได้คืนสักราย  เพราะคดีใหญ่ๆในสน.แห่งนี้มันมีมากมายเหลือเกิน  และถึงจับผู้ร้ายได้ ผลงานก็คงจะไม่เข้าตาผู้ใหญ่สักเท่าไหร่ สงสัยแม่หนูนี่คงจะมาแจ้งความให้เสียเวลาเปล่ามากกว่า

 พอดีกับที่ร้อยเวรประจำวัน  ร.ต.อ อดุลย์  แกล้วกล้า เริ่มได้นั่งพักนวดขมับจากคดีที่มาแจ้งความก่อนหน้านี้ ได้สักครู่หนึ่ง จ่ายอดจึงหันไปทัก

“ผู้กองปวดหัวมากไหมครับนี่”

“ก็พอดูเลยล่ะจ่า  เดี๋ยวผมคงต้องออกไปดูที่เกิดเหตุด้วย”

จ่ายอดยิ้มเพลียๆ “คดีนี้ก็คงปวดเพิ่มอีกแหละครับ  แม่หนูคนนี้มาแจ้งความว่าบัตรเครดิตหาย ถูกรูดใช้ไปสองแสนกว่าบาท แต่ก็เกือบอาทิตย์แล้วถึงเพิ่งรู้ ก็เลยมาแจ้งความครับ” จ่าวัย50 ปี พูดด้วยน้ำเสียงเนือยๆ

ผู้กองมาดเข้มจึงเหลือบไปมองดูหญิงสาว  ไม่สิ น่าจะเป็นแค่เด็กที่เพิ่งจะเริ่มสาวมากกว่า  ความสูงแค่เกือบจะร้อยหกสิบ แต่มีแฟนตัวสูงใหญ่มาเป็นเพื่อน  ยังเป็นแค่นักศึกษาไม่มีงานทำ ทำไมใช้บัตรเครดิตวงเงินสูงขนาดนั้น ไม่รู้พ่อแม่ร่ำรวยมาจากไหนถึงได้ตามใจลูกเสียขนาดนี้

หญิงยกมือไหว้สวย อย่างเด็กที่ได้รับการอบรมมาดี  ทำให้ความคิดของผู้กองหนุ่มหน้าเข้มวัยสามสิบต้นเปลี่ยนไปเล็กน้อย  เมื่อได้หันมามองดูหน้าสาวน้อยผู้นั้นชัด ๆ ก็ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกสะดุดใจกับความคล้ายคลึงกับผู้หญิงอีกคนหนึ่งอย่างบอกไม่ถูก  แถมอกซ้ายของเธอก็มีเข็มกลัดทรงกลมสีน้ำเงินกับสัญลักษณ์ที่คุ้นเคย จึงทำให้อดที่จะถามไม่ได้

“เรียนหมออยู่หรือเราน่ะ”

“เปล่าค่ะ  เรียนวิทยาศาสตร์ค่ะ หญิงทราบว่าออกจะมาแจ้งความช้าไปสักหน่อย เพราะเพิ่งทราบจากคุณแม่เมื่อบ่ายนี้เองค่ะ  แต่ว่าได้ไปคุยกับทางร้านที่คนร้ายนำไปใช้มาแล้วค่ะ  นี่ค่ะหญิงสรุปเหตุการณ์คร่าวๆเอาไว้แล้ว”

 พูดพลางยื่นกระดาษที่จดในร้านก๋วยเตี๋ยวให้กับผู้กอง

ร.ต.อ อดุลย์มองดูลายมือที่เป็นระเบียบ และเรียบเรียงเป็นขั้นตอนทำให้ผู้กองหนุ่มนึกทึ่งในใจ

“ผมเข้าใจว่าคุณเดือดร้อนมากทีเดียว  แต่ผมมีภารกิจต้องออกไปดูสถานที่เกิดเหตุจึงต้องขอเลื่อนสอบปากคำเป็นพรุ่งนี้เย็นได้ไหม”

หญิงทำหน้าผิดหวังเล็กน้อยแต่ก็พยักหน้ารับ จากนั้นผู้กองก็ขอตัวไปปฏิบัติหน้าที่ของตนต่อ

๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑

ต้นมาส่งหญิงที่ทางเข้าหอพัก ก่อนจะแยกไปยังหอของตนที่อยู่ห่างไม่ไกลนัก หญิงกดลิฟท์ไปยังเลข 6 ซึ่งเป็นชั้นที่สูงที่สุด  เมื่อเปิดประตูห้องพักเข้าไป ก็ต้องชะงักเล็กน้อย เนื่องจากเพื่อนสาวที่ผมยาวสลวย ตอนนี้ตัดผมสั้นเฉกเช่นเดียวกับเธอ

“หน่อยแกไปทำอะไรกับผมมาน่ะ เสียดายเห็นเลี้ยงไว้ซะยาว”

“ก็มันหนักหัวน่ะ  อยากสวยแบบไร้เดียงสาแบบแกไง  แหมพูดเล่นน่ะ  ก็แค่อยากเปลี่ยนตัวเอง เผื่อคนที่เคยรู้จักจะจำไม่ได้บ้างมั้ง” หน่อยทำเป็นเล่นลิ้น

“เวลาคนตัดผมน่ะ เค้าบอกว่าอกหักนะ” หญิงแกล้งแซวเพื่อนซี้เล่น

หน่อยนิ่งอึ้งไปพักหนึ่งก่อนจะตอบกลับมา

“หญิง  ฉันมันอกหักมานานแล้วต่างหาก”

หญิงหน้าเสีย เพราะลืมเหตุการณ์ในอดีตไปแล้ว จึงเผลอพูดทำร้ายจิตใจของเพื่อน โดยไม่ทันคิด

“ขอโทษนะแก ที่รื้อฟื้น”

หน่อยโบกมือไปมาเหมือนไม่ใส่ใจแล้ว เพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกเมื่อสักครู่ของตนเอง และทำให้หญิงไม่ต้องรู้สึกผิดมากไปกว่านี้

“โอ๊ยเรื่องเก่านมนานแล้วแก อย่าพูดถึงเลย ว่าแต่หญิงเถอะ ไหนเล่ามาซิว่าไปไหนมาเมื่อกี้ ตอนแรกเห็นบอกจะไปห้องสมุด”

หญิงจึงเล่าเหตุการณ์ที่ผ่านมาทั้งหมดให้หน่อยฟัง

 “โห รูดไปเยอะอย่างนั้นเลย แล้วร้อยเวรเค้าจะตามเรื่องให้ได้เร็วไหมนี่  ไม่งั้นต้องไปทำเรื่องขอผ่อนผันการชำระหนี้ที่ธนาคารไว้ก่อนนะ เผื่อเรื่องอาจยืดเยื้อ”

“จริงๆ ผู้กองเค้าก็ดูจะเห็นใจเราอยู่นะหน่อย แต่เค้าติดภารกิจสำคัญ พรุ่งนี้เราเลยต้องไปใหม่”

“พอดีเลย พรุ่งนี้ลูกศิษย์เราของดเรียน งั้นเราจะไปเป็นเพื่อนหญิงนะ อย่าพึ่งคิดมาก รีบอาบน้ำนอนซะเถอะ”

หญิงส่งยิ้มให้เป็นการตอบรับ และขอบคุณ  ลึกๆแล้วตัวเธอเองก็ไม่รู้ว่าคืนนี้จะข่มตานอนหลับลงได้ไหม

                           ๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑