เกือบสิบปีก่อน...

"อ่ะ...ยูมิเก็บสร้อยเส้นนี้ไว้ให้ดีนะ ส่วนฉันจะเก็บจี้ที่เธอให้ไว้อย่างดีเลยล่ะ นี่...อย่าร้องไห้สิ  เดี๋ยวฉันก็อดใจร้องไห้ตามไม่ได้นะ"

เด็กผู้ชายหน้าตาน่ารักกำลังพูดกับเด็กหญิงคนหนึ่งซึ่งตอนนี้เธอร้องไห้ไม่หยุด เเต่มือเล็กๆกลับกำสร้อยที่เด็กชายให้ไว้เเน่น เพราะเธอกลัว...กลัวว่าเธอจะรักษามันเอาไว้ไม่ได้

"สะ...สัญาณนะ ว่าเราจะกลับมาพบกันอีก"ยูมิพูดพลางชูนิ้วก้อยขึ้นมาตรงหน้าเด็กชาย

เด็กชายคนนั้นยิ้มเเละเอานิ้วมาเกี่ยวก้อยสัญญากับยูมิเด็กชายดึงตัวเด็กหญิงเข้ามากอดไว้เเน่นพร้อมกับพูดว่า

"เราจะต้องได้เจอกันอีกเเน่  ฉันสัญญา..."

ฉันสลัดภาพในความคิดออกไปจากหัว อะไรกัน...นี่ฉันร้องไห้อีกเเล้วหรือ ทำไมนะ...ทุกครั้งที่ฉันหลับตาก็มีเเต่เรื่องนี้ที่เข้ามาในหัวของฉัน

ใช่เเล้วล่ะ...สร้อยเส้นนั้นที่หายไปคือสร้อยที่คนรักคนเเรกของฉันให้ไว้ก่อนที่จะจากกัน ตอนนั้นฉันยังเด็กมาก ขนาดชื่อของเขาฉันยังจำไม่ได้เลย ตอนนั้นฉันก็ยังไม่รู้ใจตัวเองจนกระทั่งเขาบอกฉันว่าเขาต้องย้ายบ้าน ฉันช็อกไปหลายวัน แต่ถึงฉันเสียใจมากเเค่ไหนฉันก็ตั้งใจซื้อของเเทนใจให้เขา มันเป็นจี้สร้อนคอแต่ทว่าป่านนี้เขาคงไม่เก็บมันไว้เเล้วล่ะ
         
ยิ่งนึกถึงก็ยิ่งเสียดายสร้อยเส้นนั้นจริงๆมันคงจบเเล้วสินะ ความหวังที่จะได้เจอกับเขาอีกครั้ง สิ่งที่ฉันเฝ้ารอมานานเเสนนาน จบไปพร้อมกับการหายของสร้อยเส้นนั้น ต่อไปฉันจะได้เลิกหวังลมๆเเล้งๆซะที ฉันคงไม่ได้พบเค้าอีกเเล้วล่ะ...ฉันคิดเรื่องนี้อยู่นานแค่ไหนไม่รู้  เเต่เเล้วฉันก็หลับไปในที่สุด...