เช้าวันต่อมา...
วันนี้เป็นวันสุดท้ายของทัศนศึกษาที่โรงเรียน ฉันรีบตื่นนอนเเต่เช้าเพื่อไปดูพระอาทิตย์ขึ้นตรงชายฝั่งทะเล ไหนๆก้อเปงวันสุดท้ายเเล้วนิหน่า
"เฮ้อ...อากาศสดชื่นจังตอนเช้ามืดเนี่ย"ฉันพูดขึ้น

"ใช่...สดชื่นจัง"เสียงใครหว่ามันไม่ใช่เสียงฉันนี่ เเล้วพอฉันหันไปดูก็รู้ถึงต้นเหตุของเสีบงนั้น

"ทาคุโตะ...นายมาที่นี่ได้ไง"

"ฉันก็ตามเธอมาสิ  ถามได้"

"เเล้วนายตามฉันมาทำไมไม่ทราบ"

"ฉันมีเรื่องอยากจะพูดช่วยฟังหน่อยเถอะ"

"มีเรื่องอะไร"

"เรื่อง ชินเอน่ะ"

"ฉันไม่อยากได้ยินชื่อยัยนี่...ฉันไม่อยากฟัง "ขณะที่ฉันกำลังจะเดินหนี ทาคุโตะก็กลับกระชากฉันเข้าไปหาตัวเขา สัมผัสกอดอุ่นๆที่ฉันรู้สึกได้ นายกำลังทำอะไรอยู่นะ ทาคุโตะ

"นายทำอะไรเนี่ย ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้เลย"

"ไม่จนกว่าเธอจะได้ฟังเรื่องของฉัน "

"นายก็ปล่อยฉันสิ"ฉันเริ่มดิ้น

"ไม่ หยุดดิ้นเดี๋ยวนี้นะไม่งั้นฉันทำมากกว่ากอดจริงด้วย"

"โอ.เค ฉันฟังก็ได้"ฉันหยุดดิ้นเพราะกลัวคำขู่ของอีตาบ้าทาคุโตะ

"ฉัน กับ ชินเอ ไม่ได้เป็นอะไรเลยนะ"

"แล้วมาบอกฉันเพื่ออะไรล่ะ"

"ก็เธอกำลังเข้าใจฉันผิดฉันเลยมาง้อนี่ไง"

"นายหาว่าฉันหึงนายเหรอ"

"หรือไม่จริง"

"นายขี้ตู่เอาเองนี่หน่า...และถามหน่อยว่าฉันจะไปหึงนายในฐานะอะไรไม่ทราบ"

"ฐานะคนรู้ใจไง"

"คนรู้ใจเหรอ...ฮะนายว่าไงนะ"

"เทอฟังไม่ผิดหรอก เเล้วตกลงคำตอบว่าไงล่ะ"

"พูดเล่นใช่ไหมเนี่ย อย่ามาตลกเลยทา คุ โตะ"

"ก็ใครว่าฉันพูดเล่นล่ะฉันเอาจิง "

    เเละเเล้วเราก็กำลังเดินทางที่จะกลับโรงเรียนกันซะที จบกันซะทีทัศนศึกษาครั้งนี้ ส่วนเรื่องเมื่อตอนเช้านี้ ฉันก้อยังไม่ได้ให้คำตอบหรอก ฉันบอกเเค่ว่า จะเก็บไปคิดก่อนดูก่อนเเล้วจะบอก เขาให้เวลาฉันคิดเพียงเเค่ 1 วันเท่านั้นเอง แล้วฉันจะคิดทันไหมเนี่ย
"ยุมิ..."
"อ้าว...พี่เซจิมีไรรึเปล่าค่ะ"พี่เซจิเดินเข้ามาทักฉันก่อนขณะที่ฉันกำลังจะเดินจะไปรวมตัวเตรียมตัวเพื่อที่จะกลับโรงเรียน
"ยุมิไหนๆวันนี้ก็เป็นวันสุดท้ายของการเข้าค่ายแล้วนะเเละพี่อาจจะไม่เจอกับเทออีกพี่เลยมีอะไรจะบอกยุมิสักอย่าง"
"อะไรเหรอค่ะ"
"คืนนี้หลังจากกลับไปที่โรงเรียนให้ไปรอพี่ที่ดาดฟ้าโรงเรียนเเละพี่จะบอก ไปให้ได้นะน้องสาวของพี่"

"ค่ะ...พี่เซจิ"
...........................
"นักเรียนจร๊ะหลังจากนี้เราจะเดินกลับโรงเรียนกันนะจร๊ะ เเละอย่าลืมว่ากลับไปต้องส่งรายงานการมาทัศนศึกษาในคนละหนึ่งเล่มนะจร๊ะ" คุณครูบอก

"งั้นตอนนี้ก้อได้เวลาขึ้นรถเเหละจร๊ะ แยกย้ายกันนะจร๊ะนักเรียน"คุณครูบอก

"ค่ะ/ครับ"

และฉันก็ได้ขึ้นมาบนรถบัสที่ฉันมาครั้งเเรก และขณะทีฉันกำลังมองหาที่นั่งอยู่ ก็พบว่ามีที่นั่งว่างข้างชายหนุ่มปริศนา(เพราะเขาสวมหมวกปิดหน้าเเล้วก้อใส่เเว่นด้วย) ฉันจึงตัดสินใจนั่งตรงนั้นเพราะไม่มีที่ว่างแล้ว

"ที่นั่งตรงนี้มีใครนั่งไหม"ฉันพูด

"ไม่มี"เขาตอบ

"ขอนั่งด้วยคนนะ"น้ำเสียงเขาดูคุ้นๆนะ
 
"ได้สิ"

"ขอบใจนะ...นี่เเล้วนาย..."

"ไม่เป็นไร...เเละช่วยเงียบๆด้วยฉันจะนอน"ฉันยังพูดไม่จบนายนี่ก้อพูดเเทรกขึ น มา

"อืม...ได้สิ"ใช่ว่าฉันจะอยากรู้จักนายนักนี่...เชิญนอนไปเถอะยะ ฉันคิดในใจ

ที่โรงเรียน....
เวลาผ่านมาเท่าไหร่ไม่รุ...รู้สึกตัวอีกทีก้อตื่นขึ้นมานี่ฉันเเอบหลับไปตอนไหนเนี่ย...เอ๊ะนี่ถึงโรงเรียนเเล้วนิทำไมไม่มีใครเรียกเลยอ่ะ...ฉันหันไปมองคนที่นั่งข้างๆฉันเเต่ตอนนี้ไม่มีอยู่แล้วไร้น้ำใจจิงๆเลยเรียกซักนิดก้อไม่ได้...ขณะที่ฉันกำลังเดินหาพวกเพื่อนๆฉัน...จู่ๆก้อมีมือใครไม่รู้มาปิดปากฉันไว้เเละพยายามลากมาในซอกตึก(อับๆๆ)ของโรงเรียน ขณะที่ฉันกำลังตกใจอยู่ก้อตัดสินใจทำบ้างสิ่งบ้างอย่างนั่นก้อคือกัดไปที่มือของไอ้บ้าโรคจิตคนนั้นและเตะเข้าไปที่กล่องดวงใจมัน  เเต่ดูท่าทางมันคงจะเจ็บมากเลย ฮ่าๆๆๆสะใจว่ะ ขณะที่ฉันกำลังจะกระทืบมันต่อก้อต้องตกใจเมื่อไอ้บ้าโรคจิตก้อคือ ทาคุโตะ!!

"เทอทำอะไรเนี่ยยัยบ๊อง...เจ็บนะเนี่ยเตะเข้ามาได้" ทาคุโตะร้อง

"ก้อใครใช้ให้นายมาทำบ้าๆๆเเบบนี้ล่ะ...สมน้ำหน้า"

"ก้อใครมันจะไปรู้ล่ะว่าเทอจะทำเเบบนี้อ่ะ"

"สม...เล่นอะไรเปงเด็กไปได้"

"ไม่รู้ล่ะเทอทำฉันเจ็บต้องชดใช้"

"ชดใช้อะ..."ฉันยังพูดไม่จบ หมอนี่ก้อกระชากฉันเข้าไปจูบเเบบที่ฉันไม่ได้ตั้งตัว เเม้จะพยายามจะดิ้นรนก้อไม่มีผล มือเขาจับหน้าฉันไม่ให้หันหนีจากจูบนี้ ฉันต้องทำอะไรสักอย่างเเล้วมิเช่นนั้นมันจะเลยเถิดไปมากกว่านี้ ฉันรวบรวมเเรงทั้งหมดผลักเขาออกไปอย่างเเรง ตอนเเรกเขาทำหน้าโกรธฉันเเต่อยู่ๆก้อยิ้มออกมา สงสัยจะต๊องไปแล้ว

"นายยิ้มอะไรของนาย"

"ก้อมีความสุขอ่ะถึงยิ้ม"

"......."

"เทอจะไม่ถามเหรอว่าเรื่องอะไร"

"ไม่...ฉันไม่อยากรู้"เขินอ่ะ>< "เเล้วตกลงนายมีอะไรกับฉันหรือเปล่าเนี่ย"รีบเปลี่ยนเรื่องดีกว่า

"ก้อเรื่องที่เราคุยกันอยู่ไง ฉันมาเอาคำตอบจากเทอ"

"ยังไม่ถึงวันพุ่งนี้เลยไหนบอกว่าจะให้เวลาฉันคิดอ่ะ"

"ก้อฉันใจร้อนนิ..."

"ยังไงก้อต้องพรุ่งนี้...ถ้านายไม่อยากรอก้อไปจีบคนอื่นเเทนได้นะฉันไม่ว่า"

"ชิ...พรุ่งนี้ก้อได้"เขาว่า

"อืม งั้นฉันกลับบ้านดีกว่า"

"เดี๋ยวมีอีกเรื่องนึงเรื่องเซจิ"

"ทำไมจร๊ะหึงฉันหรอสุดหล่อ"

"ใช่ทั้งหึงเเละหวงด้วยไม่อยากเห็นมันใกล้เทอ"

"เอ่อ..."ไม่รู้จะพูดไรตอนนี้เขินอ่ะ><

"อย่าไปยุ่งกะมันมันไม่ได้ดีเหมือนที่เทอคิดหรอก"

"เเล้วนายดีตายเเหละ"

"เทอว่าไงนะ"

"เปล่า งั้นฉันไปล่ะ"

"เเล้วพรุ่งนี้อย่าลืมคำตอบฉันล่ะ"

เออ รุเเล้วย้ำจัง  คนสวยเครียด!!_๐_

เช้าวันต่อมา
กริ๊งๆๆๆ...กริ๊งๆๆๆ...รับโทรศัพท์ด้วยค่า....รับโทรศัพท์ด้วยค่า!!

"โอ้ย...ใครโทรมาเเต่เช้าเนี่ยวันหยุดเเท้ๆ...เบอร์ใครไม่คุ้นเลยเเต่รับไว้ก่อนเเล้วกัน"

"ฮัลโหลค่ะ"

"ครับ ใช่เบอร์ยูมิหรือเปล่า"

"ใช่ค่ะ นั่นใครหรอค่ะ"

"นี่พี่เซจิ...จำได้หรือเปล่า"

"อ๋อ จำได้ค่ะพี่มีไรหรือเปล่าค่ะ"

"เอ่อ เมื่อวานยูมิลืมนัดของพี่หรือเปล่า"

"ขอโทษค่ะพอดีว่า..."

"ไม่เป็นไรไม่ต้องพูดหรอก งั้นเราออกมาหาพี่ตอนนี้เลย พี่มีเรื่องจะบอก"

"ที่ไหนค่ะ"

"ที่ร้านXXXเเล้วกันรู้จักใช่ไหม"

"ค่ะๆรู้จักเเล้วเจอกันนะค่ะ"

ที่ร้านXXX
"อ้าว...ยูมิทางนี้"พี่เซจิโบกมือเชิงทักทาย"งั้นเราสั้งอาหารกินกันก่อนเเล้วกัน พี่เลี้ยงเอง"

"ไม่เป็นไรค่ะพอดียูมิยังไม่หิว เเล้วพี่มีเรื่องอะไรจะพูดกับฉันหรอ"

"เรื่องที่พี่จะบอกกับยูมิก็คือพี่คิดว่าชอบยูมิ"

"ฮะ พี่ว่าอะไรนะ"

"มันอาจจะเร็วไปหน่อยเเต่พี่รู้สึกเเบบนั้นจริงๆถ้ายูมิยังไม่มีใคร คบกับพี่นะ"

"อะไรนะ พี่พูดเรื่องอะไรเนี่ย พี่จะไปรู้สึกยังงั้นกับฉันตอนไหน"

"ตั้งเเต่ที่พี่เจอยูมิที่ค่ายเเหละไม่งั้นพี่ก้อคงไม่ขอจับคู่กับเทอหรอก"

"ฮะไม่ใช่เพราะชินเอหรอพี่ถึงมาคู่กับฉันอ่ะ"

"ไม่ใช่หรอกพี่ขอเเลกเองเเหละ เเล้วตกลงคำตอบของพี่ล่ะ"

"เอ่อ คือว่าฉันคิดกับพี่เเค่พี่ชายไม่เคยคิดอะไรมากกว่านั้นเลยเเหละฉันก็มีคนที่ชอบอยู่แล้ว "

"คนที่เธอชอบใช่ทาคุโตะหรือเปล่า"

"......"

"เงียบ เเสดงว่าใช่"

"พี่ลืมฉันเถอะ"

"ไม่พี่จะไม่ลืมเธอ เเละพี่จะทำให้เธอรักพี่ให้ได้ จำไว้ พี่ไปล่ะ"

"ไม่มีทาง ฉันไม่มีวันรักพี่ได้หรอก ได้ยินไหม!! "พี่เซจิเดินออกไปเเล้ว เขาจะได้ยินที่ฉันพูดหรือเปล่าเนี่ย