“ได้เวลาสวนปัสสาวะแล้วละ ครูดา”

ฉันได้เห็นอุปกรณ์กับยาสวนปัสสาวะชุดใหญ่ วางเรียงอยู่บนรถเข็นยา โรคอะไรกันนี่ คนเราสมัยนี้ช่างเป็นโรคอะไรแปลกๆ

ยิ่งคิดก็ยิ่งแปลก มองดูตัวของแอม เธอเป็นคนอ้วนมากน้ำหนักในราวแปดสิบกิโลกรัม คิดคิดดูแล้วแอม ก็มีลักษณะคล้ายๆผู้ชายทั้งอุปนิสัยใจคอ และแอมก็ยอมรับว่าเธอเป็นทอม

และชอบอยากจะมีแฟนเป็นผู้หญิง

ฉันระลึกชาติได้ไม่ต่อยชัดเขนนักว่าแอมเคยเกิดเป็นใคร รู้แต่ว่าเกี่ยวข้องกับเมืองนิลบุระ แอมบอกฉันว่ามีคนที่ทำนายโชคชะตาทักเธอว่า ตัวเธอไม่ต้องแขวนพระห้อยคอเพื่อป้องกันสิ่งใดก็ได้  

แล้วเธอไปทำอะไรใครในชาติ ต่อๆ มา หรือเปล่าที่ทำให้เธอต้องเป็นโรคปัสสาวะไม่ออก

เราคงต้องค้นหากันต่อไป 

น้องแอมตัวอ้วนนอนหลับไปแล้ว อากาศดีจัง คิดถึงเชน ช่วงสามทุ่มแบบนี้ เขาคงกำลังเดินทางเพื่อกลับที่พัก

ชีวิตของเราสองคนแทบไม่มีเวลาให้กัน ฉันยังต้องนอนโรงพยาบาล ส่วนเขาก็ทำงานหามรุ่งหามค่ำ

“ผมมีเวลาจำกัดมาก อยากจะช่วยเหลือคุณดาให้มากๆ แต่ผมก็ทำไม่ได้ แม้แต่เวลาที่เราจะคุยกันยังแทบไม่มีเลยครับ ”

“เชนคะ ทำไมเชนคิดมากจัง คะ ดาคบ คนที่จิตใจกับนิสัยใจคอค่ะ ส่วนจะมีเวลาหรือจะให้อะไรดาแค่ไหนนั้นไม่สำคัญนะคะ ตอนนี้เราก็คบเป็นเพื่อนแท้ต่อกัน ขอให้เชนรู้ว่า ดาคือเพื่อนร่วมเป็นร่วมตายของเชนนะคะ ส่วนเรื่องชีวิตคู่ก็แล้วแต่ชะตาฟ้าลิขิตนะคะ”

“ขอบคุณครับคุณดา”

คืนนี้ท้องฟ้ามีแสงดาวระยิบระยับ ฉันเพ่งสายตามองออกไปให้ไกลสุดขอบฟ้า

อยากค้นหาว่าชีวิตของฉันจะลงเอยแบบไหน จะเป็นไปตามที่ฉันกำหนดเองบ้างได้ไหม หรือว่า ไม่ว่าฉันจะวางแผนชีวิตอย่างไร จะออกแบบ จะวาดฝันชีวิตอย่างไร ก็จะต้องมีการเปลี่ยนแปลงทุกๆ ครั้งไป

เหมือนมีโชคชะตา คอยกำหนดกฎเกณฑ์อยู่ตลอดเวลา

เสียงอะไร ตกลงที่พื้น ฉันสะดุ้งตื่นกลางดึก หันไปที่เตียงน้องแอม มีโทรศัพท์มือถือตกลงไปที่พื้นล่าง น้องแอมยังนอนหลับอยู่ในลักษณะนอนหงาย แขนอันอวบอ้วนของเธอเหยียดออก พาดกับขอบเตียง

ความที่เธอเป็นคนหลับง่ายแต่ค่อนข้างจะตื่นยากสักหน่อย

ฉันพยายามก้มลงหยิบโทรศัพท์แต่ก็หยิบไม่ถึง

โทรศัพท์อยู่ไม่ไกลจนพอมองเห็นรูปหญิงสาวหน้าหวานผู้หนึ่งปรากฏอยู่ บนหน้าจอโทรศัพท์ของเธอ

แอมคงจะนอนดูรูปนี้จนหลับไป

ฉ้นรอคอย จนนางพยาบาลเดินมาเก็บให้ น้องแอมก็ยังนอนหลับด้วยสีหน้าอมยิ้ม นางพยาบาลเดินจากไป ฉันเอนกายลงนอนบนเตียงแล้วหลับไปจนถึงรุ่งเช้า

“ครูดา...”

น้องแอมร้องเรียกฉันแต่เช้า

“คือว่า แอมอยากจะเล่าให้ครูดาฟังว่า แอมหลงรักผู้หญิงคนหนึ่ง ไม่รู้ว่าเขาจะรักแอมบ้างไหม”

สีหน้าของเธอเบิกบานสดใส แล้วสลดลงเล็กน้อย

“เรื่องของความรัก ครูดาคิดว่ามันเป็นเรื่อง

ละเอียดอ่อนมากนะจ๊ะ เราลองคบกันดูก่อน ดูใจกันไป เป็นกำลังใจให้กันไปก่อ่น ดีไหม”

“แล้วใครเขาจะมารักคนป่วยอย่างเราไหม ครูดา”

ในขณะนั้น มีเสียงอะไรอย่างหนึ่งตกลงไปที่พื้น  คือหนังสือเล่มเล็กๆ ที่วางไว้ที่เตียงของแอมเกิดพลัดตกลงมา เราสองคนต่างช่วยกันพยายามเอี้ยวลำตัวก้มหน้าก้มตัว ลงเก็บของที่พื้น แต่ไม่สำเร็จ ส่วนเรื่องการเดินลงไปเก็บของที่ตกลงไปนอนรออยู่ที่พื้นนั้น เราไม่มีสิทธิ์อยู่แล้ว เพราะเราสองคนเดินไม่ได้ เราได้แต่มองตากันปริบๆ

ฉันยิ้มให้น้องแอม สำหรับคนป่วยที่กำลังมีความรัก

“ถ้าเราคิดว่าความรักคือการให้ น่าจะดีที่สุดนะจ๊ะ น้องแอมคิดว่าจะทำอย่างไร ให้กับคนที่เรารักมีความสุขที่สุด แล้วเราจะมีความสุขด้วยนะ”

“มันจะเจ็บปวดบ้างไหมคะครูดา”

“เร่าตั้งสติไว้นะจ๊ะ ว่าเราจะต้องเป็นผู้เสียสละเพราะเราป่วยแบบนี่ไม่สามารถจะให้ความสุขกับใครได้เต็มที่ ถ้าเราได้พบกับคนที่มีจิตใจเมตตาจริงๆ เราก็จะพบกับความสมหวัง แต่ถ้าหากเขาจะต้องจากเราไป ก็ให้เราคิดว่า เขาอาจมีเหตุจำเป็นอะไรก็ได้จึงต้องจากเราไป

ส่วนความรักที่เขาเคยให้เราในช่วงเวลาที่ผ่านมาสำหรับ คนป่วยอย่างเราก็มีค่ามากที่สุดแล้วนะคะ เราไม่ต้องเจ็บปวดหรือเสียใจใดใดเลย”

น้องแอมยิ้มแก้มปริ

“ขอบคุณมากค่ะครูดา ขอบคุณจริงๆ ค่ะ”

ว่าแล้วเธอก็หยิบโทรศัพท์ที่มีรูปผู้หญิงคนนั้นมาเปิดหน้าจอ จับจ้องดูหน้าจอโทรศัพท์อย่างไม่ละสายตา แอมยิ้มอย่างมีความสุขทั้งสีหน้าและแววตา

ดูโลกนี้ช่างหอมหวนอบอวลไปด้วยความรัก