เสียงเรียกมาจากหญิงวัยกลางคน ที่รับหน้าที่ดูแลผู้ป่วยที่นี่ เธอชื่อรำพา แต่ฉันยังมองไม่เห็นคนที่ถูกเรียกว่ายายชูเลย

      ฉันกวาดสายตามองไปรอบๆ แล้วหันกลับมามองตามสายตาของพี่รำพาที่จ้องมองไป จนกระทั่งพบว่ามีผ้าห่มนอนผืนใหญ่ลายสก็อตสีน้ำตาลแก่ สลับกับสีน้ำตาลอ่อน ถูกขึงยาว ทำเป็นฉากม่านกั้น บังเตียงๆหนึ่งไว้

       มีอะไรกำลังเคลื่อนไหวออกมา พบว่าเป็นเท้าสองข้างยื่นออกมาจากขอบผ้าม่าน สังเกตตั้งแต่ปลายเท้าถึงข้อเท้า มีสภาพตกกระ อยู่บนรอยเหี่ยวย่นของผิวเนื้อสีขาว

      “ยายชู แกเป็นโรคอัลไซเมอร์  ความจำเสื่อมค่ะ  ตรูดา”

      พี่รำพาบอกฉัน

      ฉันถอนหายใจ แต่เหมือนยังไม่ค่อยจะโล่งอกสักเท่าไร แล้วล้มตัวลงนอนหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย

      แต่แล้วก็ต้องตกใจตื่นขึ้นมากลางดึก เมื่อมีมืออุ่นๆ มาจับข้อเท้าของฉันเขย่าอย่างแรง

      “หนูๆ ตื่นเร็ว พวกเขาไปกันหมดแล้ว เรารีบไปกันเถอะ”

       ฉันลืมตาขึ้นอย่างรวดเร็ว พบกับใบหน้าหญิงชราผู้หนึ่งกำลังพูดด้วยเสียงตื่นตระหนก

      มองไปเห็นพี่รำพากำลังนอนหลับสนิทอยู่ตรงบริเวณพื้นห้องที่มีที่นอนวางอยู่ หลังจากตรากตรำงานมาทั้งวัน

      “พี่รำพา พี่รำพา!”

       ฉันตัดสินใจร้องเรียก

       หญิงวัยกลางคนผิวคล้ำ ตกใจตื่น แต่ก็ลุกขึ้นมาอย่างงัวเงีย

      “ยายชูอาละวาดอีกแล้ว”

       เสียงพี่รำพารำพึงออกมา เธอลุกขึ้นเดินจากที่นอน มาจูงมือยายชู กลับมาเข้าที่นอนของหญิงชรา

      ฟ้าสางแล้ว ดวงตะวันเริ่มสาดแสงส่องเข้ามาทางหน้าต่างด้านข้างที่มีสวนต้นไม้ใหญ่ปกคลุม เป็นเวลารุ่งเช้าของที่นี่ 

       อากาศสดชื่นมาก ฉันนอนออกกำลังกายอยู่บนเตียงอย่างมี ความสุข

       ฉันคิดถึงเชน เชนบอกฉันว่าเป็นห่วงฉันที่มาอยู่ที่นี่เพราะฉันยังไม่เคยรู้จักใครมาก่อน

      คุณยายสมร ซึ่งเป็นภรรยาของคุณตาที่นอนนิ่งไม่ไหวติงอยู่เตียงใกล้ๆ ฉัน เธอเดินทางมาเยี่ยมสามีของเธอทุกวัน

      “คุณครูรู้ไหม เมื่อก่อนคุณตาแฟนยายคนนี้แหละแกเป็นนักมวยเก่า เคยฝึกมวย กับ  โผน กิ่งเพชร แชมป์มวยของไทย มาแล้ว”

      ฉันรู้สึกตื่นเต้นและแปลกใจ

      “คุณยายคะ โผน กิ่งเพชร เขาเป็นญาติกับหนูค่ะ คุณพ่อของหนูเคยอยู่กับ โผน กิ่งเพชร มาเก้าปีค่ะ”

      “อ๋อ เหรอคะคุณครู ถ้างั้นคุณตาคงจะรู้จักกับพ่อของคุณครูแน่ๆ เลย นี่ถ้าเขาพูดได้คงจะได้คุยกับ คุณครูแล้วละ”

      ฉันเห็นคุณตามองมาทางฉันดวงตากรอกกลิ้งไปมา สายตาของฉันค่อยๆ ชำเลือง มองสบตาของชายชราที่มองมาที่ฉันด้วยความเมตตา ฉันรู้สึกอบอุ่นที่เสมือนได้พบกับญาติโดยบังเอิญ

      ในวันนี้ ฉันเริ่มคุ้นเคยกับสถานที่ แห่งนี้ คุณยายสมรผู้ใจบุญ ทำสำรับอาหาร กับขนมของหวานต่างๆมาเลี้ยงผู้คนและเด็กๆ

       คุณยายทำให้เรารู้สึกถึงบรรยากาศของคนสมัยโบราณที่คอยช่วยเหลือเกื้อกูลกัน

      ฉันได้มีโอกาสสอนพิเศษให้กับหลานคุณยายสมรกับพวกเด็กๆ ในละแวกนี้ หลานคุณยายชื่อ เด็กหญิงป้อน ผู้น่ารัก

       น้องป้อนอยู่กับคุณยายมาตั้งแต่แบเบาะ แม่ของเธอจากไปเหลือแต่พ่อซึ่งมีภรรยาห้าคน

       ได้ฟังประวัติของเธอแล้วน่าเห็นใจอย่างมาก

เธอตั้งใจและขยันเรียนมาก มีเพื่อนมาร่วมเรียนด้วยชื่อ เด็กหญิงฮานาซึ่งพักอาศัยอยู่ใกล้ๆ

      “ซิลเดอเรลลาตัวใหญ่ อาบน้ำเสร็จหรือยังคะ”

      ฉันกำลังสาละวนกับการอาบน้ำเพื่อเตรียมตัวสอนเด็กๆ ที่ฉันเรียกเขาว่า ซิลเดอเรลาตัวน้อย

      วันนี้พวกเขามากันเร็วจัง เด็กๆ พาฉันออกจากห้องน้ำมาที่เตียงคนไข้ อย่างน่ารัก

      เสียงยายชูละเมอเพ้อหา ร้องเรียกถึงลูกๆ

      พวกเด็กๆ พากันเดินไปหยุดยืนดู ภาพยายชูในความจริง ของมนุษย์คนหนึ่งที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมามากมาย แล้วในยามที่ชราภาพ จะทำให้มองเห็นเป็นภาพนี้ได้อย่างไรกัน

      คนที่นี่บอกว่า ยายชูแกเคยถูกทอดทิ้ง ให้อยู่บ้านคนเดียวมายาวนานทำให้แกต้องป่วยเป็น โรคอัลไซเมอร์ และโรคจิตเวช

      ฉันเริ่มมองตัวเอง คิดว่าตัวเองและอีกหลายๆคน ที่ในอนาคตอาจต้องอยู่คนเดียวแล้วจะต้องมีภาพแบบนี้หรือไม่นะ

      แล้วเราควรจะหาวิธีตระเตรียมป้องกันปัญหาแบบนี้ อย่างไรดี

      ฉันคิดว่าสิ่งที่จะทำได้ก็คือ

      การทำสมาธิตามหลักพระพุทธศาสนาเพื่อบำรุงจิตใจให้อบอุ่นด้วยจิตที่เป็นกุศล ผลบุญทำให้ไม่เป็นโรคอัลไซเมอร์และไม่เป็นโรคซึมเศร้าได้