หมอเคยบอกเคยบอกว่าโรคของฉัน ไม่มียาที่จะรักษาได้ ความหวังคือกายภาพบำบัดเพื่อให้อาการดีขึ้น แต่ฉันก็เคยหวังว่าในวันหนึ่ง ฉันอาจจะพบยาตัวหนึ่งที่จะมารักษาชีวิตฉันให้ยืนยาวต่อไปได้อีก

ปาฎิหารย์คงต้องมีสักวัน

วันนี้ ฉันถูกนำตัวไปทำกายภาพบำบัดที่ห้องกายภาพบำบัดเหมือนเช่นเคย

นักกายภาพหญิงบอกฉันว่า

“คุณไม่ต้องคาดหวังอีกแล้วนะว่าคุณจะเดินได้ คุณไม่มีสิทธิ์”

ฉันตกใจมากกับคำพูดนี้ สับสนกับความหวังที่ผ่านมา เกิดอะไรขึ้นอย่างนั้นหรือ แล้วฉันจะทำอย่างไร

นักสังคมสงเคราะห์หญิงผู้หนึ่งเดินเข้ามาคุยกับฉัน เธอบอกว่าคุณหมอแจ้งให้เธอมาพบฉัน

“สวัสดีค่ะ”

“คุณต้องการอะไรบ้าง” เธอถามฉันด้วยน้ำเสียงกรุณา

 “ดิฉันต้องการไปอยู่ในที่ที่ปลอดภัยค่ะ”

“ทำไมถึงต้องการอย่างนั้นล่ะ”

“ดิฉันเกรงจะถูกท้าร้ายเพราะดิฉันวิ่งหนีไม่ทันค่ะ”

เธอซักประวัติของฉันเล็กน้อย

“แล้วถ้ากลับไปอยู่บ้านที่ต่างจังหวัดจะดีไหม”

“ดิฉันยังไม่อยากจะกลับไปบ้านเลยค่ะเพราะไม่มีคนดูแล เกรงว่าถ้าร่างกายอ่อนแอมากขึ้นไม่รู้ว่าจะเดินทางมาหาหมอได้อย่างไร และจะเป็นภาระของคนใกล้บ้านค่ะ”

“ถ้าอย่างนั้น ดิฉันจะลองติดต่อให้คุณไปอยู่สถานสงเคราะห์นะคะ”

สถานสงเคราะห์หรือ เป็นสถานที่ที่คนต่างจังหวัด ไม่ค่อยยอมรับนักกับการที่จะไปใช้ชีวิตที่นั่น เพราะชีวิตเคยคุ้นเคย กับ ญาติพี่น้อง หรือเพื่อนบ้านใกล้เรือนเคียง ตามวิถีชีวิตชนบท

แต่ฉันก็ไม่เสียเวลาคิดอีกแล้ว เพราะฉันยังนึกไม่ออกว่าฉันจะเหลือใครบ้าง

“ได้ค่ะ”

“คุณวิภาดายังสอนภาษาอังกฤษได้ใช่ไหมคะ”

“ยังสอนได้ค่ะ และดิฉันยินดีที่จะไปช่วยงานที่นั่นค่ะ”

“ดีเลยค่ะ และที่นั่นจะมีหมอไปตรวจสุขภาพให้เดือนละครั้ง ถ้าเป็นอะไรฉุกเฉินก็มีรถพยาบาลมาคอยรับพาไปส่งที่โรงพยาบาลให้ค่ะ”

“หรือคะ ดีจังเลยค่ะ”

ฉันตอบออกไปทั้งดีใจ สลับกับความเคว้งคว้าง

“ขอให้คุณรอผลการติดต่อกลับก่อนนะคะ”

“ได้ค่ะ ขอบพระคุณมากค่ะ”

ชีวิตของฉัน คงจะมีการเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา ถ้าฉันได้ไปอยู่สถานสงเคราะห์ ฉันคงได้มีโอกาสสร้างกุศลช่วยเหลือด้านการศึกษาให้กับคนที่นั่น และได้ทำกายภาพบำบัดรักษาต่อไป

มีคนที่รอฉันอยู่อีกมากมายทั้งเพื่อน ทั้งลูก ศิษย์ และเชนคนที่คอยให้กำลังใจ พวกเขาหวังว่าฉันจะหายเป็นปกติและเดินได้