ตอนที่ 8 เธอเป็นแฟนฉันแล้ว

“ฉันจะตอบนาย  ถ้านายตอบฉันก่อน...”

ปากเล็กต่อรองทั้งที่ผมจะไม่ยอมก็ได้  แต่เพราะเป็นเธอหรอกผมจึงพยักหน้ารับฟังอย่างง่าย ๆ   นามิสาสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเงยหน้าขึ้นมองผม

“ฉันไม่สวย...  ฉันไม่ดี...  ฉันไม่มีเงิน...  แล้วอีกอย่างฉันทำให้นายเดือดร้อน  นายจะมาชอบฉันได้ยังไง  ไม่ใช่ว่าฉันดูถูกคำพูดของนายหรอกนะ  ...เพียงแค่ฉันอยากรู้ว่ามันเป็นเพราะอะไรเท่านั้น”

ผมรับฟังเงียบ ๆ เริ่มหน้างอขึ้นเมื่อเธอพูดดูถูกตัวเอง

ไม่สวย...  ใช่เธออาจจะไม่ได้สวยเลิศเลอเหมือนนางฟ้านางงามจักรวาล  แต่ก็มีบางอย่างที่แตกต่างไปจากคนพวกนั้น

...คงจะเป็นแววตาคู่นี้ละมั้ง  แล้วยังริมฝีปากหวาน ๆ นี่อีก  ...เอาเป็นว่าผมคัดค้านหัวชนฝาที่เธอว่าตัวเองไม่สวย

ส่วนข้อสอง  เธอบอกว่าตัวเองไม่ดี  คงจะเป็นเรื่องงานที่เธอไปทำเมื่อคืนแน่ ๆ เรื่องนี้ผมไม่ถือหรอก  หากไม่เข้าใจจุดประสงค์ก็ว่าไปอย่าง 

แต่นี่เธอทำเพราะต้องการหาเงินเลี้ยงตัวเองหรอก  สรุปว่าข้อนี้ผมก็คัดค้านอีก

...ไม่มีเงิน  เรื่องนี้ผมไม่เถียง  ไม่ใช่เพราะเถียงไม่ขึ้นแต่เพราะเข้าใจความเป็นจริงของโลกที่ว่า  ใคร ๆ ก็เลือกเกิดไม่ได้ต่างหาก

คนเราไม่ได้ลืมตาขึ้นมาบนโลกแล้วมีเงินมีทองใช้  หากไม่ได้พ่อแม่หรือบรรพบุรุษที่หาไว้ให้  มีแต่ต้องขวนขวายหาเอาด้วยลำแข้งของตัวเองทั้งนั้นแหละ

แต่ในส่วนนี้ก็ถือว่าผมโชคดีไปที่เกิดมามีพร้อมทุกอย่าง  ก็อย่างว่าแหละนะคนเราเลือกเกิดไม่ได้นี่นา  แต่ผมแน่ใจนะว่าเราเลือกที่จะเป็นได้แน่ ๆ

...ทำให้เดือดร้อน  ข้อนี้ผมอยากจะเถียงกลับนักว่าเธอทำอะไรให้ผมเดือดร้อนกัน  ทุกสิ่งทุกอย่างที่ผมทำให้ล้วนเต็มใจทั้งนั้น  ไม่ได้เดือดร้อนอะไรแม้แต่นิด

บอกเธอไปเดี๋ยวก็หาว่าผมฟอร์มอีก  แต่ว่าถ้าเป็นเรื่องเมื่อคืนที่เธอไม่ได้สติก็ว่าไปอย่าง 

นั่นแหละทำให้ผมเดือดร้อนจริง ๆ ...เดือดร้อนใจไง  ที่ช่วยอะไรเธอก็ไม่ได้  ได้แต่จะยิ่งทำให้เธอเสื่อมเสีย

...คิดไปคิดมา  มันก็วนมาเข้าเรื่องเดิมอยู่ดี  เพราะฉะนั้นหยุดคิดเสียงดีกว่า

“เธอไม่สวย...”

ผมเว้นประโยค  นัยน์ตาสีดำสนิทจ้องมองเธอที่เม้นริมฝีปากนิ่ง

“ตรงไหนล่ะ...”

บอกแล้วก็ยกมือขึ้นลูบผมด้านหน้าที่คลอเคลียอยู่ข้างแก้มเธอเบา ๆ ท่าทางแบบนั้นทำให้เธอหน้าแดงขึ้นมาอีกครั้ง

“แล้วที่ว่าไม่ดี  บอกมาซิว่าตรงไหนที่เธอว่าไม่ดี”

พูดแล้วก็เชยคางเธอให้มองสบตากับผม

“ก็...  ที่ฉัน  ...นั่งให้นายเอาเปรียบอยู่นี่ไง”

ผมหัวเราะขึ้นกับคำพูดของเธอ  ก็คงจะจริงละมั้ง  ผู้หญิงอะไรใจง่ายชะมัด  แต่ขอให้เป็นแค่กับผมคนเดียวเท่านั้นนะ

“ใครบอกว่าไม่ดี  อย่างนี้เขาเรียกว่าดีมาก ๆ ต่างหากล่ะ”

ผมบอกก้มหน้าลงไปเอาปรายจมูกชนปลายจมูกของเธอเบา ๆ  นามิสาหลับตาปี๋  ริมฝีปากเม้มแน่น  อย่างที่คงคิดว่าผมจะเอาเปรียบเธออีกรอบ

“เรื่องเงิน  มีไม่มีฉันไม่เถียงหรอกนะ  คนเราเลือกเกิดไม่ได้นี่เน้าะ  ขนาดฉันอยากเกิดเป็นเจ้าชายจะตาย  ยังไม่ได้เป็นเลย”

ผมพูดหยอกอย่างต้องการให้คนตรงหน้าหัวเราะ  แต่ปฏิกิริยาของเธอกลับกลายเป็นค้อนที่ส่งมาให้ผมวงใหญ่แทน

“แล้วเรื่องที่ทำให้ฉันเดือดร้อน  ...ไหนบอกมาซิเรื่องอะไร  คงไม่ใช่เพราะมาทำให้ฉันนั่งหายใจติดขัดอยู่ตรงนี้หรอกนะ”

บอกแล้วก็ก้มมองต่ำลงไปอย่างที่อยากให้คนฟังมองตาม

“บ้า !”

นามิสาดึงเสื้อปิดท้องตัวเอง  แล้วผละออกจากผมโดดลงตากเตียงวิ่งหนีผมไปเข้าห้องน้ำในทันที

ผมส่งเสียงหัวเราะชอบใจตามไปแล้วเดินไปที่ประตูห้องน้ำ  เคาะสองสามทีพูดในสิ่งที่ทำให้เธอคิดว่าไม่ควรอยู่ใกล้ผมนาน ๆ เพราะมันอันตราย

“ภายในยี่สิบนาที  ถ้าเธอยังไม่ออกมา  ฉันจะเข้าไปอาบให้นะ”

“บ้า”

คำด่าเดิม ๆ ที่ดังออกมาจากห้องน้ำทำให้ผมยิ้มกับตัวเอง  รู้สึกว่าวันนี้ตัวเองมีความสุขยังไงก็ไม่รู้

เฮ้อ...  อยากหยุดเวลาไว้ตรงนี้ตลอดไปจัง

“อะไร  ทำให้เสือยิ้มยากอย่างนายยิ้มได้วะ  นาโอคิ”

เสียงนายน็อตพูด  เมื่อผมก้าวเข้าไปหา

“ก็เพราะว่าเช้านี้  ฉันจะได้เตะนายละมั่ง”

นายน็อตลุกขึ้น  ถอยหนีผมทันที

“แหม  ร้อนตัวเชียวนะนาย  ฉันถามจี้ใจดำหรือไง  ท่าทางเมื่อกี้ฉันคงไปขัดจังหวะอะไรล่ะซิท่า”

แววตารู้ทันของมันที่มองมา  ทำเอาผมอยากฆ่าคนขึ้นมาทันตา

อยากถาม...  มันจะฉลาดไปเพื่อใคร

“นายพูดแบบนั้นหมายความว่าไง”

ผมถามรู้สึกตัวร้อนวูบ ๆ ยังไงก็ไม่รู้

“นายก็รู้ดีแก่ใจ  จะถามฉันไปเพื่ออะไร  ไปเตรียมตัวกินข้าวดีกว่า”

แล้วมันก็เดินเร็ว ๆ หนีไปห้องครัว   ผมส่ายหัวเบา ๆ ทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา  รอใครอีกคนให้ออกมากินข้าวด้วยพร้อมกัน

แอ๊ด...

ไม่นานประตูก็เปิดออก  นามิสาไม่ได้ก้าวออกมาอย่างที่ผมคิด  กลับเป็นใบหน้าของเธอแทน  ที่โผล่ออกมามองซ้ายมองขวาดูระแวดระวังอะไรบ้างอย่าง

แล้วถอนหายใจเฮือกท่าทางคงมองไม่เห็นผม  ร่างเล็กหันกลับไปปิดประตูแผ่วเบา  เธอคงไม่รู้ตัวหรอกว่าผมเข้ามาประชิดตัวตั้งแต่เธอหันหน้ากลับไปปิดประตูแล้ว

“อุ้ย !”

เสียงเธออุทานสะดุ้งถอยหลัง  แต่ผมคว้าเธอได้ก่อนที่จะถอยไปโดนเหลี่ยมแข็ง ๆ ของขอบโต๊ะที่ตั้งอยู่ข้างผนัง

“โอฮาโย  โกไซมัส  สวัสดียามเช้า  คนขี้เซา”

ผมกระซิบบอกข้างหู  ก่อนจะใช้ริมฝีปากสัมผัสหน้าผากเย็น ๆ นั่นเบา ๆ

“พะ...  พอแล้ว  เช้านี้นายทำอย่างนี้กี่ครั้งแล้วเนี่ย”

ปากเล็กพึมพำสั้น ๆ แต่ผมได้ยินมันชัดเจนเลยล่ะ

...ก็อยู่ใกล้กันขนาดนี้นี่เน้าะ

“ถ้าเธอจูบฉันก่อนหนึ่งครั้ง  วันนี้ทั้งวันฉันหยุด  โอเคมั้ย”

ผมบอกเธอนัยน์ตาพราวระยับ  นามิสาเบือนหน้าหนีแก้มทั้งสองข้างแดงเรื่อริมฝีปากเล็กเม้มแน่น

“ยังไง  นายก็เอาเปรียบฉันอยู่ดี”

เสียงสั่น ๆ พูดอีกครั้ง  ผมเชยคางเธอให้หันมามองกัน

“เอาเปรียบที่ไหน  ...ฉันให้โอกาสเธอแล้วนะ  แล้วอย่ามาว่าฉันล่ะ”

พูดจบผมก็ก้มลงไปหาริมฝีปากเล็ก ๆ ที่พูดขึ้นทันทีเมื่อเห็นว่าผมไม่ได้ขู่  แต่ทำจริง

“กะ  ...ก็ได้”

ผมยกมุมปากขึ้นทั้งสองข้าง  ดวงตาหรี่ลงอย่างที่นามิสาเห็นแล้วต้องหลบตา

“นะ...  นายถอยออกไปก่อนซิ”

ผมถอยออกมาตามที่เธอบอก  นัยน์ตาจับจ้องอยู่ที่นามิสาเพียงจุดเดียว

ร่างเล็กที่วันนี้อยู่ในชุดสีขาวกางเกงขาสามส่วน  กับเสื้อโปโลพอดีตัวหันซ้ายหันขวานิด ๆ เหมือนหาตัวช่วย

“เร็วซิ...  เธอคิดว่าฉันใจเย็นนักหรือไง”

ผมเร่ง  นามิสาตวัดหน้าขึ้นมองผมตาขวาง  ปากขยับพึมพำอะไรบ้างอย่างที่ผมไม่ได้ยิน  แต่ก็รู้ว่าคงไม่พ้นกล่าวหาผมแน่ ๆ

“ละ  ...หลับตาด้วย”

เธอบอกเสียงตะกุกตะกัก  ถึงรู้ว่าอาจจะโดนโกงเพราะนัยน์ตาของเธอมันฟ้อง  แต่ผมก็ทำตามที่เธอบอก 

หลับตาลงแล้วคอยให้เธอเป็นคนสัมผัสผมก่อน

เกือบครึ่งนาทีกว่าที่ริมฝีปากนุ่ม ๆ จะสัมผัสโดนผม

...คาดว่า  เวลาคงหมดไปกับการตั้งตัวของเธอหรือไม่ก็ทำใจที่ต้องมาทำตามความต้องการของผมอย่างนี้

สัมผัสนุ่นหายไปรวดเร็วอย่างที่ผมเดาไวในตอนแรก  ผมไม่ได้เอาคืนที่โดนเธอโกงแบบนี้  สัมผัสของเธอเมื่อครู่ยังไม่สามารถเรียกว่าจูบได้เลยแม้แต่นิด  เพราะมันเร็วมาก

แต่ถ้าหากเทียบกับความสุขที่เกิดขึ้นในใจ  ผมก็ถือว่าคุ้ม

...คุ้มกว่าการสัมผัสเธอก่อนแต่เธออาจจะไม่เต็มใจ 

...ผู้ชาย  ไม่ว่ายังไงก็อยากได้การแสดงออกของคนที่ตัวเองถูกใจมากกว่าคำพูด  ผมคิดว่างั้นนะ...

“ไปทานข้าวเช้ากันเถอะ”

พูดจบ  ก็เอื้อมแขนไปจับข้อมือเล็ก ๆ ให้มาอยู่ในมือ  นามิสาเงยหน้าขึ้นมองผมที่ทำหน้านิ่งสนิทเหมือนเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นอย่างไม่เข้าใจ

เธอคงคิดว่าผมโกรธแน่ ๆ ก็เล่นซะเร็วแบบนั้น  เหมือนไม่เต็มใจอย่างไงก็ไม่รู้

แต่ช่างเถอะ  ตอนนี้ผมขี้เกียจอธิบายอะไรให้เธอเข้าใจแล้ว  ปล่อยไว้แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน  คราวหน้าคราวหลังเธอจะได้สัมผัสผมนานกว่านี้

“หวัดดีโฟร์”

นายน็อตส่งเสียงทักทาย  เมื่อผมกับนามิสาก้าวเข้าไปที่โต๊ะอาหาร  สายตาของมันจับจ้องอยู่ที่มือผม  ซึ่งมีมือเล็กของคนข้างตัวอยู่ข้างใน

“อะแฮ่ม”

เสียงมันกระแอมกระไอเหมือนมีอะไรติดคออยู่ในลำคอ  ทำให้นามิสาต้องดึงมือตัวเองออกอย่างเขิน ๆ

มือเล็กยกขึ้นทักทายนายน็อตตอบอย่างเก้อ ๆ

“หวัดดีน็อต”

“อะ  นั่ง ๆ เป็นไงมั่งเมื่อคืน  หลับสบายไม่มีอะไรไปกวนใช่มั้ย”

ดูสายตามันที่มองมาทางผมซิ  คิดว่าผมจะร้อนตัวเหรอ  ฝันไปเถอะ

“มะ...  หมายความว่าไงเหรอ”

นามิสาถาม  ดวงตากลมโตบ่งบอกความสงสัยเต็มเปี่ยมอย่างไม่ต้องอ่านให้ยาก

นายน็อตยิ้มแก้มแทบปริ  ก่อนที่มันจะอ้าปากพูดอะไรผมก็ส่งสายตาจิก ๆ ไปให้  พร้อมกระแอมกระไอเหมือนมีอะไรติดคอขึ้นมาบ้าง

“อะแฮ่ม  อืม...”

นามิสาหันมามองผมที่ทำท่าแบบนั้น  เธอส่งสายตาไม่เข้าใจอาการของผมมาให้  แต่ผมไม่ได้มอง  เพราะตอนนี้กำลังใช้สายตาบังคับนายน็อตที่มองผมอย่างล้อ ๆ อยู่

“นั่งซิ”

ผมบอก  เลื่อนเก้าอี้ให้เธอนั่งที่หัวโต๊ะ  ซึ่งทำให้นายน็อตขมวดคิ้วขึ้นมาทันที

“อ้อ ๆ”

มันพยักหน้าหงึกหงักเข้าใจอะไรอยู่คนเดียว  แล้วส่งสายตามามองผมเหมือนรู้ทัน

“นายเป็นไรน็อต”

ผมถามอย่างรู้อาการเมื่อครู่ของมันเหมือนกัน

“เปล่านี่”

มันทำหน้าใสซื่อจนผมอยากถีบ  ผมทิ้งตัวลงนั่งบ้างพร้อมทั้งส่งสายจิก ๆ ไปให้นายน็อตตลอดการรับประทานอาหารเช้า

“นั่นเธอจะไปไหนน่ะ”

ผมเอ่ยถาม  เมื่อเหลือบตาขึ้นมา  เห็นนามิสาเดินสะพายกระเป๋าออกมาจากห้อง

“เอ่อ...  คือ...  ฉันจะไปหางานทำน่ะ”

คำพูดของเธอทำให้ผมขมวดคิ้ว  ก่อนจะคลายออกเมื่อนึกได้ว่า  ผมยังไม่ได้บอกเธอเรื่องที่ให้ยัยนามิกะหางานให้เธอทำ

“เอากระเป๋าไปเก็บเถอะ  ไม่ได้ไปหรอก  เดี๋ยวเย็นนี้งานจะมาหาเธอเอง”

ผมบอก  แล้วก้มลงจดงานที่ทำค้างต่อ  นามิสาขมวดคิ้วไม่เข้าใจกับคำพูดของผม

“หมายความว่าไง”

ผมเงยหน้าขึ้นมองเธอ  พลางยิ้มมุมปากนิด ๆ สงสัยมันคงดูไม่น่าไว้ใจกระมัง  เธอจึงมองผมด้วยสายตาระแวงแบบนั้น

“จำไม่ได้หรือไง  ที่เมื่อวานฉันบอกว่าจะมีงานให้ทำน่ะ...”

“อะ...  อ้อ”

เธอพยักหน้า  ก่อนหันมองซ้ายขวาเหมือนหาอะไรซักอย่าง