“ฉันไม่สนใจหรอก  ถ้าเธออยากได้ลายเซ็นนัก  ฉันจะเซ็นให้เอง”

ผมเอ่ยอย่างบังคับ  นามิสามองผมแปลก ๆ ตั้งแต่หัวจรดเท้า

“นายเป็นดาราด้วยเหรอ”

เธอเลิกคิ้วถามผมอย่างสงสัย

“ใครบอก  ฉันเป็นแฟนเธอต่างหากล่ะ”

ผมบอกยิ้ม ๆ นามิสานิ่งไปด้วยความคาดไม่ถึง  แก้มนวลทั้งสองข้างแดงขึ้นอย่างหยุดไม่อยู่  ก่อนจะโพล่งออกมาจนคนรอบ ๆ หันมามอง

“ตาบ้า !  นาโอคิ”

“ฮ่า ๆ ยอมรับครับผม”

ผมบอก  เอื้อมมือไปดึงแก้วน้ำในมือเธอออก  แล้วล้วงเงินในกระเป๋าออกมาวางไว้บนโต๊ะ  คว้าแขนเธอจูงออกจากร้าน

“นายจะรีบไปไหนเนี่ย  กองถ่ายเขาคงไม่ยกหนีนายไปไหนหรอกนะ”

นามิสาพูดขึ้นอย่างหัวเสีย  เมื่อผมตั้งหน้าตั้งตาลากเธอไปที่รถโดยไม่ได้หันไปมองขาสั้น ๆ ของเธอแม้แต่น้อย

“ชักช้าจริง ๆ เลย”

ผมบ่น  ผ่อนการก้าวเดินลงอีกนิดให้นามิสาตามได้ทัน

“ก็ฉันไม่ได้เลี้ยงควายเหมือนนายนี่  จะได้รีบไปตามอะ”

ดูเธอเปรียบเทียบซิครับ  เล่นเอาซะผมอยากหยุดเดินเลย

“พูดมากน่า  เธอลองหันกลับไปมองข้างหลังซิ  แล้วจะรู้ว่าฉันรีบเพราะอะไร”

นามิสาหันกลับไปมองตามที่ผมบอก  ก่อนตาโต ๆ คู่นั้นจะเบิกกว้างขึ้นแล้วหันขวับกลับมาหาผม

“คนพวกนั้นเป็นใครเหรอ”

ตั้งคำถามเสร็จ  แล้วก็หันกลับไปมองอย่างเอาเป็นเอาตายอีกครั้ง

เธอกลัวว่าพวกนั้นมันจะไม่รู้ตัวว่าเธอรู้ตัวแล้วหรือไงนะ

“ยัยบ้าเธอจะหันกลับไปทำไมล่ะ  เดี๋ยวพวกมันก็รู้ตัวหรอก”

“รู้ตัวอะไร”

เธอหันกลับมาถามผมอย่างไม่เข้าใจ

“ก็รู้ตัวว่าเรารู้ตัวว่าพวกมันตามมาแล้วนะซิ”

ผมตอบ  รีบลากเธอออกเดินอีกครั้ง  เมื่อนามิสาทำท่าจะหันกลับไปจ้องพวกนั้นอีกรอบ

“นายพูดอะไร  ฉันไม่เข้าใจ”

ดูตาเธอตอนนี้ซิคับ  บ๊องแบ๊วชะมัด  ผมอธิบายเข้าใจยากขนาดนั้นเลยหรือไงกัน

“เจ้าพวกนั้น  มันตามเรามาตั้งแต่ออกจากสวนสนุกแล้วนะซิ  ถ้าเธอสงสัยมากจะไปถามพวกมันดูก็ได้นะว่าตาเรามาทำไมกันน่ะ”

“นายจะบ้าเหรอ !  ยังไง ๆ ฉันก็ไม่มีทางเข้าไปคุยกับคนที่สะกดรอยตามฉันหรอก  ถึงพวกนั้นจะดูดีก็เถอะ”

เธอตอบ  วิ่งลิ่วไปขึ้นรถทันทีที่ผมกดปลดล็อคด้วยรีโมทขนาดเล็กในมือ

“เมื่อกี้เธอว่าไงนะ”

ผมถาม  รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอีกรอบ  ก่อนจะเอื้อมไปจับข้อมือเล็ก ๆ นั่นให้หยุดคาดเข็มขัดนิรภัย  แล้วหันมาสนใจผมก่อน

“อะไรอีกล่ะ”

เธอขมวดคิ้วถามผม

“เมื่อกี้เธอพูดว่าอะไร  ใครดูดีนะ”

“ก็พวกนั้นไงล่ะ  นายไม่เห็นเหรอ  แต่ถึงจะดูดียังไงฉันก็ไม่เข้าไปถามพวกนั้นอย่างที่นายบอกหรอกนะ...  อุ๊บ !”

เสียงเล็กใสที่กำลังพูดรัวเร็วโดยไม่มองหน้าผมหยุดชะงักลงทันที  เมื่อผมก้มหน้าลงไป  บดริมฝีปากตัวเองเข้ากับริมฝีปากของเธออย่างแรง

นามิสานิ่งไปอย่างตกตะลึง  ก่อนร่างเล็ก ๆ จะดิ้นลนเพื่อให้พ้นจากผม

เพียะ ! !

ในที่สุดมือเรียวเล็กก็ฟาดลงบนใบหน้าผมจนได้  หน้าผมหันไปตามแรงตบนิด ๆ บริเวณแก้มชาวาบขึ้นมาจนทำให้ผมตวัดสายตากลับมามองเธอด้วยความไม่พอใจ

“นายโกหก  นายผิดสัญญา  แล้วอย่างนี้จะให้ฉันเชื่อใจนายอะไรได้อีก”

น้ำใส ๆ ที่คลอหน่วยอยู่ที่ดวงตาของเธอทำให้ผมรู้สึกตัว  แล้วรีบคว้าแขนเรียวเล็กไว้ทันที  เมื่อนามิสาจะก้าวลงจากรถเพื่อหนีผมไปอีก

“ปล่อยนะ !”

ร่างเล็กสะบัดมือไปมา  ผมเอื้อมมืออีกข้างไปกดรีโมทให้รถล็อคแล้วปล่อยเธอให้เป็นอิสระ

นามิสาตวัดสายตามองผมอย่างโกรธ ๆ แล้วเอื้อมไปผลักประตูรถให้มันเปิดออก  แต่มันก็นิ่งสนิท

“เปิดเดี๋ยวนี้นะ”

“ฉันขอโทษ...”

ผมบอกเสียงอ่อย  แล้วเบือนหน้าหนีเธอไปอีกทาง

“...”

“...ฉันโกรธรู้มั้ย  ทำไมเธอต้องพูดว่าคนอื่นดูดีให้ฉันได้ยินด้วย  จำไว้เลยนะ  ในสายตาของเธอฉันดูดีได้แค่คนเดียว”

“นายมันบ้า !”

ปากเล็กว่า  ก่อนจะตีแขนผมเบา ๆ แล้วหันหน้าออกไปนอกรถ

เสียงหายใจแรง ๆ ของคนข้างตัวทำให้ผมต้องหันไปมอง  ใบหน้าแดงก่ำแต่บูดบึ้งไม่รู้แน่ว่าอยู่ในอารมณ์ไหนตวัดมามองผมด้วยสายตาวาวโรจน์

“ทำไมนายเป็นคนไร้เหตุผลและเอาแต่ใจตัวเองอย่างนี้นะ”

คำกล่าวหาของเธอที่ไม่ได้เกินจริงแม้แต่นิด  ทำให้ผมต้องสบถออกมาอย่างหัวเสียเพราะไม่อยากยอมรับความจริง  ว่าผมเป็นอย่างที่เธอพูด

“ชิ !  ใครจะไปดีเลิศประเสริฐศรีเท่าไอ้คนพวกนั้นล่ะ  ถ้าเธอเห็นมันดีกว่าฉันมากนัก  ก็ลงไปหามันซะเลยซิไป”

ผมออกปากไล่เธออย่างโกรธ ๆ แต่ถ้าเธอลงไปจริง ๆ ผมคงหน้าเสีย

“ฉันไม่ลงไปไหนทั้งนั้นแหละ  เพราะนายจะต้องพาฉันไปกองถ่าย...”

ผมแอบยิ้มกับตัวเองนิด ๆ เมื่อได้ฟังคำพูดของเธอ  ก่อนจะต้องหน้าบึ้งขึ้นมาอีกรอบ  เมื่อเธอต่อประโยคจนจบ

“ฉันจะได้ไปขอลายเซ็นพวกพี่ ๆ ดาราผู้ชายทั้งหมด”

“ทำไมต้องผู้ชาย”

ผมถามเสียงขุ่น  ตกลงยัยเด็กใหม่นี่จะลองดีกับผมจริง ๆ ใช่มั้ย

“มันก็เรื่องของฉันอีกนั่นแหละ  นายไม่เกี่ยว”

“นามิสา  นี่เธอเป็นคนรักของฉันนะ”

ผมคว้าแขนเธอแล้วดึงเข้ามาใกล้  การกระทำที่ไม่ได้อ่อนโยนแม้แต่นิดทำให้นามิสาเบ้หน้าอย่างเจ็บ ๆ

“เจ็บนะ !”

เธอสะบัดแขนตัวเองออก  มองหน้าผมตาขวาง  ก่อนจะลูบแขนที่เป็นรอยแดงเพราะผมของตัวเองปอย ๆ เมื่อผมปล่อยให้เธอเป็นอิสระ

“ชิ !”

ผมสบถออกมา  เมื่อเห็นว่าตัวเองเป็นคนทำให้เธอเจ็บ  พร้อมกับสตาร์ทเครื่องและขับออกไปอย่างรวดเร็ว

...ไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมจึงกลายเป็นคนที่หงุดหงิดง่ายและไร้เหตุผลแบบนี้  แค่เป็นเรื่องของนามิสา  เรื่องนี้เรื่องเดียวที่ทำให้ผมเสียการควบคุมตัวเอง

เธอเป็นใคร  มีสิทธิ์อะไรมาทำให้ผมวุ่นวายใจ  ...อยากถามออกไปแบบนี้แต่ผมรู้ดีว่าคงไม่ได้คำตอบ  เพราะผมเองต่างหากที่เป็นคนเอาตัวเข้าไปยุ่งกับเธอก่อน

...ต้องทำยังไงนะ  ถึงจะฉุดรั้งความรู้สึกบ้า ๆ นี่ไว้ได้  นับวันมันยิ่งเด่นชัดจนผมเริ่มเกลียดตัวเอง

และถ้าเมื่อไหร่ก็ตามที่ผมหงุดหงิดจนทำร้ายเธอมากกว่าที่เป็นอยู่  ผมคงไม่มีวันให้อภัยตัวเอง...

“นี่นาโอคิ  สอนฉันเขียนภาษาไทยหน่อยซิ”

นั่นคือเสียงอ้อน ๆ ของนามิสาหลังจากที่วันนี้เธอได้หยุดพักจากงานที่ยัยนามิกะหาให้เธอทำนั่นก็คือ  การเสิร์ฟน้ำให้กับบรรดานักแสดงในกองถ่าย  ซึ่งแน่นอนว่าผมต้องขนงานของตัวเองตามมาทำเพื่อเป็นการเฝ้าเธอด้วย

ไม่ได้หรอกผมไม่ไว้ใจใครทั้งนั้นโดยเฉพาะตัวเธอเอง  เพราะเมื่ออาทิตย์ก่อนนู่นผมยังไม่เคลียร์เลยที่เธอบอกว่าจะขอลายเซ็นบรรดาดาราผู้ชายให้หมดทั้งกองถ่าย

เล่นเอายัยนามิกะถึงกับค่อนขอดผมเลยว่ายิ่งกว่าจงอางหวงไข่

นามิสาที่มาได้ยินก็ถามผมใหญ่เลยว่า  จงอางหวงไข่คืออะไร  ไอ้น็อตที่โผล่หน้ามาตอบแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยทำเอาผมอารมณ์เสียไปครึ่งค่อนวัน

“มันก็เหมือน ๆ กับหมาหวงก้างนั่นแหละ”

คำตอบที่ทำให้นามิสาขมวดคิ้วมุ่นเพราะยังไม่ค่อยกระจ่างในความหมาย

“หมาหวงก้าง ?  นาโอคิน็อตเขาหมายความว่าไงเหรอ”

“ก็หมายความว่านาโอคิมันเป็นหมา  แล้วเธอก็เป็นก้างนะซิ”

คำตอบที่ทำให้นามิสาเบิกตาโต ๆ ของเธอขึ้น  แล้วยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ทั้งวันหลุดออกมาจากปากหมา ๆ ของมัน

ให้ตายซิ...  เข้ากันดีเป็นปี่เป็นขลุ่ย  ทั้งพี่  ทั้งเพื่อน  ทั้งคนรัก

อย่าให้ถึงตาผมบ้างก็แล้วกัน

“ไม่สอน”

ผมตอบเสียงห้วน  ยังคงอาการหงุดหงิดเธอเอาไว้อย่างที่ทำให้นามิสาต้องหัวเราะออกมาเบา ๆ

“ไม่สอนก็ไม่สอน  ฉันไปให้พี่ฟรานสอนให้ก็ได้”

คำบอกที่ว่าไม่ง้อผมของเธอ  ทำให้ผมคว้าแขนเธอหมับแล้วดึงมานั่งใกล้ ๆ ตัว

“เธอไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น”

“เอ๊ะ!  นายนี่เปล่านะ  คนเขามองกันหมดแล้ว”

นามิสาบอก  สายตาเหลือบมองคนรอบ ๆ อย่างใจไม่ดี  แล้วพยายามดิ้นออกจากมือผมทุกวิถีทาง

“ทำไม  กลัวไอ้หน้าจืดนั่นเข้าใจผิดหรือไง  ดีซะอีกมันจะได้รู้ว่าเธอมีเจ้าของแล้ว”

ผมบอกอย่างไม่พอใจ  พลางดึงนามิสาขึ้นมานั่งบนตักตัวเองแล้วกอดเอาไว้แน่น  เมื่อเธอยังทำท่าจะออกไปให้ไกล ๆ ผม

“นาโอคิ !  ปล่อย  ฉันจะไปทำงานแล้ว”

นามิสาอ้อนเบา ๆ เมื่อเห็นว่าดิ้นยังไงก็ไม่ได้ผล 

ผมลัดเอวเธอเอาไว้แน่น  ก่อนจะซุกหน้าลงบนกลุ่มผมของเธอเพื่อสูดกลิ่นหอมอ่อน ๆ ที่ติดอยู่กับเส้นผม  นามิสาเบี่ยงหัวหลบจมูกผมที่ก้มลงไปจ้าละหวั่น

“นาโอคิ  ตาบ้า  ปล่อยฉัน  นายจะทำอย่างนี้ที่นี่ไม่ได้นะ”

เสียงห้ามของเธอทำให้ผมหยุดทันที  แล้วมองเธอด้วยสายตาเจ้าเล่ห์

“งั้นเรากลับบ้านกัน”

ผมบอกสีหน้าจริงจัง  นามิสานิ่งอึ้งไปด้วยความฉงน  ก่อนจะร้องว่าผมขึ้นมาอีกรอบเมื่อเข้าใจว่าผมหมายถึงอะไร

“ตาบ้า  ที่ไหนนายก็ทำไม่ได้ทั้งนั้นแหละ  ปล่อยซี้”

มือเล็ก ๆ ทั้งสองข้างของเธอพยายามอย่างยิ่งที่จะงัดแงะมือผมออก  แต่เรื่องอะไรผมจะยอมล่ะ  อยากแกล้งให้ผมหงุดหงิดดีนัก  จะเอาคืนให้สาสมเลย

คิดได้อย่างนั้นแล้วกดจมูกลงบนแก้มเธอที่หันหนีอย่างลนลาน  ขณะที่ผมหัวเราะฮึ ๆ อย่างชอบใจในลำคอ

ยัยนามิกะที่กำลังดูแลความเรียบร้อยพวกนักแสดงของเธอ  กับนายน็อตที่นั่งอ่านบทอยู่หันมามองผมแล้วส่ายหัวเบา ๆ อย่างระอา 

เพราะภาพนี้พวกนั้นเห็นบ่อยจนชิน  ตั้งแต่ที่นามิสานี่เข้ามาทำงานที่นี่เมื่ออาทิตย์ก่อนนู้นนั้นแหละ

=...Kinochita  Na-o-ki...=