ตอนที่ 12  ตกหลุมพลาง

(บันทึกพิเศษ : ไดกิ)

ปัจจุบัน...

“ยูบิจัง ร้องไห้ทำไมครับ มีอะไรให้พี่ไดกิช่วยมั้ย พี่ยินดีช่วยเต็มที่นะครับ”

ผมยืนมองร่างเล็กที่กำลังนั่งร้องไห้อยู่ที่ชิงช้าหลังบ้านอย่างเป็นกังวล  อยากเข้าไปปลอบแต่ผมก็ขี้ขลาดเกินกว่าจะทำได้  และประโยคเมื่อกี้มันก็ดังขึ้นแค่ในหัวผมเท่านั้น

ไม่เข้าใจตัวเองเลยว่าทำไมเป็นผู้ชายที่ไม่ได้เรื่องอย่างนี้

ชกต่อยไม่เป็น  ไม่กล้าตัดสินใจ  แค่เจออะไรที่กระทบกระเทือนจิตใจเข้าหน่อยก็ร้องไห้

ผมช่างเป็นผู้ชายที่อ่อนปวกเปียกไม่ได้เรื่องซะจริง ๆ คงสมแล้วล่ะที่คุณโคงาชิมะยังไม่ยอมสอนให้ผมสู้  ทำได้แค่เดินตามเขาต้อย ๆ เท่านั้น

“มายืนทำอะไรตรงนี้ฮะเจ้าไดกิ...”

เฮือก !

“ลุงยาโมโตะ!”

ผมเงยหน้าขึ้นอย่างตกใจ  ลนลานถอยหลังอย่างคนขวัญอ่อน

ก็ดูคุณลุงผมซิมาไม่ให้สุ่มให้เสียง  จะไม่ให้ผมตกใจได้ไงกัน

“เอ่อ...  คือ... ลุงดูเอาเองดีกว่า ผมขอตัวก่อนนะครับ”

ผมโค้งให้ลุงยาโมโตะน้อย ๆ แล้วรีบเผ่นออกมาก่อนที่ท่านจะซักอะไรไปมากกว่านั้น

แค่นี้ใจผมก็ไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแล้ว  ขืนเผลอพูดเรื่องอะไรที่ไม่ควรพูดจะมีแต่เสียเปล่า ๆ

ยังไงก็ตาม  แต่ผมก็เริ่มแน่ใจในความรู้สึกของคุณโคงาชิมะที่มีต่อยูบิจังซะแล้วซิ  ก็ดูตอนนี้ซิครับ  เพิ่งจะเช้าแท้ ๆ คุณโคงาชิมะก็โผล่มาที่บ้านซะแล้ว

ที่ผมจำได้คือตั้งแต่วันเกิดของยูบิจังเมื่อสองปีก่อนที่คุณโคงาชิมะเริ่มเปลี่ยนไป

เขาดูอ่อนโยนขึ้นไม่แข็งกระด้างอย่างแต่ก่อนราวกับเป็นคนละคน  แต่ทว่าความเฉียบขาดในบางเรื่องของเขาก็ยังอยู่ครบจนผมรู้สึกที่จะอิจฉาหน่อย ๆ ไม่ได้  ก็คนอะไรกันจะเพอร์เฟ็กมากมายขนาดนั้น

ช่วยแบ่ง ๆ มันมาให้ผมบ้างเถอะ  แค่เศษเสี้ยวก็ยังดี

“นายเป็นอะไร หน้าซีด ๆ”

เขาเอ่ยถามอย่างแปลกใจเมื่อผมโผล่หน้าเข้าไปในห้องรับแขก 

คุณโคงาชิมะในวันนี้ดูแปลกตากว่าแต่ก่อนมาก  แต่ก็เป็นในทางที่ดีขึ้นนะ  จากที่เคยเป็นเด็กปีสองเจ้าของฉายาเจ้าชายปีศาจ  วันนี้เขากลายเป็นเจ้าชายเทวดาผู้อยู่ในคราบซาตานได้เลยล่ะ

ที่ผมบอกอย่างนี้เพราะว่าความอ่อนโยนของคุณโคงาชิมะจะปรากฏก็เฉพาะตอนมาที่บ้านนี้เท่านั้น

บ้านที่มียูบิจังอยู่  บ้านที่ยูบิจังรัก  บ้านที่เก็บความอ่อนหวานของยูบิจังไว้  บ้านที่มีแต่ยูบิจัง  ยูบิจัง  ยูบิจัง...

ผมมั่นใจแล้วล่ะว่าคุณโคงาชิมะชอบยูบิจังจริง ๆ

“เอ่อ...  ไม่มีอะไรหรอกครับ ว่าแต่คุณเถอะครับ มาที่นี่แต่เช้าเชียวมีอะไรหรือเปล่าครับ”

ผมเลี่ยงไปถามเขากลับแทน  ก็จะให้ผมบอกได้ไงกันล่ะว่าผมหน้าซีดเพราะตกใจที่ลุงยาโมโตะเข้าไปทักโดยไม่ให้ซุ่มให้เสียง  จะได้ถูกหัวเราะตายนะซิ  ถึงคุณโคงาชิมะจะไม่ใช่คนที่จะหัวเราะออกมาง่าย ๆ ก็เถอะ

“ฉันมาหายูบิจังน่ะ...”

ผมตาฝาดไปหรือเปล่า  มีอะไรแดง ๆ ติดอยู่บนแก้มทั้งสองข้างของคุณโคงาชิมะด้วยล่ะ

“ยูบิจัง... อยู่หรือเปล่า...”

ช่วยบอกผมที  ว่าคุณโคงาชิมะไม่ได้กำลังเขินน่ะ  อะไรกัน  ความรักทำให้คนเปลี่ยนไปได้ถึงขนาดนี้เชียวหรือ  ผมไม่อยากจะเชื่อ...

ผมกระพริบตาปริบ ๆ มองแก้มทั้งสองของคุณโคงาชิมะอย่างไม่เชื่อสายตา

ก่อนจะต้องสะดุ้งเฮือกอีกรอบกับประกายสายตาดุ ๆ  ราวกับนกอินทรีย์ล่าเหยื่อที่เขาส่งมาให้

ดูมันขัดกันชอบกลแฮะ  กับแก้มทั้งสองข้างของเขาตอนนี้น่ะ

“ยะ...  อยู่หลังบ้านครับ คุณลุงยาโมโตะกำลังไปตาม”

ผมก้มหน้าก้มตาตอบ  แทนที่จะสบตาเขาอย่างจริง ๆ จัง ๆ ไม่ใช่เพราะกลัวสายตาดุ ๆ ของคุณโคงาชิมะหรอกนะ  นั่นน่ะเป็นแค่เหตุผลยิบย่อยเท่านั้น

เหตุผลหลักจริง ๆ คือมีเรื่องที่ไม่ค่อยดีเกิดขึ้นกับยูบิจังต่างหาก

แล้วคุณโคงาชิมะก็ดันสังเกตเห็นซะอีก

...อยากถามเขาซะจริง  จะอัจฉริยะไปเพื่อใคร...

“มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นงั้นเหรอ...”

คุณโคงาชิมะขมวดคิ้วจนใบหน้าหล่อเหลาที่เมื่อครู่ดูหน้าหลงใหลเคร่งเครียดขึ้นมาทันที 

…คุณโคงาชิมะคนเดิมกลับมาแล้ว...

“ปะ... เปล่าครับ ผมไม่รู้เรื่องนะ ผมไม่ได้เป็นคนทำให้ยูบิร้องไห้นะ... อุ๊บ!”

ผมรีบยกมือขึ้นปิดปากตัวเองทันควัน  เมื่อทันได้คิดกับสิ่งที่เผลอพูดออกไป

แต่ทั้งหมดนั้นก็ช้าไป  เมื่อเพียงแค่จบประโยคได้ไม่ถึงวินาทีคุณโคงาชิมะก็มาถึงตัวผมซะแล้ว

“บอกมา มันเกิดอะไรขึ้น...”

เขาจับผมเขย่าไปมาราวกับความจริงจะหลุดออกไปได้

ให้ตาย...  ก็คนไม่รู้จะให้ผมตอบว่าไงกัน

“ผะ...  ผมไม่รู้   ตะ...  แต่ตอนนี้ยูบิจังกำลังนั่งร้องไห้อยู่ที่สวนดอกไม้หลังบ้าน...”

แค่ผมยกมือขึ้นชี้บอกทาง  คุณโคงาชิมะก็พุ่งปราดไปทันที

อย่างนี้ถ้าไม่ได้มีความรู้สึกดี ๆ ให้  แล้วจะเรียกว่าอะไรกัน...

ผมส่ายหัวเบา ๆ แล้วรีบตามเขาไปอีกคน

...ที่หลังบ้านผมเห็นคุณโคงาชิมะตรงเข้าไปหาคุณลุงยาโมโตะที่ยืนอยู่ข้างยูบิจัง  แล้วโค้งให้อย่างสุภาพก่อนจะพูดอะไรบางอย่างที่ทำให้คุณลุงล่าถอยออกมา

ส่วนตัวเขาเอง  หลังจากที่ยืนมองยูบิจังที่ไม่มีท่าทีว่าจะสนใจสิ่งรอบกายอยู่ครู่เดียว  เขาก็ทรุดตัวลงคลุกเข่าลงบนพื้นตรงหน้ายูบิจัง

พร้อมกับลุงยาโมโตะที่เดินกลับมาทางผม  อย่างที่รู้ดีว่าตอนนี้ตัวเองจัดการอะไรไม่ได้

“เป็นไงครับลุงยาโมโตะ ยูบิจังมีเรื่องไม่สบายใจอะไรเหรอ”

ผมถามอย่างเป็นห่วง  อาการที่ยูบิแสดงออกมาสองสามอาทิตย์นี้ดูซึมเศร้าลงเรื่อย ๆ จนผมว่ามันชักจะยังไง ๆ ซะแล้ว  ...ยูบิจังคงไม่ได้มีเรื่องของอะไรหรือใครบ้างคนเป็นเหตุผลหลักหรอกนะ

“ฉันจะไปรู้ได้ยังไงกัน แก่อยากรู้ก็ไปถามเอาเองสิ”

คุณลุงยาโมโตะตอบผมได้กระจ่างมาก  ช่วยบอกผมทีเถอะ  ...โดดเตะลุงตัวเองมันผิดกฎหมายมั้ย

“อ้าวคุณลุง พูดอย่างนี้ได้ไงกันครับ คุณลุงเป็นพ่อของยูบิจังนะครับ”

“ฟังนะเจ้าไดกิ  ฉันเป็นพ่อของยูบิก็จริง  แต่ดูสิขนาดฉันเป็นพ่อยังไม่ยอมเปิดปากบอก  แล้วฉันจะไปตรัสรู้บอกแกได้อย่างไงกันล่ะ  ว่ายูบิจังเป็นอะไร...”

พูดจบ  คุณลุงยาโมโตะก็เดินจากผมไปด้วยอารมณ์ราวกับผู้หญิงมีวันมามาก

ให้ตาย...  เมื่อกี้ลุงยาโมโตะหลอกด่าผมว่าโง่หรือเปล่านะ...

(จบ : บันทึกพิเศษ : ไดกิ)

“ยูบิจัง มองหน้าพี่สิมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นงั้นเหรอ บอกพี่ได้มั้ย”

โยอิจิดึงมือเล็ก ๆ ของร่างบางที่นั่งอยู่บนชิงช้าตรงหน้ามาไว้ในมือของเขาแล้วลูบเบา ๆ อย่างต้องการปลอบให้หายเศร้า

“พี่โยอิจิ...คุง มาหาพี่ไดกิเหรอคะ”

เสียงเอ่ยถามอย่างเลื่อนลอยเมื่อเธอมองเห็นหน้าเขา  ทำให้โยอิจิดึงร่างเล็ก ๆ เข้ามากอดอย่างอดใจไม่อยู่

“ยูบิ อย่าเป็นอย่างนี้ได้มั้ย บอกพี่มาสิมันเกิดอะไรขึ้น...”

ดูเหมือนเขาจะหลุดการควบคุมตัวเองไปแล้ว  แค่เห็นน้ำตาของเธอเขาก็เจ็บจี๊ดในอกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ก่อนใบหน้าขาวนวลจะซบลงบนบ่าเขา  แล้วปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาช้า ๆ

...ไม่รู้ทำไม...  ต้องคิดถึง  ต้องเจ็บปวด  แค่รู้ว่าเขามีใครเป็นตัวเป็นตนเธอก็ทนไม่ได้  เพราะรูปในมือเธอไม่ใช่หรือที่ทำให้เธอโทรทางไกลไปหาเขาก่อนหน้านี้น่ะ 

ทั้ง ๆ ที่คิดว่าจะตัดใจได้แล้วแท้ ๆ แต่ทำไม...  ยังเป็นกังวลอยู่นะ

มือเล็กอีกข้างที่วางอยู่บนตักตัวเองกำรูปในมือแน่นขึ้นจนมันยับไปหมด  และนั่นก็ทำให้โยอิจิสังเกตเห็น  เขาดึงกระดาษแผ่นเล็กในมือเธอมาคลี่ออกดู  แล้วก็ต้องกำมันจนยับอีกคน

นัยน์ตาคมกล้าสีดำสนิทสะท้อนอารมณ์โกรธชัดเจนแต่มันก็ยังแฝงไปด้วยความเจ็บปวด  เจ็บปวดที่เห็นคนที่เขารักไปรักคนอื่น

และที่สำคัญที่สุด  ที่ว่างในหัวใจของ  คิทากายะ  ยูบิ ก็คงไม่มีเหลือไว้ให้เขาอีกแล้ว  แต่ยังไงก็ตามความรักที่เธอมีให้กับใครคนนั้น  เขาก็จะไม่ให้มันสูญเปล่าเช่นกัน

ยูบิต้องได้ในสิ่งที่ควรจะได้  เขาจะทำทุกวิถีทางเพื่อให้เธอสมหวังในสิ่งที่เธอปรารถนา  ต่อให้มันจะทำให้ใครอีกหลายคนต้องเจ็บปวดก็เถอะ

ร่างสูงดึงเธอเข้ามากอดอีกครั้ง  เพื่อถ่ายทอดความรู้สึกในใจให้เธอได้รับรู้  แต่เขาก็รู้ดีว่ามันคงเป็นไปไม่ได้ในเมื่อหัวใจของเธอมีแต่ความรักความผูกพันของใครอีกคนอยู่เต็มหัวใจ  จนยากที่จะรับความรู้สึกของคนอื่นที่ไม่สำคัญเข้าไปได้อีก...

“อิจิโร่...”

“ครับ คุณชาย...”

“ผมอยากรู้ว่าผู้หญิงในรูปนี้เป็นใคร ช่วยสืบให้หน่อยได้มั้ย...”

“ครับ...”

“แล้วอย่าบอกให้เขารู้นะ...”

“...ครับ...”

สองวันต่อมา...

...ประเทศไทย

“พี่ปราง  วันนี้การถ่ายทำจะเสร็จเมื่อไหร่”

ผมเอ่ยถามออกไปอย่างเป็นห่วง  ขณะที่ดวงตามองดูร่างเล็กที่กำลังขมวดคิ้วกับปัญหาอะไรบางอย่างที่เจอในการถ่ายทำอย่างเป็นกังวล

ผมรู้ดีว่า  สองวันที่ผ่านมานี้ทำให้เธอต้องเหนื่อยแค่ไหน  กว่าแต่ละฉากละตอนจะออกมาสำเร็จได้ด้วยดี  ก็ไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด

<<< หน้าก่อนนี้ (หน้า 23)

หน้าถัดไป (หน้า 25) >>>