ตอนที่ 14 เธอเปลี่ยนไปกับความสงสัยที่ได้แต่เก็บเอาไว้ในใจอย่างเงียบงัน

            “ไอ้น็อต  นี่มันจะแปดชั่วโมงอยู่แล้วนะ  ทำไมนามิสายังไม่กลับมาอีก”

ผมเข้าไปกระชากนายน็อตให้ลุกจากโซฟาที่มันกำลังนอนหลับสบายอุราอยู่ขึ้นมา

หลังจากที่พยายามไม่มองนาฬิกามาเกือบสามชั่วโมงแต่ก็ไม่เคยสำเร็จ  นามิสาไปทำอะไรอยู่ที่ไหนทำไมจนป่านนี้แล้วเธอยังไม่กลับบ้าน  จะให้ผมเป็นบ้าตายก่อนหรือไงกันนะ

“ไอ้เพื่อนเวร  ฉันจะไปรู้ได้ยังไงล่ะฉันไม่ใช่โฟร์สักหน่อย  นายอยากรู้ก็โทรไปถามดิ  จะมากลุ้มทำหน้าเหมือนคนอึไม่ออกอยู่ทำไมกัน”

คำพูดของมันหลังจากตาสว่างแล้วทำให้ผมมีสติมากขึ้น

กลุ้มอยู่ได้ตั้งนานทำไมคิดไม่ออกนะ  คิดอย่างงง ๆ กับตัวเองจึงกดหมายเลขของเธอที่ผมเมมไว้ในเครื่องแล้วโทรออก

“ขออภัยค่ะ  หมายเลข...”

“เธอปิดเครื่อง”

ผมหันไปมองนายน็อตที่ลุกขึ้นบิดตัวไปมาตาเขม็ง  มันหยุดกึกเบิกตากว้างขึ้นรีบกระวีกระวาดก้าวเข้าไปในห้องตัวเอง  แล้วกลับออกมาอีกครั้งพร้อมกับกล่องอะไรบางอย่างที่คุ้นตาผมมาก ๆ ในมือของมัน

“นี่... เอ่อ โฟร์บอกว่าเธอไม่จำเป็นต้องใช้มันก็เลยฝากฉันคืนให้กับนายตั้งแต่สองสามอาทิตย์ก่อนนู้น...”

น็อตบอก  ยื่นกล่องโทรศัพท์ที่ผมซื้อให้นามิสาเมื่อหลายอาทิตย์ก่อนมาตรงหน้า

ผมมองเจ้ากล่องโทรศัพท์มือถือรุ่นล่าสุดนั่นแล้วก็รับมาอย่างอึ้ง ๆ รู้สึกผิดหวังนิดหน่อยที่เธอไม่ใช้มันแถมยังฝากนายน็อตมาคืนผมอีก  ทั้งที่เจอหน้ากันอยู่ทุกวัน

“แล้วนายทำไมเพิ่งมาบอก...”

ผมถาม  มองมันด้วยประกายตาขวาง ๆ หรือจะพูดให้ถูกเลยก็คือผมหึงที่นามิสาเห็นมันสำคัญกว่า

“ฉันลืมนะซิ  นายก็เห็นว่าฉันยุ่งขนาดไหน  แล้วอีกอย่างใครจะไปคิดล่ะว่านายเพิ่งโทรหาเธอครั้งแรกเมื่อกี้นี้...”

คำตอบของมันทำให้ผมขมวดคิ้วไม่เข้าใจ

“นายรู้ได้ยังไงว่าฉันเพิ่งจะโทรหานามิสาครั้งแรก...”

น็อตถอนหายใจ  แล้วหันมามองผมด้วยสายตาประมาณว่า ‘นี่นายแกล้งโง่ หรือไม่รู้จริง ๆ วะเนี่ย’  แต่เมื่อเห็นสายตาของผมที่มองมันอย่างกังขาจริง ๆ มันเลยเริ่มอธิบาย

“...ก็เพราะว่าถ้านายโทรหาโฟร์ก่อนหน้านี้  นายคงรู้ตั้งนายแล้วล่ะว่าเธอไม่ได้เปิดใช้มันเลย  ที่นายโทรหาเธอเมื่อกี้นี้แล้วบอกว่าโฟร์ปิดเครื่องก็เพราะนายไม่รู้ว่าเธอไม่ได้แตะต้องมันสักนิดนะซิ”

คำพูดของมันทำให้ผมกระจ่างขึ้นมาอีกนิด  ก่อนที่ผมจะถอนหายใจออกมา  แล้ววางกล่องโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ  ทิ้งตัวลงนั่งเหมือนคนติดหนี้เป็นล้าน  ที่มีกำหนดส่งคืนภายในอีกสองวันข้างหน้าแต่ยังหาทางออกไม่ได้

“เรื่องนั้นช่างมันเถอะ  ฉันผิดเองนั่นแหละ  แล้วฉันจะทำยังไงถึงจะรู้ว่าเธออยู่ที่ไหนล่ะทีนี้  นายช่วยฉันคิดหน่อยซิ..”

“ฉันว่านายอยู่เฉย ๆ ไปดีกว่า  ถ้าโฟร์จะกลับมาเธอก็กลับมาเองนั่นแหละ  ว่าแต่นายเถอะ... มั่วแต่กลุ้มเรื่องนี้อยู่ได้  อ่านหนังสือสอบบ้างหรือยังล่ะ”

มันเริ่มเปิดประเด็นอื่นเพื่อหันเหผมออกจากเรื่องของนามิสา  ผมมองอย่างแปลกใจนิดหน่อยเพราะว่าร้อยวันพันปีมันไม่ยักจะพูดถึงเรื่องเรียน  แล้วนี่อะไร   ...ทำไมจงใจเอาเรื่องสอบมาเบี่ยงเบนผมออกจากนามิสาได้ล่ะ

“ยัง  ขี้เกียจอ่าน  นายก็พูดได้ซินายไม่ได้เป็นฉันนี่  เฮอะ...”

“พูดกับนายแล้วฉันปวดหัวว่ะ  ไปนอนต่อในห้องดีกว่า...”

มันบอกก่อนจะตรงแน่วเข้าห้องตัวเองไปอย่างไม่สะทกสะท้านอะไรต่อเสียงของผมที่พยายามรั้งมันไว้ให้มาปวดหัวด้วยกัน  ก่อนจะปิดประตูพร้อมเสียงคลิ๊ก!ที่บ่งบอกว่ามันล็อคห้องเรียบร้อยโดยไม่มีทางที่ผมจะเข้าไปก่อกวนมันด้านในต่อได้เลย

ผ่านไปอีกครึ่งชั่วโมง  นามิสาก็ยังไม่มีท่าทีว่าจะกลับมา  ผมที่จัดห้องนั่งเล่นใหม่เสร็จไปตั้งไม่รู้กี่รอบเริ่มกลับมาหงุดหงิดหัวเสียอีกครั้ง

อุตส่าห์หาเรื่องมาทำให้ไม่ต้องคิดถึงเธอแล้วแท้ ๆ ทำไมยังไปคิดถึงอยู่อีกนะ

เธอไปอยู่ที่ไหนกัน...  เมื่อไหร่จะกลับมาสักที

ผมสะดุ้งตื่นขึ้นมาหลังจากเผลอหลับไปตั้งแต่สี่โมงครึ่ง  จนตอนนี้ก็เกือบจะสองทุ่มอยู่แล้ว

เวลาไหลผ่านไปอย่างรวดเร็ว  แต่ก็ยังไม่มีวีแววของนามิสาที่บ้าน  เธอไปอยู่ที่ไหนกัน...

ก่อนที่จะคิดอะไรไปในทางที่อาจจะทำให้ผมผิดหวังหรือเสียใจ  ผมก็โทรไปหายัยนามิกะให้ช่วยดูว่านามิสาได้ไปทำงานหรือเปล่า  แต่คำตอบที่เธอตอบกลับมาก็ไม่ได้ช่วยให้ความรู้สึกผมดีขึ้นมาแม้แต่นิดเดียว

สุดท้ายเมื่อพยายามบังคับตัวเองให้อยู่นิ่ง ๆ ไม่ไหว  ผมก็ผุดลุกครึ่งคว้ากุญแจรถขับออกไปนอกบ้านทันที

ที่หน้าปากซอยทางเข้าหมู่บ้าน...

ร่างเล็ก ๆ ของนามิสากำลังถือของเดินเหมือนเหม่อลอยสวนทางเข้ามาบนฟุตบาท  ภาพที่เห็นทำเอาผมโล่งใจไปเปราะหนึ่ง  แต่ความเป็นห่วงก็เพิ่มพูนขึ้นมาอีกจนหยุดไม่อยู่

ทำไมเธอไม่ให้รถเข้าไปส่งที่หน้าบ้าน  ทางก็เปลี่ยวจะตายมาเดินคนเดียวมืด ๆ ค่ำ ๆ อย่างนี้ได้ยังไงกัน  ไม่ต้องคิดอะไรให้มากความ  ผมจอดรถแล้วลงไปยืนขวางหน้าเธอทันที...

ตุ้บ!

ร่างเล็กสะดุ้งนิด ๆ เมื่อเดินมาชนผมที่ยืนขวางเข้าอย่างจังทำให้ข้าวของในมือเธอหล่นลงจนหมด  ก่อนเธอจะเบิกตาขึ้นเมื่อเห็นหน้าผม

“นาโอคิ!”

น้ำเสียงที่ว่าจะดีใจก็ไม่ใช่จะตกใจก็ไม่เชิงทำให้ผมเป็นห่วงเธอขึ้นไปอีก

“ทำไมกลับช้านักล่ะ ฉันรอเธอที่บ้านตั้งนาน”

ทันทีที่ผมถาม  นามิสาก็ลนลานก้มลงเก็บของที่หลุดมือขึ้นมาแล้วตอบผมตะกุกตะกักจนผมต้องก้มลงไปช่วยเก็บ

“กะ... ก็คือฉันไปซื้อของใช้มาไง”

ผมมองของในมือเธอกับมือของตัวเอง  ดู ๆ แล้วมันก็ไม่น่าจะเสียเวลาไปซื้อเป็นวันขนาดนี้นี่นา  เธอคงไม่ได้กำลังโกหกผมอยู่หรอกใช่มั้ย

ผมมองเธอด้วยสายตาค้นคว้า  ก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่งแล้วดึงของในมือเธอมาถือไว้เอง  ไม่คิดถามเซ้าซี้ให้มากความ  เพราะถ้านามิสาคิดว่าไม่สมควรจะบอกผม  ผมก็คิดว่าตัวเองก็ไม่ควรจะไปรู้ดีกว่า

“งั้นไปขึ้นรถเถอะ จะได้กลับบ้านกัน ฉันเป็นห่วงเธอแทบแย่ คราวหลังอย่าหายไปนาน ๆ โดยไม่บอกไม่กล่าวอย่างนี้อีกนะ”

ผมเดินไปที่รถ  นามิสาที่เดินตามหลังผมมาก้าวเข้ามานั่งในรถโดยไม่ตอบอะไร  ใบหน้าเธอก้มต่ำลงจนผมไม่แน่ใจว่าเธอคิดอะไรอยู่  รู้เพียงอย่างเดียวว่าตอนนี้เธอต้องมีเรื่องอะไรปิดบังผมอยู่แน่ ๆ

“ฉัน… ขอโทษนะ”

เสียงสั่น ๆ ที่ออกมาจากปากนามิสาทำให้ผมหันไปมองเธออย่างแปลกใจ  ก่อนที่จะได้เห็นว่าใบหน้านวลที่ก้มต่ำอยู่นั้นกำลังมีน้ำตาไหลรินออกมาจากดวงดวงตาคู่โตช้า ๆ ผมนิ่งอึ้งไปด้วยความคาดไม่ถึง  ก่อนจะลนลานถามเธอออกไปด้วยความเป็นห่วง

“เธอเป็นอะไรหรือเปล่า ร้องไห้ทำไม แล้วทำไมต้องขอโทษฉันด้วย”

ร่างเล็กไม่ตอบผม  เธอส่ายหน้าไปมาแล้วร้องไห้เบา ๆ ปากพร่ำพูดอยู่แต่ประโยคเดิม ๆ ขณะที่ผมยังจับต้นชนปลายไม่ถูก

“นามิสาเธอบอกฉันซิว่าเธอเป็นอะไร อย่าเงียบอย่างนี้ได้มั้ย ฉันเป็นห่วงเธอนะ”

ผมโผไปดึงเธอเข้ามากอดไว้อย่างร้อนลน  แรงสะอื้นของเธอที่ถี่ขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้หัวใจผมปวดหนึบไปหมด

“นาโอคิ... ฉันขอโทษ... ฉันขอโทษ...”

คำพูดต่อจากนั้นของเธอทั้งหมดถูกผมหยุดไว้ด้วยริมฝีปาก  ก่อนโลกทั้งโลกดูเหมือนจะหยุดนิ่งไป  เมื่อนามิสาจูบตอบผมอย่างที่เธอไม่เคยทำมาก่อน

ผมถอนริมฝีปากตัวเองออกช้า ๆ ทั้ง ๆ ที่เสียดาย  แต่ความสงสัยมันก็มีมากพอกันยิ่งบวกเพิ่มด้วยความเป็นห่วงและความอยากรู้มันเลยทำให้ผมหักห้ามใจตัวเองได้  ก่อนที่จะทำอะไรเธอไปมากกว่านั้น

“บอกฉันซิเธอเป็นอะไรไปฮึ ร้องไห้ทำไม มีเรื่องอะไรไม่พอใจหรือไง...”

ผมเอ่ยถามพลางค่อย ๆ เช็ดน้ำตาออกให้ด้วยสองมือที่จับใบหน้าเธอไว้  นามิสาหลับตาลงส่ายหน้าเบา ๆ เธอเงยหน้าขึ้นส่งยิ้มบาง ๆ มาให้พลางดันมือผมออกแล้วเลื่อนมือตัวเองมาจับใบหน้าผมไว้แทน

“นาโอคิ... ฉันไม่รู้ว่ามันจะสายไปหรือเปล่า แต่ฉันอยากจะบอกให้นายรู้เอาไว้... ...ฉันรักนายนะ...”

“เธอ...”

คำพูดของผมที่จะออกมาต่อจากนั้นถูกหยุดไว้ด้วยปากเล็ก ๆ ของเธอ นามิสาดึงผมเข้าไปกอดเอาไว้แน่นราวกับตัวเองจะไม่ได้ทำอย่างนี้อีก  ความคิดที่ทำให้ผมได้แต่เก็บความสงสัยเอาไว้ในใจอย่างเงียบงัน ก่อนจะจูบและกอดตอบร่างเล็กไปอย่างไม่เข้าใจกับการกระทำของเธอ... 

...เมื่อกี้เธอพึ่งจะบอกว่ารักผมใช่มั้ย  แต่ทำไมผมจึงไม่รู้สึกดีใจเท่าที่ควรเลยล่ะ  มันเหมือนมีอะไรมาฉุดรั้งความดีใจของผมเอาไว้จนไม่สามารถจะแสดงมันออกมาได้  นามิสาบอกว่ารักผมทั้งที่ตัวเองปิดบังเรื่องราวอะไรบางอย่างเอาไว้  คำขอโทษที่ผมไม่เข้าใจว่ามันคืออะไร  และอาการที่เปลี่ยนไปจากเธอคนเดิมทำให้ผมยากที่จะยอมรับได้

ร่างบางที่ผละออกจากผมเลื่อนใบหน้าตัวเองไปซุกที่อกผมแล้วร้องไห้ออกมาเงียบ ๆ

“ฉันรักนายนะ...  ฉันรักนาย...”

คำพูดเดิม ๆ ที่เธอส่งเสียงออกมาอย่างสั่นเครือทำให้ผมได้แต่กอดเธอเอาไว้โดยที่ไม่รู้ว่าจะทำยังไง

“ฉันรู้...  ฉันรู้...  ไม่เป็นไรแล้วนะ”

นามิสากระชับแขนที่กอดผมไว้อีกครั้งก่อนจะผละออก  ยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาตัวเองเบา ๆ แล้วส่งยิ้มมาให้ผม

“กลับบ้านกันเถอะนะ  ฉันเหนื่อยแล้ว  อยากนอนจัง”

แต่ผมก็รู้ว่ารอยยิ้มที่เธอส่งมาให้ผมนั้นกำลังปิดบังอะไรผมเอาไว้  คำพูดเธออาจจะโกหกและบ่ายเบี่ยงผมได้  แต่ว่าดวงตาเธอไม่มีทางหลอกผมแน่ ๆ มันกำลังฟ้องว่าเธอมีเรื่องไม่สบายใจซึ่งไม่อาจจะบอกให้ผมรู้ได้เลยว่ามันคือเรื่องอะไร  และผมก็คงได้แต่เก็บความสงสัยนั้นไว้ในใจ  โดยหวังว่าสักวันเธอจะบอกผมด้วยตัวเธอเอง