รุ้งเช้าหลังจากที่นอนไม่หลับมาทั้งคืน  ผมก็ลุกขึ้นตรงเข้าห้องครัวเพื่อหาน้ำดื่ม  แต่ภาพร่างเล็กที่กำลังวุ่นวายอยู่กับเครื่องครัวทำให้ผมชะงักเท้าที่จะก้าวเข้าไปไว้ตรงนั้นแล้วยืนมองเธอเงียบ ๆ กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของอาหารหลายอย่างลอยมาเตะจมูก  ทำให้ผมได้แต่มองเธอด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก

ใบหน้าเปียกชื่นพร้อมทั้งดวงตาแดง ๆ และขอบตาบวม ๆ ที่ผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักบอกผมได้ทันทีเลยว่าเธออยู่ในนี้มานานแล้ว  แล้วก็นานมากพอที่จะทำให้เธอทำอาหารได้มากกว่าสิบอย่าง  ซึ่งนั้นอาจจะต้องใช้เวลาสองชั่วโมงขึ้นไปด้วยซ้ำจึงจะทำมันได้ทั้งหมด

ร่างบางที่ผมไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่เริ่มจะยืนไม่นิ่ง  แต่ก็ยังฝืนทำอาหารต่อไปทั้งที่ตัวเองก็เริ่มจะไม่ไหว  ผมเห็นเธอเอื้อมมือทั้งสองข้างไปจับโต๊ะข้าง ๆ ไว้เพื่อพยุงตัวเมื่ออาการวูบคล้ายคนหน้ามืดเริ่มจู่โจม

ร่างเล็กของนามิสาถูกผมรวบเข้ามาในอ้อมแขนได้ทันก่อนที่เธอจะล้มลงไปกับพื้น  ในใจผมร้อนเป็นไฟทันทีเมื่อเห็นใบหน้าที่แสดงอาการเหนื่อยล้าของเธอชัดเจน

“นามิสา...  นามิสา...  ได้ยินฉันมั้ย...  นามิสา...”

ผมเขย่าตัวเธอเบา ๆ เพื่อเรียกสติ  นามิสาลืมตาขึ้นมานิดหนึ่งเพื่อมองผม

“นาโอคิ...  ฉันรักนายนะ...”

ก่อนเปลือกตาของเธอจะปิดลง  พร้อมหยาดน้ำใส ๆ ที่ผมไม่รู้ว่ามันไหลรินออกมา  เพื่อบอกอะไรกับผม

“นามิสา!”

ร่างเล็กหมดสติไปแล้ว  เมื่อผมอุ้มเธอขึ้นมาจากพื้น

“เกิดอะไรขึ้นน่ะ เสียงเอะอะ...  เฮ้ย!  แล้วนั่นโฟร์เป็นอะไรน่ะ”

เสียงนายน็อตที่ถามขึ้นอย่างตกใจเมื่อเห็นผมอุ้มนามิสาออกมาจากห้องครัวไม่อาจทำให้ใจผมสงบลงได้  อะไรหลายอย่างดูสับสนวุ่นวายไปหมดจนผมจับทิศทางแทบไม่ถูก  แม้แต่หน้านายน็อตตอนนี้ยังดูพร่าเลื่อนจนแทบจะมองไม่เห็นด้วยซ้ำ

“นายรีบเอารถออกเร็วเข้า ฉันจะพาเธอไปโรงพยาบาล”

ผมบอก  อุ้มนามิสานำมันออกมานอกบ้าน  ก่อนจะเปิดประตูแล้วส่งร่างเล็กเข้าไปอยู่ด้านใน เมื่อนายน็อตมันกดปลดล็อคประตูตั้งแต่ตัวมันเองยังวิ่งมาไม่ถึง  พลางพาตัวเองตามนามิสาเข้าไป  แล้วกอดเธอเอาไว้หลวม ๆ

“นามิสา อย่าเป็นอะไรนะฉันขอร้อง...”

เป็นครั้งแรกที่ผมรู้สึกว่าเสียงตัวเองสั่นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“มันเกิดอะไรขึ้น  ทำไมโฟร์เป็นแบบนั้นว่ะ”

นายน็อตที่ออกรถมาแล้วเกือบครึ่งนาทีถามผมผ่านกระจกมองหลังด้วยความเป็นห่วงปนสงสัยเมื่อเห็นว่าผมเริ่มควบคุมตัวเองไม่อยู่

“ฉันไม่รู้...  พอเข้าไปในครัว  เห็นเธอล้มลงก็เป็นแบบนี้แล้ว  ฉันควรทำไงดีน็อต  ฉันควรทำไงดี...”
ผมพร่ำถามมัน  หลังจากที่บอกออกไปเกือบทั้งหมด  ก่อนจะก้มหน้าลงจรดริมฝีปากลงกับหน้าผากของร่างเล็กในอ้อมแขนโดยหวังว่าความทุกข์ใจที่เธอมีอยู่ในตอนนี้จะถ่ายเทมาสู่ผมบ้าง

“ฉันว่านายใจเย็น ๆดีกว่า...  โฟร์ใกล้จะถึงมือหมออยู่แล้วคงไม่เป็นอะไรมากหรอก...”

มันบอกแค่นั้นก่อนจะเงียบไปตลอดทางด้วยใบหน้าที่ค่อนข้างเคร่งเครียดจนถึงโรงพยาบาล  ซึงผมเองก็ไม่คิดจะส่งเสียงอะไรออกไปเมหือนกัน

“คุณอาหมอออกมาแล้ว!”

เสียงนายน็อตที่ดังขึ้นเรียกสติผมที่เตลิดไปไกลให้กลับมา  ก่อนจะผุดลุกขึ้นทั้งที่รู้สึกว่าร่างตัวเองช่างหนักอึ้ง  เหมือนมีอะไรหนัก ๆ มาถ่วงเอาไว้

“โฟร์เป็นไงบ้างครับ”

นายน็อตถามอาของมันซึ่งเป็นหมอของที่นี่แทนผมที่อ้าปากแทบไม่ขึ้น

“อาตรวจดูหมดแล้วนะ มันก็แค่อาการของคนที่พักผ่อนไม่เพียงพอ จากผลที่ตรวจออกมาบ่งบอกว่าเธอไม่ได้นอนทั้งคืน แต่ว่านั้นก็ไม่สามารถทำให้คนหมดสติไปได้โดยตรงหรอกนะถ้าไม่ได้มีอาการเหนื่อยคล้ายคนคิดมากเข้ามาเกี่ยวข้อง...”

อาหมอยังพูดอะไรต่อไปอีกเรื่อย ๆ แต่ผมฟังไม่รู้เรื่อง  จิตใจมั่วแต่พะวงอยู่กับนามิสาที่ไม่รู้ว่าตอนนี้เป็นยังไงบ้างจนเริ่มอยู่ไม่สุข  นายน็อตคงจะเห็นว่าผมทนไม่ไหวนั่นแหละจึงขออนุญาตอาหมอให้ผมเข้าไปหานามิสาซะที

“นามิสา!”

คลื่นความดีใจถาโถมเข้าหาผมทันที  เมื่อเห็นว่าใบหน้าหวานเริ่มผ่องใสขึ้น  ไม่ได้ซีดเซียวเหมือนก่อนหน้านี้  ผมจับมือเธอเข้ามากุมไว้แน่น  ก่อนจะพยายามห้ามใจตัวเองไม่ให้ก้มลงไปจูบเธอต่อหน้าพยาบาลซึ่งกำลังห้อยสายน้ำเกลืออยู่ข้างเตียง

นามิสาซึ่งหลับไปด้วยความอ่อนเพลียกำลังหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอ  แพรขนตายาวงอนทาบทับมาบนพวงแก้มเนียนยังคงเปียกชุ่มไปด้วยน้ำตาที่ทำให้ผมทรมานใจอย่างถึงที่สุด  ที่ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเธอจึงกลายเป็นแบบนี้

ผมจูบมือเธอเบา ๆ ก่อนทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ข้างเตียงแล้วเกาะกุมมือเธอไว้แนบแก้มตัวเองอย่างต้องการถ่ายทอดความรู้สึกเป็นห่วงไปให้เธอได้รับรู้

ถ้าเพียงแต่ผมดูแลเธอให้ดีกว่านี้  ถ้าเพียงแต่ผมรู้ใจนิสามากกว่าที่เป็นอยู่  เธอก็คงไม่ต้องมาอยู่ในสภาพแบบนี้  โดยที่ผมไม่รู้อะไรด้วยซ้ำว่าทันเกิดขึ้นจากอะไรหรือเพราะใคร...

“นาโอคิ...  ฉันรักนายนะ...  ฉันรักนาย...” 

เสียงใส ๆ ที่ละเมอออกมาทำให้ผมเงยหน้าที่ซุกอยู่กับมือเล็ก ๆ ขึ้นมองใบหน้าของเจ้าของมัน  แล้วเอื้อมมือไปลูบผมเธอช้า ๆ

“ฉันรู้แล้ว  ฉันรู้...  ฉันก็รักเธอนะนามิสา...”

ก่อนจะก้มลงไปจูบที่หน้าผากมนนั้นอย่างต้องการปลอบโยนเมื่อไม่เห็นว่ามีใครอยู่ในห้องนี้แล้ว

หยาดน้ำใส ๆ ที่ไหลรินออกมาอีกครั้งทำให้ผมก้มลงไปจูบซับน้ำตาเธออย่างอดใจไม่อยู่  ก่อนจะเผลอไผลไปสัมผัสที่ริมฝีปากเล็ก ๆ นั้น  แล้วผละออกมาอย่างพยายามห้ามใจ

“ถ้าโฟร์ไม่เป็นไรแล้ว  ฉันกลับก่อนก็แล้วกันนะ  วันนี้มีวิชาสำคัญด้วยฉันไม่อยากขาด  แต่ว่าดูจากท่าทางแล้ว  นายก็คงอยากพัก  ฉันจะลาหยุดให้นายหนึ่งวันก็แล้วกันนะ...”
            นายน็อตที่เปิดประตูเข้ามาบอก  ก่อนจะเว้นวรรคแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่  มองผมด้วยสายตาเห็นใจแล้วตบมือลงบนบ่าผมเบา ๆ

“ฉันไม่รู้หรอกนะ  ว่าระหว่างโฟร์กับนายมันเกิดอะไรขึ้น  ฉันว่านายควรจะเคลียร์กันให้เข้าใจทั้งสองฝ่ายดีกว่านะ...  นายเป็นคนเก่งเรื่องบังคับให้คนพูดความจริงอยู่แล้วนี่  ถ้าแค่กับโฟร์แล้วนายยังบังคับให้เธอพูดไม่ได้  ฉันก็ไม่รู้จะช่วยนายยังไงแล้วว่ะ”

มันบอกผมเป็นนัย ๆ ว่าตัวเองรู้อะไรบางอย่างอยู่แล้วเดินออกจากห้องไป  ทิ้งให้ผมสับสนอยู่กับเรื่องที่เกิดขึ้นอยู่คนเดียว

บังคับให้คนพูดความจริงงั้นเหรอ...

ผมไปมีความสามารถแบบนี้เมื่อไรกัน

คิดแล้วก็ได้แต่ส่ายหัวงง ๆ ให้กับคำพูดของนายน็อต

“เธอเป็นอะไรกันแน่นะ...”
ก่อนผมจะหันมาสนใจนามิสาที่ในตอนนี้ความคิดของผมมากกว่าครึ่งถูกเธอครอบครองอยู่แทน

(บันทึกพิเศษ : น็อต)

หลังจากที่ผมก้าวออกมาจากห้องผู้ป่วยซึ่งโฟร์และนาโอคิอยู่ในนั้น  ผมก็มาหยุดยืนข้างประตูโดยที่ไม่รู้ว่าจะช่วยเพื่อนตัวเองยังไง  ยิ่งเห็นอาการของมันก่อนหน้านี้  ตอนที่โฟร์ล้มฟุบไปผมก็แทบไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง  นาโอคิร้องไห้...  ทั้ง ๆ ที่ตัวมันเองเป็นคนที่อ่อนแอยากกว่าผมซะอีก

เชื่อแล้วละว่ามันรักโฟร์มากจริง ๆ  เพราะผมไม่เคยเห็นท่าทางแบบนี้ของมันกับใครมาก่อน  มันรัก...  ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าเรื่องระหว่างมันกับโฟร์ในอนาคตคงจะเป็นไปได้ยาก  เพราะคุณอามารินะ  แม่ของมันคงไม่ยอมให้ลูกชายคนเดียวไปคว้าผู้หญิงคนอื่นที่ตัวเองไม่ได้หมายตาเอาไว้มาเป็นคู่ครองหรอก  คิดมาถึงตรงนี้แล้วผมก็อดกลุ้มใจแทนมันไม่ได้จริง ๆ

‘...พี่ฝากเธอดูแลนาโอคิหน่อยก็แล้วกันนะ  น็อตคุง  ถึงคุณพ่อพี่จะไม่ยุ่งเรื่องคู่ครองของลูก ๆ แต่กับคุณแม่นะไม่มีทางหรอก  เธอคงเห็นแล้วล่ะ  ว่าระหว่างพี่กับไนท์กว่าจะมาถึงวันนี้ได้มันยากขนาดไหน  ยิ่งช่วงหลังมานี้นายนั่นยิ่งแสดงอาการรักขนาดหนัก  คุณแม่คงไม่ปล่อยเอาไว้นานหรอก  พี่ว่านะอีกไม่กี่วันนาโอคิคุงคงต้องเจอศึกหนักแล้วล่ะ...’

คำพูดที่นามิกะ  พี่สาวของนาโอคิเมื่ออาทิตย์ก่อนแวบเข้ามาในหัว  ถึงจะไม่ค่อยเข้าเรื่องที่ผู้ใหญ่ชอบจับตัวเองคลุมถุงชนกันนัก  แต่ผมก็อดต่อต้านไม่ได้อยู่ดี

เฮ้อ...  แต่ถึงจะกลุ้มไปมันก็ใช่เรื่อง  เพราะเรื่องของผมเองก็ยังจะไปไม่รอด  ถึงอยากจะยืนมือเข้าไปช่วยเหลือมันมากแค่ไหน  ผมก็ทำไม่ได้อยู่ดี

คุณอามารินะ  ไม่ใช่คนที่ผมควรจะต่อกร  แค่ไม่ถูกท่านเพ่งเล็งไปด้วยอีกคนก็ดีขนาดไหนแล้ว  เห็นทีคราวนี้นาโอคิมันคงต้องรับศึกหนักจริง ๆ นั่นแหละ

ไหนจะเรื่องเรียน  เรื่องงานที่ถูกบีบเข้ามาทุกที  แล้วก็ไหนจะเรื่องรักอีก

ผมว่าจะได้เห็นมันหลุดมาดก็คราวนี้ นี่แหละ  ยิ่งสองอย่างหลังนี่ยิ่งหนักสุด ๆอยากรู้จังว่ามันจะรับมือกับเรื่องที่เกิดขึ้นยังไง

และที่สำคัญที่สุด  ผมรู้ดีว่าทำไม LBD  ถึงกัดมันไม่ปล่อย  ทั้ง ๆ ที่เมื่อสามปีก่อนก็เจอมันอาละวาดไปจนหาทางกลับบ้านแทบไม่ถูกขนาดนั้น

เฮ้อ...  ถึงจะคล้ายกับคนที่กำลังจะทรยศเพื่อน  แต่ผมก็ทำได้เพียงแค่เก็บเรื่องราวทุกอย่างที่รู้เอาไว้ในใจเท่านั้น  คงมีสักวันนั้นแหละที่มันจะหาทางรอดได้ด้วยตัวเอง  โดยที่ไม่ต้องมีผมจะไปร่วมด้วยอีกคน

(จบบันทึกพิเศษ : น็อต)

ร่างสูงของน็อตก้าวออกเดินจากไปอย่างช้า ๆ เขาคงไม่รู้หรอกว่าเรื่องราวของนามิสากับนาโอคิ  หรือแม้แต่ตัวเขาเอง  อาจจะไม่ได้เป็นไปอย่างที่เขาคิดอยู่ในตอนนี้  ทางเดินที่พวกเขาไม่ได้ตั้งใจจะเลือกแต่กลับถูกกำหนดไว้จนไม่อาจหลีกเลี่ยง  สิ่งที่พวกเขาจะใช้มันเอาชนะได้ก็คงมีแต่หัวใจที่เข้มแข็งเท่านั้น

=...Kinochita  Na-o-ki...=

 หายไปนาน กลับมาแล้วท่านผู้อ่านทุกท่าน  ต้องขออภัยมา ณ ที่นี่จริง ๆ  เพราะข้าน้อยไม่มีเวลาเขียนจริง  วันนี้เอาอีกครึ่งตอนมาอัพให้ได้อ่านกันแล้วจร้า