ตกบ่ายหลังจากที่ผมพุ่งออกจากบ้านเพื่อหาที่สงบสติอารมณ์  ผมก็กลับมาอีกครั้งเพื่อจะพบว่านามิสาไม่ได้นอนพักอย่างที่ผมบอกแต่กำลังนั่งเย็บอะไรบางอย่างอยู่แทน  แถมแปลงดอกไม้หน้าบ้านยังชุ่มโชกไปด้วยน้ำอีก  ทั้ง ๆ ที่มันยังไม่ใช่เวลาที่จะมีคนมาทำสวนตอนนี้ด้วยซ้ำ  ซึ่งมันก็คงเดาได้ไม่ยากเลยว่าเธอทำมันทั้งหมดทั้ง ๆ ที่ตัวเองควรจะพักผ่อนแท้ ๆ

หยุดยืนมองเธออยู่ครู่หนึ่งจึงรู้ว่านามิสากำลังเย็บกระดุมติดกับเสื้อที่คล้าย ๆ ว่าจะเป็นของผมที่ไม่ได้ใส่แล้วเพราะกระดุมมันหลุดและยังไม่มีเวลาเอาไปซ่อม  พร้อมทั้งอีกหลาย ๆ ตัวที่วางอยู่ข้าง ๆ

“ทำอะไรน่ะ...”

“โอ๊ย!...”

ร่างเล็กสะดุ้งทันทีเมื่อได้ยินเสียงผม  เป็นเหตุให้เข็มเล่มเล็กที่เธอถืออยู่ปัดไปโดนมืออีกข้างจนนิ้วเรียวเล็กนั้นเลือดออกซิบ ๆ ซึ่งหลังจากที่มันเกิดขึ้นแล้วผมก็แทบจะพุ่งเข้าไปหาทันที

“เป็นอะไรมั้ย...  ฉันขอโทษ...”

ผมบอกดึงมือเล็ก ๆ นั้นมาไว้ในมือตัวเอง  แล้วหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาจากกระเป๋าเพื่อเช็ดแผลให้เธอเบา ๆ

“ฉันไม่เป็นไร  นายไม่ต้องขอโทษหรอก  แค่นี้สบายมาก...”

นามิสาบอกยิ้ม ๆ ยืนยันคำพูดของตัวเอง  และเพราะท่าทางที่ร่าเริงมากกว่าปกตินั่นแหละที่ทำให้ผมหงุดหงิดขึ้นมาอีกรอบ

“แล้วบอกให้นอนพักทำไมไม่นอน  มานั่งทำอะไรอยู่ตรงนี้หะ”

บอกพร้อมกับขมวดคิ้วมองเธออย่างฉุน ๆ

“กะ...ก็ฉันไม่ง่วงนี่  แล้วมันก็ไม่มีอะไรทำ  ฉันก็เลย...”

“ไปตากแดดรดน้ำต้นไม้งั้นซิ”

ผมตัดบทขึ้น  นามิสาเงยหน้ามองผมตาโต

“นายรู้!...”

“ก็รดซะชุ่มขนาดนั้น ไม่รู้ก็บ้าแล้ว  ไม่มีคนสวนที่ไหนเขาทำกันแบบนี้หรอกนอกจากเธอน่ะ”

ผมว่า  แล้วปล่อยมือเธอให้เป็นอิสระ  เพื่อที่ตัวเองจะได้ไปเอายามาทาให้กับเธอ

“ก็ฉันไม่รู้จะทำอะไรนี่”

นามิสาบอกเสียงอ่อนลง ก้มลงมองแผลของตัวเองที่ยกขึ้นดูแล้วเป่าเบา ๆ

“ทีหลังก็ไม่ต้องทำซิ  ฉันบอกให้เธอนอนพักก็นอน ๆ ไปเถอะ  ถึงจะไม่ง่วงแต่เดี๋ยวมันก็ง่วงเองแหละ”

ผมบอก  นั่งลงพลางดึงมือเธอกลับมาเพื่อทายา นามิสาเงียบไปแล้วก้มหน้าลงอย่างที่ไม่รู้ว่าจะเถียงอย่างไรดี

“ฉันแค่อยากทำอะไรที่เป็นประโยชน์ให้กับนายบ้างก็เท่านั้น ไม่ได้ตั้งใจจะสร้างปัญหาให้นายสักหน่อย ไม่เห็นจะต้องบังคับกันขนาดนี้เลยนี่”

เสียงสั่นที่บอกออกมาอย่างน้อยใจพร้อมกับน้ำตาที่คลอหน่วยออกมา  ทำให้ผมดึงเธอมากอดไว้หลวม ๆ แล้วเช็ดน้ำตาออกให้เบา ๆ“ฉันขอโทษ  ไม่ได้ตั้งใจจะว่าเธอแบบนั้น  นี่ฉันมันแย่มากเลยใช่มั้ยที่บังคับเธอแบบนั้นน่ะ”

นามิสาก้มหน้าไม่ตอบรับคำพูดของผม

“ต่อไป...  ถ้าไม่มีฉันอยู่ที่นี่ทุกอย่างคงดีกว่านี้ซินะ”

คำพูดที่หลุดออกมาจากปากเธอทำให้ผมฉุนกึกขึ้นมาทันที

“พูดอะไรน่ะ  ทำไมเธอถึงจะไม่อยู่ที่นี่  ฉันไม่ให้เธอไปไหนทั้งนั้นแหละ”

ผมบอกพลางจับคางเธอให้เงยหน้าขึ้นมามองกันแล้วจ้องเข้าไปในดวงตาของเธออย่างต้องการยืนยันคำพูดตัวเอง  นามิสาเม้มปากแน่นหลับตาลงช้า ๆ ก่อนจะโผเข้ากอดผมแล้วสะอื้นเบา ๆ

“ฉันขอโทษ...  ฉันจะไม่พูดมันอีกแล้ว  ฉันรักนายนะนาโอคิ...”

ผมกอดตอบนามิสาพลางลูบหลังเธอเบา ๆ เพื่อปลอบโยน  กดจมูกลงกับกลุ่มผมของเธอ  ก่อนแนบใบหน้าของเธอเข้ามาใกล้หัวใจตัวเองที่เต้นไม่เป็นจังหวะทุกครั้งที่อยู่ใกล้กัน

นามิสากลั้นสะอื้นโดยการสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะผละออกจากผมแล้วเช็ดน้ำตาตัวเอง  พลางหันหน้ามามองผมยิ้มให้นิด ๆ แล้วเลื่อนใบหน้าตัวเองเข้ามาจูบที่มุมปากผมอย่างรวดเร็ว  ก่อนดึงหน้าตัวเองกลับไปด้วยแก้มทั้งสองข้างที่แดงขึ้นอย่างน่ารัก  เธอไม่รู้หรือไงกันว่าทำแบบนี้มันอันตรายชัด ๆ

“คืนนี้ให้ฉันนอนด้วยนะ”

นามิสาก้มหน้าบอกเสียงอุบอิบ

“ฮะ?”

ผมขมวดคิ้วเมื่อคิดว่าตัวเองหูฝาด  แต่หัวใจกลับเต้นระรัวขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล

“คืนนี้ให้ฉันนอนด้วยนะ”

นามิสาบอกอีกครั้ง  ด้วยเสียงที่ดังขึ้นมากว่าเดิมอีกนิดพร้อมกับทั้งตัวที่แดงระเรื่อขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

ทั้งที่แกล้งคิดว่าตัวเองฟังผิดเพื่อให้เธอรู้ตัวว่าพูดอะไรออกมาแล้วแท้ ๆ แต่เธอก็ยังยืนยันที่จะพูดคำเดิม  ทำเอาผมนิ่งอึ้งไปด้วยอาการคล้ายคนกำลังช็อก  ต่างเพียงหัวใจที่เต้นแรงขึ้นเท่านั้น

“เธอ...รู้ตัวใช่มั้ยว่าพูดอะไรออกมา”

ผมถามเสียงสั่นพร่า  นามิสาพยักหน้าแรง ๆ สองครั้ง  ขณะที่ผมพยายามอย่างที่สุดที่จะไม่พลีผามทำอะไรลงไป

“ทำไม...”

ผมถามอีกครั้งราวกับจะย้ำให้ตัวเองแน่ใจ  ร่างบางตรงหน้าผมนิ่งไป  ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองกันด้วยใบหน้าที่แดงก่ำแล้วก้มหน้างุดลงอีกครั้งเมื่อเห็นว่าผมจ้องเธออยู่

“นามิสา...”

ผมลากเสียงยาวอย่างอ่อนใจ  ไม่ว่าตอนนี้เธอจะคิดอะไรก็ตาม  มันก็ต่างทำให้ผมสับสนขึ้นมาทั้งนั้น  เธอไม่รู้หรือไงว่าตอนนี้กำลังชี้โพรงให้กระรอกอยู่  ซึ่งกระรอกตัวนั้นก็ไม่ใช่ใครที่ไหนเลยนอกจากผม

ไม่ได้นะนาโอคิ...  เธอมีค่าเกินกว่าที่นายจะคิดหรือทำอะไรแบบนั้น  ...ถึงแม้ว่ามันจะเป็นความต้องการของเธอเองด้วยก็เถอะ...

ผมบอกตัวเองพร้อมสูดหายใจเข้าปอดรแรง ๆ ก่อนจะลุกขึ้นเต็มความสูง  สงผลให้ร่างเล็กที่นั่งก้มหน้าอยู่เงยหน้าขึ้นมามองอย่างสงสัย  แล้วก็ก้มหน้าตัวเองลงไปอีก

...เพราะเป็นแบบนี้ไงล่ะ  ผมจึงไม่อยากทำอะไรเกินเลยก่อนถึงเวลาอันควร  นามิสายังอ่อนต่อโลกเกินไป  ยังไม่เข้าใจหรอกว่าเพราะอะไร  ผมจึงยังไม่ล่วงเกินเธอทั้งที่มีโอกาสตั้งหลายครั้งหากคิดจะทำ

รัก...  คำ ๆ นี้อาจแปลได้หลายความหมาย  แต่สำหรับผมความใคร่อาจไม่ได้ถูกบัญญัติอยู่ในคำนี้  เพราะถ้าหากมีมันอยู่  มันก็เหมือนกับความรักที่ผมให้นามิสาไปเป็นสิ่งไร้ค่า  หากจะเปรียบเทียบจริง ๆ แล้วก็คงไม่ต่างจากสัตว์เดรัจฉานทั่วไปที่เกิดมาเพื่อเตรียมผสมพันธุ์  เพราะงั้นผมจึงจำเป็นต้องวางเธอไว้สูงกว่านั้นจนกว่าจะถึงวันที่เราพร้อมด้วยกันทั้งคู่

“สำหรับฉันแล้วเธอมีค่ามากกว่าอะไรทั้งหมด  แล้วอย่าพูดอะไรแบบนี้อีก  เพราะนอกจากเธอจะเสียหายเพราะฉันแล้ว  เธอเองยังจะเสียเปรียบทั้งขึ้นทั้งล่อง”

ผมบอกเธอด้วยความหวังดี  แต่ร่างเล็กกลับนิ่งไป  จนผมไม่อาจคาดเดาความรู้สึก

“...เพราะงั้นเข้าใจฉันนะ  ถึงแม้ว่าในตอนนี้ฉันจะต้องการเธอแค่ไหนก็ตามก็ขอให้เราหยุดมันไว้เท่านี้ก่อน  ฉันว่ารอให้ถึงเวลาที่เราทั้งคู่จะพร้อมก่อนดีกว่านะ”

“นายรังเกียจฉันซินะ  ฮือ ๆ......”

“ไม่ใช่อย่างนั้นนะ  ฉัน...  โธ่เว้ย!  นี่มันบ้าอะไรกันเนี่ย”

ร่างเล็กสะดุ้งกับเสียงที่ผมสบถออกมา

“ฮือ ๆ....”

อาการสะอึกสะอื้นของเธอเลยมาหนักกว่าเก่า  จนผมต้องคว้าเธอเข้ามากอดไว้  ก่อนที่ขวัญเธอจะกระเจิดกระเจิงกับคำพูดของผมไปหมดเสียก่อน

“ฉันน่ะ...  ไม่ได้รังเกียจเธอหรอกนะ  แต่ว่าแบบนั้นมัน...  ยังไม่สมควรเธอก็น่าจะรู้  โอ๊ย  ฉันจะอธิบายยังไงให้เธอเข้าใจเนี่ย”

ผมว่า  นามิสาสะอื้นอยู่ในอ้อมแขนผมแล้วผละออกจากผมอย่างรวดเร็วราวกับจรวดเมื่อผมพูดจบประโยค

“เพราะนายรังเกียจฉันไง ถึงเป็นแบบนี้  ไหนนายเคยบอกว่าต่อให้ฉันไม่สมยอมนายก็จะ....  ฮือ  คนโกหก...  นายรังเกียจฉันจริง ๆ ใช่มั้ย”

ปากบางว่าเมื่อเห็นผมทำหน้ากระอักกระอวลกับคำพูดของเธอ  นี่เธอจะรู้ตัวมั้ยว่ากำลังพูดอะไรออกมา แบบนี้ถ้าไม่เรียกว่าเปิดทางให้  แล้วมันจะเรียกว่าอะไรกัน

“ปะ... เปล่านะฉันไมได้รังเกียจเธอแบบนั้น  ให้ตายทำยังไงเธอถึงจะเชื่อฉันเนี่ย  หยุดร้องไห้เถอะนะ”

บอกเธออย่างลนลาน  ไม่กล้าดึงเธอเข้ามากอดอีก  เพราะคิดว่านามิสาอาจไปกินอะไรผิดสำแดงมาเลยพูดจาอะไรที่มีแต่จะทำให้ตัวเองเสียหายแบบนี้

“งั้นคืนนี้ นายก็กอดฉันซิ”

“ฮะ?”

เธอต้องไม่รู้ตัวแน่ ๆ ว่าตัวเองกำลังพูดอะไรออกมา  โดนเข็มตำมือจนความคิดกลับตาลปัตรไปหมดแล้วหรือไงก็ไม่รู้  ก็แต่ก่อนเธอหวงตัวจะตาย  แล้ทำไมตอนนี้...
“ฉันบอกให้นายกอดฉันได้ยินมั้ย”

ปากบางยังคงยืนยันคำเดิม  ที่ทำให้ผมได้แต่อึ้งกิมกี่อยู่ตรงหน้าเธอ

“...”

“...แบบที่นายเคยทำเมื่อตอนเช้าไง”

“ฮะ?”

หน้าผมคงดุตกใจสุดชีวิต

“...สานต่อให้จบ”

“ฮะ...”

“นะ  นาโอคิ ฉันขอร้อง”

นามิสาก้มหน้าบอกก่อนจะสะอื้นออกมาอีก  ผมที่ตั้งรับไม่ทันได้แต่กลอกตาไปมาอย่างไม่เข้าใจ

“ทำไม...”

เพียงคำเดียวที่ทำให้เธอเงยหน้าขึ้นมามองผม  ขอบตาแดง ๆ ที่เหมือนจะอักเสบทุกครั้งที่ร้องไห้ทำให้ผมรู้สึกแสบตาแทน

“เพราะฉันกลัวว่า  หากอนาคตข้างหน้าเปลี่ยนไป  ฉันอาจจะลืมว่ามีนายอยู่ในนี้...”

นามิสาเอามือทบที่ตำแหน่งหัวใจ

“เพราะงั้นให้ฉันจดจำนายได้มั้ย...”

เธอบอกสบตาผมอย่างจริงจัง  ราวกับทุกคำพูดทุกการกระทำ  เธอตั้งใจจริง ๆ ดวงตากลมโตที่สะกดผมให้หยุดนิ่งได้ทุกครั้งกำลังจ้องมองเข้ามาด้วยแววขอร้องจนยากปฏิเสธ  แต่ผมก็รู้ดีว่าหากทำอย่างที่เธอต้องการ  อะไรหลาย ๆ อย่างจะเปลี่ยนไป  ท่าทีก่อนหน้านี้ของเธอที่ผมยังไม่เข้าใจแล้วยังอาการของเธอในตอนนี้อีก  เธอคิดว่าผมจะทำอะไรที่เป็นการล่วงเกินเธอทั้งที่อะไรหลาย ๆ อย่างยังคาใจอยู่หรือไง

“คืนนี้...เราจะอยู่ด้วยกัน... หากเธอบอกสาเหตุของเรื่องที่ผ่านมาทั้งหมด”

แววดีใจวูบดับลงกับประโยคสุดท้ายของผม  ใบหน้าหวานที่ตอนแรกจะยิ้มกลับเศร้าลงจนผมเกือบใจอ่อน

ผมลุกขึ้นยืนอีกครั้ง  ดวงตาจับจ้องเพียงร่างบางที่นั่งก้มหน้านิ่งไปทันที่ที่ผมพูดจบ  ก่อนจะพยายามตัดใจตัวเอง  แล้วเดินเลี่ยงออกมา  ให้เธอได้ทบทวนกับคำพูดของตัวเองและของผมให้ถี่ถ้วนมากกว่าเดิม 

ใช่ว่าผมจะไม่ต้องการเธอ  แต่ว่าสาเหตุที่จะทำให้มันเกิดขึ้นนั้นผมยังไม่แน่ใจเลยด้วยซ่าสำหรับเธอแล้วมันคือความรักแน่หรือเปล่า  เพราะจริง ๆ แล้วที่ผมต้องการคือหัวใจของเธอ  ไม่ใช่เพียงร่างกายที่เธอยินดีจะยกให้โดยไม่สนใจความรู้สึกอะไรของผมเลย

คำว่ารักที่เธอบอก  ผมแน่ใจว่ามันออกมาเพราะมีอะไรบางอย่างมากดดันและบีบคั้นให้เธอต้องพูดมัน  และถ้าหากเลือกได้  บางทีเธอก็อาจจะไม่ได้รักผมอย่างที่ปากพูดก็ได้

เพราะอะไรกันนะ...

เห็นทีผมคงต้องลงมือสืบเรื่องนี้อย่างจริงจังเสียแล้ว  ไม่อย่างนั้นผมคงอยู่อย่างไม่มีความสุขไปอีกเรื่อย ๆ แน่ ๆ

ผมคิดในใจ  ขณะที่เลือกพาตัวเองออกมาจากบ้านแล้วตรงสู่บ้านใหญ่ที่ผมไม่ได้ก้าวเข้าไปเหยียบเกือบครึ่งปีมาแล้ว  เพราะบางที  ที่เรื่องราวทั้งหมดมันเป็นแบบนี้อาจมีสาเหตุมาจากที่นั่นก็ได้

=...Kinochita  Na-o-ki...=