ตอนที่ 16 เหตุผลของคนที่รักเธอ

เมื่อวาน...  เวลา 09.00-15.00 น.

“พ่อกับพี่ชายของเธออยู่ที่ฮอกไกโด...  ถ้ายังอยากให้พวกเขาอยู่อย่างมีความสุข  อีกสองอาทิตย์ก็กลับไปโตเกียวแล้วหมั้นกับฉันซะ”

คำพูดของผู้ชายที่ยืนล้วงกระเป๋าอยู่ตรงหน้าทำให้ฉันนิ่งอึ้งไปก่อนที่จะนึกอะไรได้  หลังจากที่ถูกจับปิดตามาที่นี่ซึ่งฉันเองก็ไม่รู้ว่าที่ไหน  รู้แต่ว่าเป็นห้อง ๆ หนึ่งที่โล่งสุด ๆ เพราะไม่มีเฟอร์นิเจอร์สักชิ้น  ผู้ชายคนนี้ก็ก้าวเข้ามาบอกว่าเขาคือเจ้าหนี้ที่พ่อของฉันไปสร้างไว้จนเป็นสาเหตุที่ทำให้ฉันต้องมาอยู่เมืองนี้

ฉันไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร  แต่การที่เขารู้ว่าพ่อและพี่ชายของฉันอยู่ที่ไหนและหาฉันที่เมืองไทยเจอได้อย่างไร  มันบ่งบอกว่าเขาไม่ใช่คนธรรมดา

“ฉันไม่เข้าใจที่นายพูด...”

ฉันข่มความกลัวไว้ข้างใน  ขณะกลั้นหายใจถามเขาออกไป  ใบหน้าคมสันซึ่งครึ่งหนึ่งถูกปิดไว้ด้วยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผาก และแว่นตาสีดำอันใหญ่ยกมุมปากขึ้นนิด ๆ เหมือนยิ้มเหยียด  นั้นทำให้ฉันก้มหลบสายตาที่มองมา  ถึงแม้ฉันจะไม่รู้ว่าเขามองฉันด้วยสายตาแบบไหนก็ตามที

“ผู้หญิงที่หมอนั่นเลือกไม่น่าเป็นคนที่เข้าใจอะไรยากขนาดนี้เลยนะ  เอ๊ะหรือว่าหมอนั่นจะมีรสนิยมชอบผู้หญิง IQ ต่ำกันแน่...  ฉันดูผิดไปหรอกเหรอเนี่ย”

คราวแรกฉันไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาพูดว่า ‘หมอนั่น’ ที่เขาพูดถึงนะหมายถึงใคร  แต่กลับประโยคสุดท้ายที่เหมือนตบหน้าฉันแรง ๆ ทำให้ฉันตวัดสายตาขึ้นมองหน้าเขาด้วยความโกรธ

“อย่ามองฉันด้วยสายตาแบบนั้นซิ  ฉันให้ทางเลือกเธอแล้ว  ถ้าอยากให้พ่อกับพี่ชายของเธออยู่อย่างมีความสุข  ก็กลับไปหมั้นกับฉันที่โตเกียว  แต่ถ้าอยากเป็นลูกอกตัญญูเธอก็อยู่ที่นี่ต่อไปกับผู้ชายเฮงซวยที่รักเธอจนไม่สนใจใครเลย...  ฉันให้โอกาสตัดสินใจเลือกนับจากนี้อีกสิบนาที  แล้วอย่าให้ฉันต้องทำอะไรพี่ชายเธอล่ะ...”

น้ำเสียงของประโยคสุดท้ายที่เขาพูดออกมาราวกับเป็นคนเลือดเย็น  ซึ่งมันทำให้ฉันถึงกับหนาวยะเยือกขึ้นมาอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน  ผู้ชายคนนี้ต้องการอะไรกันแน่  'หมอนั่น' ที่เขาพูดถึง  ซึ่งถ้าฉันเข้าใจไม่ผิดก็คือนาโอคิที่ดูเหมือนเขาจะรู้จักมานาน...  แต่ฉันก็ไม่เข้าใจว่าเพราะอะไรที่ทำให้ฉันถึงกับจะต้องหมั้นกับเขาด้วย

ถ้าหากจะเอาฉันไปล้างหนี้ที่พ่อฉันสร้างไว้ทั้งหมด  ทำไมไม่ให้ฉันไปเป็นเด็กในสังกัดบาร์ของเขากันเหมือนก่อนหน้านี้ล่ะ  มีเหตุผลอะไรที่ทำให้ฉันหมั้นกับเขาทั้งที่ฉันไม่ได้มีค่ามากมายถึงขนาดนั้น

เวลา 10 นาที  กับเสียงหัวใจที่รัวเร็วราวกับถูกบีบคั้นด้วยมือที่มองไม่เห็น  และต้องการจะหาทางออกนั้นทำให้ฉันยากที่จะตัดสินใจ  ความสับสนรวมทั้งความไม่เข้าใจอะไรเลยทำให้ฉันก้มหน้าอย่างจนหนทาง  และเพิ่งรู้ว่าเวลา 10 นาทีที่เขามอบให้  มันผ่านไปไวเหลือเกิน  การที่จะให้ฉันตัดสินใจไปจากนาโอคิซึ่งฉันหลงรักเขาไปแล้วมันยากจริง ๆ นะ  ทั้ง ๆ ที่ฉันควรจะมีความสุขต่อไปแล้วแท้ ๆ ทำไมสวรรค์จึงส่งผู้ชายคนนี้มาตัดรอนโอกาสของฉันทั้งหมดอีก

ฉันไม่ได้อยากเป็นลูกอกตัญญูและน้องสาวที่แย่ของพ่อกับพี่ชายนะ  พวกเขาทั้งสองคนต้องลำบากมามากเท่าไรตอนส่งฉันมาที่นี่  แล้วสิ่งที่พวกเขาต้องพบเจอตอนหนีพวกนั้นหัวซุกหัวซุนอีก  ฉันไม่อยากให้เขาวุ่นวายไปกว่านี้อีกแล้วนะ...แต่ว่า...จะให้ฉันทำร้ายนาโอคิที่ทุ่มเทให้ฉันมาตลอดได้อย่างไรกัน  เขามาไม่น่ามาสนใจคนอย่างฉันเลยด้วยซ้ำ...

“...หมดเวลาคิดแล้ว  เลือกมา  ฉันจะได้กลับสักทีอุตส่าห์มาถึงที่นี่อย่าทำให้ฉันรู้สึกผิดหวังล่ะ  ท่าทางเธอก็ไม่น่าจะใช้คนที่ไม่มีความคิดอยู่แล้วนี่...”

“ฉัน...”

“ว่ายังไง...”

เขาเร่งเมื่อเห็นว่าฉันยังอ้ำอึ้ง   นัยน์ตาหลังแว่นจับจ้องฉันแน่วแน่จนตัวฉันเองรู้สึกเกร็งไปหมด

“ฉันขอถามนายหนึ่งคำถามก่อนตอบ...”

ฉันบอกความต้องการของตัวเองออกไป  ทั้งที่ไม่รู้ว่าเขาจะอนุญาตหรือเปล่า  ร่างสูงนั้นเงียบไปอย่างที่ฉันได้แต่นิ่งเพื่อรอฟัง  ก่อนริมฝีปากเป็นกระจับนั้นจะยกขึ้นนิด ๆ อย่างเจ้าเล่ห์

“งั้นก็ถามมา...”

“มีเหตุผลอะไรที่ฉันต้องหมั้นกับนาย”

รอยยิ้มซึ่งเมื่อครู่ยังคงมีอยู่จางหายไปอย่างรวดเร็วจนฉันรู้สึกใจหายวูบ  ใบหน้าที่กลับมานิ่งสนิทอย่างเดิมของเขาทำให้ฉัน  ลอบกลืนน้ำลายตัวเองอย่างลำบาก  ผู้ชายคนนี้มีอะไรมากกว่าที่ตาเปล่าจะมองเห็นได้หมด   ความรู้สึกกดดันที่ฉันเองไม่รู้ว่ามาจากไหนบีบตัวเข้ามาจากด้านข้างจนหายใจแทบไม่ออก

“เหตุผลของฉันเธอไม่จำเป็นต้องรู้!”

เขาบอกด้วยเสียงเย็น ๆ ที่ถูกกดให้ต่ำจนรู้สึกน่ากลัว

“แต่ว่านายให้ฉันถามได้แล้วนะ”

ฉันทวงคำพูดเมื่อครู่  แต่ว่าใบหน้าที่ดูดีไม่ต่างจากนาโอคินั้นกลับไม่มีความเปลี่ยนแปลงนอกจากรอยเย็นชาที่ทวีคูณขึ้นมา

“ฉันให้เธอถามได้  แต่ไม่ได้บอกว่าฉันจะต้องตอบ”

สิ่งที่เขาตอบกลับมาส่งผลให้ฉันนิ่งอึ้งไปด้วยความคาดไม่ถึง  ใบหน้าที่ไม่ได้ฉายแววเจ้าเล่ห์อย่างก่อนหน้านี้  ทำให้ฉันรู้สึกกดดันจนแทบอยากมุดพื้นหนีไปจากตรงนี้

“หมดเวลาร่ำไรแล้ว...  เลือกมา...  หรือว่าถ้ามันเลือกยากนัก  ฉันก็จะเลือกให้เอง...”

“คือว่า...”

ฉันได้แต่อ้ำอึ้งเพราะไม่รู้จะพูดอย่างไร  หลังจากที่ชั่งน้ำหนักในใจแล้วพบว่ามีแต่ผลเสียทั้งสองทางเลือก  เพราะหากฉันเลือกที่จะกลับไปโตเกียวแล้วหมั้นกับผู้ชายคนนี้  ที่ฉันเองไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเป็นใคร  คนที่จะเสียใจเพราะถูกฉันทำร้ายโดยไม่ได้ตั้งใจมากที่สุดก็คือนาโอคิ  ฉันไม่อยากถูกเขาเกลียดนะ...

“อีกสองอาทิตย์  ฉันจะส่งคนมารับ  ระหว่างนี้เธอเองก็รีบ ๆ สั่งลามันให้จบ ๆ ไปล่ะ  เพราะหลังจากนั้นแล้ว  เธอจะไม่มีที่ ๆ จะให้กลับมาทำมันได้อีก  และการเป็นผู้หญิงของฉัน  อิสระของเธอจะถูกฉันกำหนดทั้งหมด...  จงจำเอาไว้ด้วย!”

คำพูดรวบรัดที่เขาเป็นคนตัดสินเองทั้งหมดทำให้ฉันตัวชาไปหมดราวกับเรี่ยวแรงที่มีถูกพื้นโลกดูดหายไปหมด แต่ก็นั่นแหละ...  การขัดขืนไม่เคยส่งผลอะไรให้ดีขึ้นอยู่แล้ว  ข้อนี้ฉันรู้ดีที่สุด

“เชิญ...”

เขาพยักหน้าไล่ฉันหนึ่งครั้งแล้วหันหลังกลับเดินเลี่ยงไปอีกทาง  ปล่อยให้ฉันจมอยู่กับคำพูดของเขาเมื่อครู่  ­...ตัดใจจากนาโอคิงั้นเหรอ  ฉันจะทำได้ยังไงกัน...

ทำไมในอกฉันรู้สึกเจ็บปวดไปหมดอย่างนี้นะ  แค่คำพูดไม่กี่ประโยคมันทำให้ฉันเจ็บได้ขนาดนี้เชียวเหรอ...  ทันทีที่รู้สึกว่านัยน์ตาตัวเองร้อนผ่าวขึ้นมาฉันก็หันหลังกลับแล้วเดินออกมาจากห้องที่ว่างเปล่านั้นช้า ๆ  แล้วเงยหน้าขึ้นมองผู้ชายที่ยืนอยู่หน้าห้องซึ่งเป็นคนเดียวกับที่พาฉันมาที่นี่   แล้วพยักหน้าให้เขาเบา ๆ  จากนั้นก็เดินนำเขาออกไปจากที่แห่งนั้น

ฉันนิ่งไปตลอดทางที่ผู้ชายคนนั้นขับรถมาส่ง  ระหว่างเขากับฉันไม่มีการส่งเสียงพูดอะไรกัน  นอกจากเสียงลมจากแอร์ของรถยนต์ที่แทบตะไม่ได้ยิน  แต่ก็ยังช่วยให้สถานการณ์ระหว่างเราทั้งคู่ไม่เงียบจนเกินไป  หลังจากที่เขาขับมาส่งยังที่ ๆ มาเอาตัวฉันไป  เขาก็ถือของที่ฉันซื้อไว้ก่อนหน้านี้มาส่งให้

“ขอบคุณค่ะ”

ฉันรับของมาถือไว้ในมือ  แล้วก้มหัวให้เขาน้อย ๆ แสดงการขอบคุณ  ร่างสูงนั้นส่ายหน้าเบา ๆ แล้วพยักหน้ารับกับท่าทางของฉัน

“ไม่เป็นไรหรอกครับ  สำหรับผมมันเป็นหน้าที่  ยังไง ๆ ต่อจากนี้ผมก็ขอให้คุณโชคดีนะครับ”

เขาบอก  อวยพรให้ฉันแล้วถอยกลับไปที่รถ  ขณะที่ฉันได้แต่พยายามยกมุมปากขึ้นยิ้มให้เขาทั้ง ๆ ที่มันยากเหลือเกิน

“ขอบคุณสำหรับทุกอย่างอีกครั้งนะคะ  คุณ...”

“อิจิโร่  อิซางาวะ...  เรียกผมว่าอิจิโร่ก็ได้ครับ  คุณหนู”

“ค่ะ  คุณอิจิโร่  ขอให้คุณโชคดีเหมือนกันนะคะ”

ฉันบอกอีกครั้ง  ก่อนจะยกมือขึ้นโบกลาเขา  ทั้งที่หัวใจหนักอึ้งไปหมด

“แล้วพบกันครับ...  คุณหนู  ของผม...”

คำพูดที่หายไปกับสายลม  ไม่ได้ลอยเข้าสู่การได้ยินของฉัน  ทันทีที่ถูกปล่อยให้อยู่เพียงลำพัง  ฉันก็ทรุดตัวนั่งลงอย่างหมดแรงลงกับพื้นใต้ฝ่าเท้าอย่างไม่กลัวว่าเสื้อผ้าตัวเองจะเปื้อนเลยแม้แต่น้อย  ถุงใส่ของที่เอาไว้ทำกับข้าวของวันนี้ที่ฉันตั้งใจจะทำเพื่อขอบคุณทุกคนถูกวางทิ้งไว้ข้าง ๆ อย่างไม่สนใจอะไร  ในหัวตอนนี้รู้สึกถึงเพียงความสับสนและจนหนทางจนต้องร้องไห้ออกมาอย่างคนอ่อนแอ...

ในใจได้แต่ต่อว่าโชคชะตาที่เล่นตลกกับชีวิตของฉันมานับครั้งไม่ถ้วน  ตั้งแต่ที่เสียคุณแม่ไป  ฉันก็อยู่อย่างโดดเดียวมาตลอด  ถ้าไม่มีพี่ชายป่านนี้ชีวิตฉันก็คงไม่รู้จะเป็นยังไง  ต้องทนต่อไปอีกถึงเมื่อไหร่กัน  ฉันจึงจะมีความสุขอย่างแท้จริง  จริง ๆ เสียที...ฉันคิดในใจ  ขณะที่มือพยายามคว้านหาผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋าเพื่อเอามาเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมาราวกับในตัวฉันไม่มีอะไรนอกจากมัน...

หลังจากที่คว้านหาจนทั่วแต่ก็ไม่เจอ  ฉันจึงตัดใจแล้วยกแขนเสื้อตัวเองขึ้นเช็ดอย่างลวก ๆ แล้วรวบของบนพื้นขึ้นมาเตรียมตัวกลับบ้าน...บ้านของนาโอคิ

“รับของฉันไปซิ  มันจะดูดีกว่าแขนเสื้อนั่นนะ”

ผ้าเช็ดหน้าลายดอกสีฟ้าอ่อนถูกยืนมาตรงหน้าฉันด้วยมือเรียวของผู้หญิงคนหนึ่ง  ริมฝีปากบางซึ่งถูกเคลือบไว้ด้วยลิปสติกสีแดงอ่อน ๆ เอื้อนเอ่ยบอกฉัน  ใบหน้านวลที่ถึงแม้จะผ่านกาลเวลามานานกว่าฉันหลายสิบปีแต่ก็ยังคงความสวยเอาไว้ไม่สร่างซ่าทำให้ฉันนิ่งอึ้งไป จนแม้กระทั่งน้ำตายังหยุดไหล

“คุณมารินะ!”