“คุณมารินะ!”

ใช่ผู้หญิงที่ยื่นผ้าเช็ดหน้าให้ฉันไม่ใช่ใครที่ไหนเลยนอกจากคุณแม่ของนาโอคิ  และพี่นามิกะ  ใบหน้าที่มีเค้าไม่ต่างไปจากทั้งสองคนนั้นเป็นเครื่องยืนยันได้ดีที่สุด  ถึงแม้ว่าตัวฉันเองจะไม่เคยเจอกับท่านมาก่อนเลยก็ตาม  แต่กับรูปบานใหญ่ที่เป็นรูปครอบครัวซึ่งมีอยู่ในบ้านของนาโอคิกับน็อตเองก็ทำให้ฉันรู้ดีที่สุดว่าผู้หญิงคนนี้เป็นใคร...

ร่างระหงตรงหน้าฉันเลิกคิ้วขึ้นนิด ๆ ท่าทางแปลกใจที่ฉันรู้จักท่านทั้งทีไม่เคยเจอกันมาก่อน  ก่อนปากบางนั้นจะยิ้มออกมาอย่างไม่ติดใจอะไร  แล้วก้มลงมาดึงมือของฉันไปรับผ้าเช็ดหน้ามาจากมือของท่าน

“ฉันขอคุยอะไรด้วยหน่อยสิ”

ใบหน้าสวยหวานที่ถึงแม้จะยิ้มให้ฉันอยู่  ไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้นมาแม้แต่นิดเดียว  ความรู้สึกที่เคยพบพานมาจากผู้ชายคนนั้นก่อนหน้านี้เป็นอย่างไร  ตอนนี้ก็ไม่ต่างกัน  ถึงตรงนี้ฉันพบว่าคุณมารินะมีอำนาจไม่ต่างจากคน ๆ นั้นเลย  ความกดดันที่ฉันรับรู้ได้จากทางสายตา  บอกฉันว่าเรื่องที่ท่านจะพูดด้วยไม่ใช่เรื่องที่น่ายินดีสำหรับฉันแน่นอน

...แล้วมันก็เป็นแบบเดียวกับที่ฉันคิดไว้จริง ๆ เสียด้วย  เพราะหลังจากที่ได้คุยกันแล้ว  คุณมารินะท่านก็บอกกับฉันว่าให้ไปจากนาโอคิและทำอย่างไรก็ได้ให้เขาตัดใจจากฉันให้ได้ด้วยคำพูดที่สุภาพที่สุด

...ถึงแม้ว่ามันจะเป็นเรื่องไม่ดีอย่างที่ฉันคิดเอาไว้  แต่อย่างน้อยมันก็ไม่ได้เลวร้ายลงไปกว่าที่เป็นอยู่สำหรับฉันอยู่แล้ว

คุณมารินะบอกให้ฉันเลิกยุ่งกับลูกชายของท่านและให้กำหนดเวลามาไม่ต่างจากผู้ชายคนนั้นซึ่งตัวฉันเองก็ได้แต่นิ่งฟัง  แล้วยิ้มรับในตอนสุดท้ายทั้งที่ในใจเจ็บจนชาไปหมด  พร้อมทั้งยังรับปากและสัญญาว่าจะไปจากลูกชายของท่านอีกด้วย  เหตุผลที่ท่านนำมาบอกฉันให้ไปจากเขาก็เพราะว่า  นาโอคิมีคนของเขาอยู่แล้ว  และทั้งคู่ก็หมั้นหมายกันมาตั้งแต่ยังไม่ลืมตาดูโลกด้วยซ้ำ  ซึ่งแน่นอนว่านาโอคิเองก็ยังไม่รู้เรื่องนี้   เพราะฉันนั้นก่อนที่วันนั้นจะมาถึงคุณมารินะท่านจึงไม่อยากให้มีเรื่องยุ่งยากใจเกิดขึ้นซะก่อน

...ถึงแม้ว่าฉันจะเจ็บปวดมากแค่ไหน  สิ่งที่ทำได้ในตอนนี้ก็คงมีเพียงอย่างเดียว  คือยอมรับเรื่องราวที่มันเกิดขึ้นมาทั้งหมดให้ได้

...ปัจจุบัน

“คืนนี้เราจะอยู่ด้วยกัน...”

ฉันยกมุมปากขึ้นยิ้มน้อย ๆ กับคำพูดของนาโอคิ 

ในที่สุดก็ยอมให้ฉันจดจำทุกสัมผัสจากเขาด้วยร่างกายของฉัน  และหัวใจที่จะอยู่ใกล้กันมากกว่าที่เคย

“...หากเธอบอกสาเหตุของเรื่องราวที่ผ่านมาทั้งหมด”

ความรู้สึกยินดีอันตธาน  หายไปในชั่วพริบตา  นาโอคิลุกขึ้นจากที่นั่งแล้วนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง  ก่อนจะเดินออกไปจากห้องทิ้งฉันให้จมอยู่กับความรู้สึกผิดหวังไม่รู้ครั้งที่เท่าไร  ไม่ใช่ว่าฉันไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาพยายามจะบอก  ...เขารักฉัน...  ข้อนั้นฉันรู้ดีที่สุด  แต่การจะรอให้เราทั้งคู่ถึงเวลาที่พร้อมและสมควรนั้นระหว่างฉันกับเขาคงไม่มีอีกแล้ว  ในเมื่ออีกไม่กี่วันข้างหน้าฉันต้องไปจากที่นี่  และไปโดยไม่มีวันกลับมายืนตรงนี้ได้อีก...

ฉันรักเขา...  คำพูดที่ฉันบอกเขาไปแล้วก่อนหน้านี้ยังคงค้างอยู่ที่ริมฝีปาก...  กลัวว่าถ้าหากพูดมันออกไปอีกครั้งเขาจะไม่ยินดีหากได้ฟังมันอีก 

นาโอคิเป็นคนดีจริง ๆนะ  ตืดอย่างเดียวที่เขาเป็นคนที่เอาแต่ใตตัวเองกับฉันได้ทุกเรื่อง  และเพราะเขาสอนให้รู้จักกับความรักที่ในตอนแรกฉันไม่เข้าใจกับท่าทางที่เขาแสดงมันออกมาว่าคืออะไร  ฉันจึงอยากให้เขาเป็นผู้ชายคนแรกและคนเดียวที่ฉันจะกอดได้อย่างสนิทใจและจะจดจำทุกสัมผัสจากเขาตลอดไป  ...ทำไมเขาถึงไม่เข้าใจมันนะ...

ตกเย็นก็ยังไม่มีวี่แววของนาโอคิที่บ้าน  ฉันที่นั่งรอเขาอยู่ในห้องนั่งเล่นมาหลายชั่วโมงเริ่มเพลียและเผลอหลับไปในที่สุด  จนกระทั่งน็อตกลับมาจากโรงเรียนแล้วมาปลุกฉันในสภาพที่โทรมสุด ๆ นั่นแหละฉันจึงสะดุ้งตื่นขึ้นมาได้

“อ้าวโฟร์  เป็นไงมั่ง  ทำไมมานอนอยู่ตรงนี้ล่ะ ไม่เหมื่อยหรือไง  แล้วนาโอคิมันไปไหนเนี่ย  ทำไมปล่อยเธอมานอนตรงนี้คนเดียวได้”

ทันทีที่เห็นฉันลืมตาตื่น เขาก็เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

“คือ...”

ฉันอึกอักที่จะตอบ  เพราะลำดับคำถามของเขาไม่ถูกจึงตัดสินใจเลือกที่จะตอบตัดไป  แล้วถามเขากลับแทน

“ฉันไม่เป็นไรหรอก  แล้วนายล่ะไปทำอะไรมา  ทำไมมาอยู่ในสภาพนี้ได้ล่ะ”

น็อตหลบสายตาไปกับคำถามที่ฉันถามขึ้น  เขายกมือขึ้นเกาหัวเบา ๆ แก้เก้อ  แล้วหันมายิ้มให้ฉันจนตาหยีอย่างคนอารมณ์ดีที่ไม่ค่อยคิดติดใจอะไรมาก

“ก็ถูกรุมกอดรุมจูบจากพวกสาว ๆ น่ะสิ  กว่าจะหาทางรอดกลับมาได้  แทบตาย...”

กับคำถามที่เขาตอบไม่ได้เกินจริงเลยสักนิดเดียว  หลังจากที่เจอกันครั้งแรกและรู้ว่าเขาไม่ได้เป็นแค่นักเรียนอย่างเดียวแต่ยังเป็นดาราวัยรุ่น  ฉันก็พบว่า  นอกจากนาโอคิจะมีคนตามเอาใจแล้ว น็อตเองก็ไม่ต่างกันเลย

ตั้งแต่งานโฆษณาชิ้นล่าสุดที่เป็นพรีเซ็นเตอร์ให้สองสามเดือนก่อนนู่นออนแอร์แฟนคลับทั้งสาวแท้สาวเทียม ก็เพิ่มมากขึ้น  จนแฟนคลับของนาโอคิ  ยังจิ๊บจ๊อยไปในทันตา

การเป็นดาราของน็อตไม่ใช่เหตุผลเดียวที่ทำให้จำนวนแฟนคลับของนาโอคิสู้เขาไม่ได้  แต่เป็นเพราะเจ้าตัวต่างหากที่ชอบไล่ตะเพิดแฟน ๆ ของตัวเองไป  แทนที่จะอ้าแขนรับเอาอกเอาใจอย่างน็อต

...ฉันคิดถึงใบหน้าคมสันหล่อเหลาที่ชอบทำตาดุเป็นประจำแล้วก้อดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้  ยังคิดไม่ออกเลยว่าต่อไปข้างหน้า  หากไม่มีเขาอยู่ข้างกันแล้วฉันจะเป็นยังไง

“ขำอะไรเหรอ  สภาพฉันมันดูตลกมากเลยหรือไง”

น็อตถามแล้วก้มลงมองตัวเองอย่างกังวล  ฉันจึงพยายามหยุดยิ้มแม้ว่าสาเหตุนั่นจะไม่ได้มาจากเขาก็ตาม

“แล้วนาโอคิไปไหนเนี่ย...”

น็อตถาม  สบตาฉันด้วยความสงสัย  แต่ฉันกลับหลบตาเขาแล้วมองมือตัวเองแทน

“เขาออกไปข้างนอกน่ะ...”

น็อตพยักหน้ารับรู้  แล้วเลิกคิ้วขึ้นนิด ๆ กับท่าทางของฉัน

“เธอสองคนคงไม่ได้ทะเลาะกันใช่มั้ย...”

“ฮะ... เปล่า ๆ ฉันกับนาโอคิไม่ได้ทะเลาะกันนะ”

ฉันเงยหน้าขึ้นบอกเขาด้วยน้ำเสียงร้อนรน  ก็เราสองคนไม่ได้ทะเลาะกันจริง ๆ นี่นา  แค่คุยกันไม่รู้เรื่องเท่านั้นเอง

“แน่ใจนะ”

“อืม”

ฉันพยักหน้าแรง ๆ ยืนยันคำพูดของตัวเอง  ทั้ง ๆ ที่ริมฝีปากเม้นแน่น  เพราะความไม่แน่ใจ

“งั้นฉันไม่กวนดีกว่า  ไปอาบน้ำแหละเหนียวตัวชะมัด  เธอเองก็ไปผักผ่อนได้แล้วนะ  นาโอคิกลับมาเห็นเธออยู่ตรงนี้เดี๋ยวมันก็อาละวาดอีกหรอก”

“อืม  เดี๋ยวฉันก็จะไปแล้วเหมือนกัน  นายไปก่อนเถอะ”

ฉันบอกเขาพร้อมรอยยิ้ม  ก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่  เมื่อเขาเดินเขาห้องตัวเองไปโดยไม่สงสัยอะไรอีก

ไม่รู้ว่าทำไมป่านนี้แล้วนาโอคิยังไม่กลับมาอีก...  ฉันคิดอย่างเป็นกังวล  พลางเงยหน้าขึ้นมองนาฬิกาที่แขวนอยู่บนฝาผนังซึ่งบอกเวลา  19.00 น.พอดี  ความกังวลและความเป็นห่วงเริ่มเกาะกุมใจ  ขณะที่ความคิดหนึ่งแวบขึ้นมาในหัวเพื่อทำร้ายความรู้สึกฉัน  เมื่อภาพของคุณมารินะและครอบครัวซึ่งติดอยู่บนฝาผนังเคลื่อนเข้ามาในคลองสายตา

...ตอนนี้เขาอยู่กับคู่หมั้นหรือเปล่า  ความคิดบ้า ๆ ที่ฉันเจ็บจี๊ดในอกและรู้สึกว่าดวงตาตัวเองร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างควบคุมไม่อยู่  ผลักดันให้ฉันเลิกคิกที่จะรอเขากลับมา  แล้วพาตัวเองตรงเข้าห้องน้ำหวังที่จะล้างทุกความคิดในหัวนี้ออกไปให้หมด

ความหวังที่จะให้เขากอดในวันนี้ถูกล้มเลิกไปเพียงเพราะความรู้สึกหวาดกลัวความโดดเดี่ยวที่จู่ ๆ ก็เกิดขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุของฉัน  ไม่ว่าจะพยายามเลิกคิดยังไงคำพูดของคุณมารินะและผู้ชายคนนั้นก็ตามมาหลอกหลอนฉันไม่ห่างอยู่ดี

เช้าวันต่อมา...ที่โรงเรียน  เวลา  17.30  น.

หลังจากพาร่างกายที่แทบจะไร้เรี่ยวแรงของฉันเพราะตื่นขึ้นมาไม่เห็นนาโอคิที่บ้าน  มาโรงเรียนได้สำเร็จ  ฉันก็ตรงไปยังบอร์ดประชาสัมพันธ์ของโรงเรียน  ที่แบ่งเป็นสองภาษาคือภาษาไทยและภาษาอังกฤษหน้าตึกอำนวยการซึ่งแจ้งเรื่องการสอบแล้วอ่านดูคร่าว ๆ จนพบว่าสัปดาห์หน้าการสอบปลายภาคเรียนที่ 1 จะเริ่มในวันจันทร์  บรรดานักเรียนหลาย ๆ คนที่เดินผ่านมาอ่านทำสีหน้าแตกต่างกันไปราวกับพวกเขาไม่อยากให้เวลานี้มาถึง  ทั้ง ๆ ที่มันเป็นการวัดสิ่งที่พวกเขาร่ำเรียนมากันแท้ ๆ

“กรี้ด... หวัดดีค่ะพี่น็อต  วันนี้แต่งตัวหล่ออีกแล้วนะคะ” เด็กผู้สามคนที่คล้าย ๆ ว่าจะอยู่ ม.ต้น วิ่งสวนฉันไปทางด้านหลัง  ทักทายใครบางคนที่เพิ่งเดินเข้ามาในโรงเรียน

“หวัดดีครับทุกคน” ฉันหันหลังกลับไปมองเพื่อจะน็อตที่อยู่ในชุดนักเรียน  ฟอร์มของโรงเรียนอย่างทุกวัน  ไม่ได้แต่งตัวตรงไหนหรือใส่เครื่องประดับอะไรที่บ่งบอกว่าเขาเป็นคนชอบแต่งตัวอย่างที่เด็กคนนั้นชมเขาอย่างที่ฉันคิดว่ามันฟังดูมากเกินไป  แล้วขมวดคิ้วมองอย่างสงสัย  ก่อนจะหันหลังกลับเตรียมเดินไปรอเข้าแถวไม่ได้สนใจพวกที่อยู่ด้านหลังอีก...

ไม่ต้องสงสัยหรอกนะว่าเพราะอะไรฉันจึงไม่ได้มาพร้อมกับน็อตทั้งที่อยู่บ้านเดียวกัน  เหตุผลนั้นก็เพราะเมื่อเช้านั่นแหละ  พอเห็นว่านาโอคิไม่กลับบ้าน  ฉันก็รีบแต่งตัวมาโรงเรียนทันที  โดยไม่ได้สนใจที่จะรอใครอีกเลยด้วยซ้ำ  ข้าวเช้าก็ยังไม่ได้ทาน  หลังเลิกแถวแล้วคงต้องหาอะไรมารองท้องซะหน่อยแล้วล่ะ

“เฮ้...  โฟร์  เดี๋ยวก่อนซิ  จะรีบไปไหนล่ะ...”

เสียงเรียกของน็อตที่ดังเข้ามาใกล้ทำให้ฉันหยุดเดินและหันกลับไปมองเขาที่กำลังวิ่งเข้ามาหาหลังจากที่ทักทายบรรดาแฟนคลับของตัวเองเสร็จแล้ว

“...ทำไมมาเรียนมารอกันบ้างเลย  แล้วนี่นาโอคิมันไปไหนซะล่ะ...”

ท่าทางของเขาที่หันหน้าไปมองซ้ายขวาเพื่อหาคนที่ตัวเองกำลังถามถึง  ทำให้ฉันรู้ว่าแม้แต่เขาเองยังไม่รู้ว่านาโอคิยังไม่กลับ  ก่อนเขาจะเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัยเมื่อเห็นว่าฉันยังเงียบ...

=...Kinochita  Na-o-ki...=