ตอนที่ 17 เพื่อนอีกคน

            “...ตกลงนาโอคิมันไปไหนเหรอ  ทำไมปล่อยเธอมาเดินคนเดียวได้”

“คือ...เอ่อ  เขาไปทำธุระที่อื่นอยู่น่ะ  ขอโทษด้วยนะที่ออกมาโดยไม่รอนาย  ไปทานข้าวที่โรงอาหารกันมั้ย”

สุดท้ายฉันก็เลือกที่จะโกหกเขาแล้วเบี่ยงประเด็นไปยังเรื่องอื่น  น็อตคลายความสงสัยแล้วก็พยักหน้าเห็นด้วยกับฉัน

“เอาซิ  กำลังหิวอยู่พอดี   แต่ฉันว่าเธอน่าจะทำอาหารอีกนะ  เมื่อวานฉันลองชิมกับข้าวที่เธอทำดูแล้ว  มันสุดยอดเลยล่ะ   นี่ฉันถามจริง ๆ นะ  เธอเคยเป็นกุ๊กหรือเปล่า...”

ฉันยิ้มนิด ๆ กับคำพูดของเขา   ไม่ตอบรับอะไรแล้วเดินนำเขาไปที่โรงอาหารแทนที่จะนั่งแกร่วอยู่เฉย ๆ เพื่อรอเข้าแถว...

แล้ววันทั้งวันก็ผ่านไปโดยไม่มีวี่แววของนาโอคิที่โรงเรียน  ฉันไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรที่ทำให้เขาไม่มาทั้ง ๆ ที่ใกล้จะสอบอยู่แล้ว...  ใจคอยแต่พะว้าพะวงห่วงเขาคิดไปต่าง ๆ นานาจนไม่เป็นอันเรียน  ดีที่มีน็อตชวนคุยเรื่อย ๆ ไม่งั้นฉันคงต้องอกแตกตายแน่ ๆ ตอนนี้เขาอยู่ที่ไหนกันนะ  ไม่คิดถึงฉันบางหรือไงกัน  ขนาดฉันยังคิดถึงเขาเลย...

“เฮ้อ...”  เฮือกที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้ที่ฉันถอนหายใจสลับกับมองนาฬิกาและมองไปรอบ ๆ เพื่อหาคนที่อยู่ในความคิด  แต่เขาก็ยังไม่ยอมโผล่หน้ามาสักที

...กะจะทำให้ฉันบ้าตายไปเลยหริอไงกัน  เมื่อวานนี้ยังคุยกันไม่รู้เรื่องแท้ ๆ แค่จะกอดฉันทำไมเขาต้องคิดอะไรให้มากมายด้วยนะ  ไม่เข้าใจเขาเลยจริง ๆ

“...เป็นอะไรหรือเปล่าโฟร์  ฉันเห็นเธอนั่งถอนหายใจมานานแล้วนะ  คอยนาโอคิมันอยู่เหรอ”

“อืม... ฮึ!  เปล่า ๆ ...ฉันแค่เบื่อ ๆ น่ะ” ฉันเผลอตอบรับเขาก่อนจะรีบปฏิเสธทันควันเมื่อเงยหน้าขึ้นมาเห็นน็อตจ้องมองอยู่ด้วยสายตาเจ้าเล่ห์เหมือนคนที่รู้ทันไปทุกเรื่อง

“เบื่อ  ที่นาโอคิมันไม่โผล่หน้ามาสักทีใช่มั้ย”  เขายังเล่นไม่เลิก  ฉันจึงทำหน้ามุ่ยใส่แล้วเรียกชื่อเขาอย่างปราม ๆ

“น็อต...”

“ยอมรับมาตรง ๆ เถอะน่า  ฉันไม่ล้อเธอหรอก  มีอะไรไม่สบายใจก็ปรึกษาฉันได้นะ  ช่วงนี้เธอดูแปลก ๆ ไป  นาโอคิเองก็เหมือนกัน  ไม่รู้เธอสองคนทำอะไรกันอยู่  บอกฉันบ้างก็ได้นะ  เผื่อฉันจะช่วยอะไรพวกเธอได้”

สายตาจริงจังและคะพูดที่ไม่ได้บ่งบอกว่าล้อเล่นเลยของเขาทำให้ฉันอยากจะพูดเรื่องราวทั้งหมดที่มีในใจออกไป  แต่ก็ติดตรงที่ฉันไม่มีความกล้าพอที่จะตัดสินใจเพื่อพูดมัน  ก็เลยได้แต่เก็บเอาไว้ในใจโดยไม่แสดงพิรุธอะไรออกไปให้เขาจับผิดได้

“ฉัน...  กับนาโอคิไม่มีอะไรนี่  นายคิดมากไปหรือเปล่า...”   ฉันบอก หลบตาเขาทำเป็นสนใจอย่างอื่นแทน  น็อตถอนหายใจออกมาแล้วก้มหน้ามองนิ้วตัวเองราวกับคนคิดไม่ตก  แล้วเงยหน้าขึ้นมาพูดกับฉันอีก

“พวกเธอนี่มันปากแข็งกันทั้งคู่เลยนะ  ...ไอ้บ้านาโอคิมันก็เหลือเกิน  ทั้ง ๆ ที่มันก็ทำให้เธอพูดได้แท้ ๆ แต่ก็ไม่ทำ  มันน่านัก...”

“นายว่าอะไรนะ...”  ฉันถามเขาอย่างสงสัย  เพราะประโยคสุดท้ายเขาพึมพำมันอยู่กับลำคอแทนที่จะพูดออกมาให้ฉันได้ยิน  แว่ว ๆ แค่  ‘นาโอคิ’  กับ  ‘เธอ’เท่านั้นเอง  ...เขาคงไม่ได้นินทาฉันอยู่หรอกใช่มั้ย

“ฮะ...  เปล่า ๆ เธอหูแว่วแล้ว  ฉันไม่ได้พูดอะไรสักหน่อย”   น็อตว่าตีหน้าตายได้อย่างแนบเนียนจนฉันขี้เกียจเซ้าซี้

“น็อต  ฉันขอถามอะไรอย่างได้มั้ย...”  ฉันเอ่ยถามขึ้นหลังจากกลับไปก้มหน้าก้มตาลอกแลกเชอร์ของเพื่อนห้องเดียวกันอีกครั้ง  ตอนนี้เราทั้งสองคนกำลังนั่งอยู่บนโต๊ะหินอ่อนใต้ต้นไม้ใหญ่ข้างสนามฟุตบอล   หลังจากที่โรงเรียนเพิ่งเลิกเมื่อครู่  แล้วพากันมานั่งพักที่นี่แทนที่จะตรงกลับบ้านไปเลย

“เรื่องอะไรเหรอ...”  เขาถามเงยหน้าขึ้นมามองฉันพร้อมรอยยิ้ม

“คือ...  เรื่องของนาโอคิน่ะ...”  ฉันเกริ่นนำ  มองหน้าเขาอย่างลังเล  น็อตพยักหน้าให้ฉันพูด

“ว่ามาซิ...”  น็อตบอกคว้าขวดน้ำเปล่าขึ้นมาดื่ม

“...คู่หมั้น  ของนาโอคิเป็นใครเหรอ...” 

“แค่ก ๆๆ ธะ...  เธอว่าอะไรนะ”  น็อตสำลักน้ำทันทีที่ฉันพูดจบ  ท่าทางเขาดูตกใจมากมาย  จนฉันต้องขมวดคิ้วอย่างสงสัย  ก่อนเขาจะเช็ดน้ำที่เปรอะเปียกออกจากใบหน้าของตัวเองอย่างร้อนรน  ท่าทางเขาเหมือนกับคนที่กำลังปิดบังอะไรไว้อย่างนั้นแหละ

“นายได้ยินไม่ผิดหรอกน็อต  ฉันแค่อยากรู้ว่าคู่หมั้นของนาโอคิเป็นใครก็เท่านั้นเอง”

“เธอรู้...”  น็อตถาม  ทำหน้าเครียดขึ้นอย่างจริงจังอย่างที่ฉันไม่เข้าใจ

“ใช่” ฉันพยักหน้า พร้อมกับตอบรับเขา

“อะไร...  ได้ยังไง...  ฉันไม่เข้าใจ...”

น็อตเริ่มกลับไปหัวเสียกับตัวเองที่ยังไม่เข้าใจว่าเพราะอะไร  ฉันจึงรู้เรื่องคู่หมั้นของนาโอคิ

“...มีแค่ไม่กี่คนหรอกนะที่รู้เรื่องนี้  แล้วเธอรู้มาจากใคร  พี่นามิกะงั้นเหรอ”  ฉันส่ายหน้าเป็นคำตอบ

“ไม่มีใครบอกฉันทั้งนั้นนั่นแหละ  ฉันแค่แอบได้ยินคนเขาพูดกันเท่านั้นเอง” ฉันบอก  เลือกที่จะไม่บอกความจริงเขาไปเพื่อลดความยุ่งยากที่อาจจะเกิดขึ้น

“อะ... อ้อ!  บ้าแล้ว  ก็แค่ข่าวลือน่ะเธออย่าไปเชื่อมันเลยนะ...”  เขาตอบอึกอัก  หลบตาฉันลุกลี้ลุกลน  แล้วพยายามดึงฉันออกมาจากเรื่องราวที่เขาเพิ่งถาม  ...คงยากแล้วล่ะ  ที่จะทำให้ฉันเชื่อว่ามันเป็นข่าวลือ  ในเมื่อเขาท่าทางมีพิรุธอย่างนี้  ถึงฉันจะไม่ได้รับรู้เรื่องนี้จากคุณมารินะ  แต่ได้ยินคนพูดกันจริง ๆ อย่างที่อ้างเขาไป  แล้วต้องมาอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ฉันก็คงมองออกหมดแล้วล่ะว่านาโอคิมีคู่หมั้นแล้ว

เพราะอะไรนะเหรอ ก็เพราะน็อตเพิ่งปล่อยไก่ตัวเบ้อเริ้มออกมากับท่าทางตกใจจนเกินเหตุของเขานะซิ

“ไม่มีประโยชน์ที่จะบ่ายเบี่ยงหรอกน็อต  ...ถ้านายรู้นายก็บอกฉันมาเถอะ...  จะปิดบังฉันไปเพื่ออะไร”  ฉันบอกเขาด้วยสีหน้าจริงจังแกมขอร้อง  แต่เขาก็เลือกที่จะไม่มองมัน  แล้วก้มหน้าก้มตาขยับมือเก็บสมุดหนังสือบนโต๊ะเข้ากระเป๋าแทน

“เย็นแล้วนี่นา  ฉันว่าเรากลับบ้านกันดีกว่า  ไปกันเถอะ”  เขาบอกทำท่าก้มดูนาฬิกาที่ข้อมือแล้วเตรียมลุกขึ้น  ขณะที่ฉันได้แต่มองตามเขาด้วยสายตากดดัน

“ถ้าหากนายไม่เป็นคนตอบฉัน  งั้นฉันจะไปถามพี่นามิกะเองก็ได้”  ฉันบอกเก็บข้าวของต่าง ๆลงกระเป๋าตัวเองแล้วลุกขึ้นบ้าง

“...”  น็อตหยุดนิ่งไปกลับสีหน้าของฉัน  ก่อนทำท่ากลืนน้ำลายที่เหมือนมันกลืนยากเย็นเหลือเกิน  หน้าเขาซีดลงอย่างลำบากใจเมื่อเห็นท่าที่จริงจังของฉัน

“วันนี้นายกลับบ้านไปคนเดียวแล้วกันนะ  แล้วเจอกัน  บาย...”  ฉันบอกเขาแล้วสะบัดหน้าออกมาเหมือนไม่ง้อเขาทันที

“เฮ้!!  เดี๋ยวโฟร์  ฉันบอกเธอก็ได้...  หยุดก่อน  โฟร์!  นามิสา!...”  ฉันแอบยิ้มนิด ๆเมื่อได้ยินเสียงเขาวิ่งตามมา

“ว่าไง...”  ฉันหยุดเดิน แล้วเงยหน้าถามเขาที่วิ่งมาดักทางฉันด้วยสีหน้าสงบนิ่ง  เก็บอารมณ์ตื่นเต้นไว้ภายใน  ตรงกันข้ามกับเขาที่ทำท่าจะตายซะให้ได้

“เฮ้อ...”  น็อตถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่  แล้วเดินนำฉันออกไปจากโรงเรียน

“ฉันว่าเรื่องนี้เราไปคุยกันที่บ้านกันเถอะ...”

“...งั้นก็แสดงว่ามีหนทางเดียวที่นาโอคิจะเป็นอิสระจากคู่หมั้นเขา  ก็คือการกลายเป็นดาวของ LBD Modeling  อย่างน้อย 5 ปีอย่างนั้นใช่มั้ย...” 

ฉันถามน็อตด้วยความกังวลเพื่อย้ำความเข้าใจของตัวเอง

“แต่ปัญหามันไม่ได้ง่ายขนาดนั้น  นาโอคิมันเกลียดการเป็นข่าวกับการมีคนวิ่งตามจะตาย  มันคงไม่มีทางยอมง่าย ๆหรอก  แค่ 6 เดือนตอนนี้มันก็แทบบ้าอยู่แล้ว...” 

น็อตบอกอีกครั้ง  หลังจากบอกฉันว่าคู่หมั้นของนาโอคิ  ถ้าตัวเขาเองเดาไม่ผิดก็คงจะเป็นลูกสาวคนเดียวของประธานบริษัท LBD Modeling นั่นแหละ  เพราะผู้หญิงที่คุณมารินะชอบพออยู่ก็มีแค่คนนี้คนเดียวเท่านั้น  ฉันไม่แปลกใจเลยว่าเพราะอะไรคุณมารินะจึงมาบอกให้ฉันเลิกยุ่งกับนาโอคิด้วยตัวเอง

...ท่านคงมีคนที่ดีกว่าทั้งฐานะ ทั้งการศึกษา ทั้งหน้าตา อยู่แล้ว  จะมาสนใจอะไรกับคนธรรมดาอย่างฉันที่ไม่มีอะไรสักอย่างแถมยังเป็นหนี้เป็นสินล่ะ...  ฉันคิดในขณะที่ในใจปวดแปล๊บไปหมด  แล้วก้มหน้าลงเพื่อซ่อนน้ำตาของตัวเองที่คลอหน่วยขึ้นมาอย่างคนอ่อนแอ  ...ฉันมันไม่ได้เรื่องจริง ๆ แค่นี้ก็ร้องไห้ซะแล้ว

“โฟร์...  ฉันขออย่างได้มั้ย  อย่าบอกเรื่องนี้กับนาโอคิเด็ดขาด  ฉันยังไม่อย่างเห็นมันอาละวาดจนคุณมารินะตัดมันออกจากกองมรดกน่ะ แค่นี้มันกับแม่ก็คุยกันแทบไม่ค่อยจะรู้อเรื่องอยู่แล้ว”

ฉันนิ่งไปกับคำพูดขอเขา  ก่อนจะพยักหน้าช้า ๆ ยอมรับคำขอที่ฉันเองก็ไม่คิดจะบอกอยู่แล้ว  ...แค่ฉันยอมถอยออกมา  นาโอคิต้องมีชีวิตที่ดีกว่าแน่  ส่วนฉันเองก็ต้องกลับไปเผชิญหน้ากับปัญหาของตัวเอง แล้วทำให้มันสิ้นสุดกันไปสักที

“ขอบใจที่ยอมบอกฉันนะน็อต  นายเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดคนหนึ่งสำหรับฉันเลยล่ะ  ฉันจะไม่มีวันลืมนายเลย  ฉันสัญญา...”  น็อตขมวดคิ้วกับคำพูดของฉัน  แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา  ขณะที่ฉันแอบเช็ดหน้าแล้วลุกขึ้นด้วยใบหน้าที่ปราศจากน้ำตาเพื่อตรงเข้าห้องของตัวเอง...

หลังจากที่ทานอาหารเย็นและอาบน้ำเสร็จก็เปิดหนังสือเรียนออกอ่านที่โต๊ะเขียนหนังสือในห้องนอน  แต่สิ่งที่รับรู้มีเพียงคำพูดของคุณมารินะและผู้ชายคนนั้นที่ยังวนเวียนอยู่ในหัว  ความเจ็บปวดที่ฉันควรจะเริ่มชาชินได้แล้วย้อนกลับมาทำร้ายฉันอีกครั้ง...

...ทางเลือกของฉันในตอนนี้มีคงเพียงทางเดียวเท่านั้น  คือยอมถอยห่างออกจากนาโอคิ  ทำให้เขาตัดใจให้ได้  แล้วยอมรับข้อตกลงของผู้ชายคนนั้นซะ...  แต่ทั้ง ๆ ที่คิดแบบนั้น  และคิดว่ามันเป้นทางที่ดีที่สุดแล้ว  ฉันก็ยังเจ็บปวดและเหนื่อยเกินกว่าจะทำอะไรได้อีกอยู่ดี