“แต่พวกเธอชอบนายนะ”

“แล้วไง ฉันไม่ได้ชอบนี่   เธอจะถามฉันให้มันได้อะไรขึ้นมาล่ะ น่ารำคาญชะมัด”

ผมพูดจบยัยเด็กใหม่ก็เงียบสนิทไปเลย  แต่ความดื้อรั้นเล็ก ๆ ก็ยังอยู่ในแววตาเธอผมรู้  และที่เธอหยุดพูดนี่ก็อาจเป็นเพราะตอนนี้ผมทำหน้าโหดเพราะหิวข้าวอยู่ก็เป็นได้

“ฉันเคยเข้าไปดูเว็บบอร์ดของโรงเรียนนะ มีหลายกระทู้เลยล่ะที่เอ่ยเหมือนจะชอบนายมาก ๆ แต่นายก็ควรจะสนใจพวกนั้นบางซิ นายทำแบบนี้แล้วพวกนั้นจะมองนายยังไงกัน”

ผมยักไหล่  ยังคงตักข้าวใส่ปากไปเรื่อย ๆ  เมื่อผมเงียบ  นามิสาก็เงียบไปเหมือนกัน  จนผมหยุดกินและเก็บจานตัวเองกับจานของเธอนั่นแหละ  ยัยเด็กใหม่ถึงเอ่ยปากขึ้น

“นายกินไม่หมดนี่”

“จะป้อนฉันมั้ยล่ะ”

พูดพลางเหลือบตาขึ้นมองเธอยิ้ม ๆ  นามิสาเม้มปากแน่นอย่างที่ดูก็รู้ว่าเธอกำลังนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อเช้า  สายตาของเธอหลบผมไปมองขวดน้ำส้ม  แต่แก้มทั้งสองข้างแดงระเรื่อ

“ยะ...หยิบให้หน่อยซิ”

เธอพูด  มือชี้ไปที่ขวดน้ำซึ่งผมกันออกห่างจากเธอในตอนแรก  ผมมองหน้าเธอ  มือขวาหยิบขวดน้ำส้มโดยไม่หันไปมอง

“เธอมีห้องหรือยัง”

ยัยเด็กใหม่ส่งสายตาที่มีเครื่องหมาย ? มาให้ผม  ในขณะที่รับขวดน้ำส้มไปเปิด

“ห้องอะไรเหรอ”

ผมถอนหายใจ  ตกลงยัยนี่จะเข้าใจอะไรง่าย ๆ ได้บ้างมั้ยเนี่ย

“ก็ห้องพักไง ตอนนี้เธอพักที่ไหน หอกุหลาบขาวใช่มั้ย”

นามิสาพยักหน้า

“นายรู้ได้ไง”

“ไม่ใช่แค่ฉันหรอกที่รู้ ทุกคนก็รู้หมดนั่นแหละ เด็กใหม่ที่ย้ายเข้ามาเรียนกลางเทอม ต้องอยู่ที่นั่นไปก่อน เอาไว้ฉันเคลียร์ห้องที่หอให้เสร็จก่อน เธอค่อยย้ายเข้าไปเข้าไป”

“มะ...หมายความว่ายังไง”

“นี่เธอยังไม่รู้หรือไง ว่าเธอต้องย้ายออกจากหอนั้น เมื่อหอของชั้นที่เธอมาเข้าเรียนพร้อม หอกุหลาบขาวเป็นหอเล็กที่เอาไว้สำหรับเด็กใหม่ที่เข้ามากลางเทอมแบบเธอ มันเลยมีแค่สามห้องที่นักเรียนจะนอนได้ ที่เหลือเป็นห้องของอาจารย์ ที่นี้เธอเข้าใจหรือยัง”

ผมถอนหายใจ  เมื่อยัยเด็กใหม่พยักหน้าหงึกหงัก

“แล้วอีกอย่าง ฉันให้เธอเตรียมใจไว้ก่อนเพราะว่าหอพักของฉันเป็นหอรวม ไม่เหมือนหอของชั้นอื่น ๆ มันอาจจะดูมั่ว ๆ หน่อยตอนเข้าไป แต่เธอก็จะชินเอง ส่วนเรื่องความไม่เหมาะสมไม่ต้องเป็นห่วง เอาล่ะ ฉันไปก่อนนะ เที่ยงครึ่งแล้ว แล้วตอนบ่ายเธอจะไปเข้าเรียนหรือเปล่า”

นามิสาพยักหน้า  ผมจึงเก็บจานและขวดน้ำทั้งหมดออกมาก่อนเอาไปเก็บไว้ที่โรงอาหาร

การประชุมผ่านไปได้ด้วยดี  ส่วนมากจะเป็นเรื่องเกี่ยวกับผู้หญิงซะมากกว่า  เพราะต้องการรณรงค์ให้นักเรียนหญิงใส่กระโปรงยาวขึ้นแค่เข่าก็ยังดี  แล้วก็เรื่องของนักเรียนชายที่สูบบุหรี่ในโรงเรียน  การมั่วสุมทางเพศ

แต่นั่นก็ไม่เป็นปัญหา  เพราะหอพักของผมถึงจะเป็นหอรวม  แต่ก็มั่นใจเรื่องพวกนั้นได้  เอกสารนับสิบใบ  ที่ผมต้องเอาไปแปะที่หอพักทำให้ผมรำคาญพอสมควร  แผ่นเล็กแผ่นใหญ่เต็มไปหมด 

เดี๋ยวปลิวออกจากมือบ้าง  เดี๋ยวจะหล่นบ้าง  ทำให้ผมแทบอยากจะโยนทิ้งทุกทีที่เดินผ่านถังขยะ

เป็นเวลาบ่ายโมงกว่าแล้วที่ผมมาเข้าห้องเรียน  โต๊ะเรียนที่อยู่ข้าง ๆ โต๊ะผมและติดกับหน้าต่างยังคงว่างเปล่าเหมือนเมื่อเช้า  เป็นอันรู้กันว่ายัยเด็กใหม่ยังไม่มาเข้าเรียน

“นี่ อาจารย์ไปไหนเหรอ”

ผมสะกิดถามเพื่อนคนหนึ่งในห้อง  มันชื่อ  เจซี  เป็นผู้ชายเพียงคนเดียวในชั้นที่ไว้ผมยาวเหมือนผู้หญิง  ลืมบอกไปอีกอย่างว่าโรงเรียนนี้เป็นโรงเรียนอิสระ  แต่งตัวกันได้เต็มที่  แต่ก็ต้องอยู่ในกฎระเบียบ 

คือต้องแต่งเครื่องแบบนักเรียนเมื่อมาเข้าเรียน  ห้ามมั่วสุมใด ๆ ทั้งสิ้นในหอพัก  ถึงแม้ว่าหอนั้นจะเป็นหอรวมก็ตามเถอะ  (ดูเหมือนกฏข้อนี้จะออกมาเพื่อหอพักของผมโดยเฉพาะ)  แล้วก็อื่น ๆ อีกมากมายจนผมไม่คิดจะจำ 

จึงไม่แปลกที่นักเรียนหลายคนในนี้จะไว้ผมทรงแปลก ๆ ดูไม่เป็นระเบียบเท่าที่ควร  แต่ข้อห้ามอีกอย่างของการไว้ผมคือห้ามทำสีมิฉะนั้นจะถูกตัดสั้นเหมือนโรงเรียนรัฐบาล

“ไม่รู้เหมือนกัน แต่ไม่เข้ามาสอนแล้วล่ะ สั่งงานไว้ตรึมเลย นายละประชุมเป็นไงมั่ง”

มันหันมาตอบผม  เมื่อเห็นผมถือเอกสารเต็มมือก็ถามถึงเรื่องประชุมทันที

“ก็ดี ตอนเย็นค่อยว่ากันอีกที แล้วนี่เขาสั่งงานอะไรไว้บางล่ะ”

“นู่น”

แล้วมันก็ชี้ไปที่ไวท์บอร์ดหน้าห้อง  คณิตศาสตร์ทำแบบฝึกหัดหน้าที่  239  ฟิสิกส์  ท่องสูตรคำนวณเรื่องเสียงและการเดินทางของแสงสอบชั่วโมงหน้า  ภาษาต่างประเทศฝึกสนทนากับเพื่อนในหัวข้อประเทศที่คุณอยากอยู่ที่สุด  และสุดท้าย  วิชาภาษาไทยเขียนเรียงความเรื่อง  ความฝันสูงสุดเมื่อคุณเรียนจบ

ผมนั่งลงที่โต๊ะของตัวเอง  ก่อนจะหยิบสมุดขึ้นมาโน้ตงานทั้งหมดลงไป  แน่นอนอยู่แล้วว่าผมไม่สามารถทำได้เสร็จทันในเวลาแค่ครึ่งวันแบบนี่แน่  โชคดีที่พรุ่งนี้เป็นวันเสาร์อาทิตย์จึงไม่ต้องกังวลกับงานพวกนี้

ผมวางสมุดจดงานลงบนโต๊ะข้างเตียงทันทีที่เข้ามาในห้อง  นามิสานั่งมองผมตาปริบ ๆ อยู่บนเตียง

“อะไรเหรอ”

เธอถามเมื่อผมนั่งลงบนเก้าอี้ตัวเดิมที่ลากเข้ามาเมื่อตอนพักเที่ยง

“การบ้านที่เธอต้องทำ ฉันโน้ตมาให้แล้ว”

ยัยเด็กใหม่มองหน้าผมก่อนหยิบสมุดขึ้นมาเปิดพับ ๆ

“นี่ลายมือนายเหรอ”

“เธอคิดว่าลายมือใครล่ะ”

“คือ...  ฉันอ่านไม่ออกอะ”

“หมายความว่าไง เธออ่านลายมือฉันไม่ออกเหรอ”

“ปะ...  เปล่า ฉันอ่านภาษาไทยไม่ออก”

อ้าว...  แล้วมาเรียนได้ไงวะ

“เธออ่านภาษาไทยไม่ออก แล้วเข้าเรียนที่นี่ได้ไง”

“คือฉันรู้ภาษาอังกฤษก็เลยคิดว่าน่าจะเรียนได้ ก็แบบฟอร์มของที่นี่ยังเป็นภาษาอังกฤษเลย”

เออก็จริง  เอาเป็นว่าผมเองแหละที่ผิด

“แล้วทำไมเธอพูดภาษาไทยได้ล่ะ”

“พ่อฉันเป็นคนไทย ท่านสอนให้ฉันพูด แต่ว่าฉันอ่านไม่ได้มันงง ๆ”

“OK.  งั้น...  อืม...ฉันจะอ่านให้เธอฟังแล้วเธอจดตามก็แล้วกัน  ตกลงมั้ย”

“อืม”

นามิสาพยักหน้าหยิบกระเป๋าถือหนังสีดำขึ้นมาเปิดหยิบสมุดเล่มสีฟ้าออกมา  เตรียมจดตามที่ผมบอก

“เรียงความภาษาไทยเหรอ ฉะ...  ฉันทำไม่ได้”

เธอเงยหน้าขึ้นมองผม  หลังจากจดทั้งหมดเสร็จ  พลางส่งสายตาไม่มั่นใจมาให้

“ไม่เป็นไรหรอก เธอก็เรียงมาเป็นภาษาที่เธอถนัดก็ได้ เดี๋ยวฉันเขียนเป็นภาษาไทยให้”

“อืม...  ขอบใจนะ”

นามิสาพึมพำเบา ๆ  ผมเงยหน้าขึ้นมองเธอ  เพราะเมื่อครู่ฟังไม่ถนัด

“ว่าไงนะ”

“ขอบใจ ฉันขอบใจนายมาก ๆ เลยนะ  ที่ช่วยฉันทุกอย่าง”

ผมมองเธอนิ่ง  นามิสาหลบตาผม  สายตาจับจ้องอยู่ที่ตัวหนังสือในสมุด

ช่วงบ่ายผ่านไปอย่างช้า ๆ ผมกับยัยเด็กใหม่  ต่างทำงานที่ได้รับมอบหมายในห้องพยาบาลไปเรื่อย ๆ 

ไม่รู้เพราะอะไรที่ผมยังอยู่ที่นี่ต่อ  แทนที่จะกลับไปทำงานที่ห้องเรียน  แต่ช่างเถอะ 

เพราะตอนนี้ผมได้รู้อะไรหลาย ๆ อย่างแล้วเกี่ยวกับเธอ  ทั้งที่ไม่เคยสนใจจะอยากรู้เรื่องของใครมาก่อน

นามิสาเกิดที่ญี่ปุ่น  แม่เสียไปแล้วมีพี่ชายหนึ่งคน   พ่อของเธอส่งเธอมาเรียนที่เมืองไทย  เพราะอะไรก็ไม่รู้เหมือนกัน  แต่ที่แน่ ๆ ดูเธอไม่อยากพูดถึงมันเลย  ผมก็เลยไม่ซักไซ้

...และวันนี้ก็ผ่านไปได้ด้วยดี  ผมพานามิสาไปส่งที่หอกุหลาบขาว  ก่อนจะกลับมาที่หอของตัวเอง  แล้วจัดการติดเอกสารต่าง ๆ ที่ต้องแจ้งให้นักเรียนทั้งหอรับรู้  ที่ผมทำก็เพราะผมเป็นคนดูแลหอนี้ทั้งหมด  หรือพูดง่าย ๆ ก็คือผมเป็นประธานของนักเรียนชั้น ม.5 มีหน้าที่ดูแลทุกอย่างเกี่ยวกับนักเรียนในปกครองของตน

            นักเรียนชั้น ม.5 จะนอนอยู่ที่นี่ทั้งหมด  (แต่ก็มีบางส่วนที่อยู่หอนอกหรือพักอยู่นอกโรงเรียน)  เริ่มจากห้องหนึ่งจะอยู่ชั้นบนสุด  ฝั่งซ้ายจะเป็นห้องนอนของนักเรียนหญิงแต่ละคน  บ้างก็เป็นห้องเดี่ยว  แต่ส่วนมากจะเป็นห้องคู่ 

ส่วนฝั่งขวาจะเป็นของฝ่ายชายทั้งหมด  ห้องนอนของผมอยู่บนดาดฟ้า มีห้องนอนทั้งหมดสามห้อง  ของผมหนึ่ง  เพื่อนผมหนึ่ง  และอีกห้องเป็นของนักเรียนแลกเปลี่ยนซึ่งครั้งนี้มาจากอังกฤษ

ส่วนนักเรียนห้องอื่น ๆ ก็จะอยู่ถัดลงไปเรื่อย ๆ

นายน็อตเพื่อนสนิทผม  หรือจะพูดให้ถูกคือมันเป็นญาติผม  เพราะมันเป็นน้องชายของแฟนยัยนามิกะพี่สาวผม  นอนหลับอุตุอยู่บนเตียงของตัวเองในห้องของมันเมื่อผมเปิดเข้าไปดู

วันนี้มันไม่ได้ไปเข้าเรียนเพราะบ่นว่าปวดหัว  แต่ผมรู้หรอกว่าเมื่อคืนมันดูบอลดึก  ตอนเช้าก็เลยลุกไม่ขึ้น

“ไอ้น็อต  นายตื่นขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลย”

ผมบอก  แล้วโยนกระเป๋าหนังสือตัวเองไปบนตัวมัน  นายน็อตผวาลุกขึ้นนั่งพลางมองผมตาขวาง  แล้วล้มตัวลงนอนต่อโยนกระเป๋ากลับมาให้ผม

“อะไรอีกวะ มาถึงก็กวนเลย”

มันบอกพร้อมถีบผ้าห่มออกจากตัว  ผมคิดว่ามันคงร้อนน่าดู  เพราะมันทำท่าโล่งเมื่อกำจัดผ้าห่มออกไปจากตัวได้แล้ว  แต่ก็ไม่แปลกหรอกสำหรับนายน็อตน่ะ  ต่อให้ฟ้าดินถล่มน้ำท่วมโลกมันก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคสำหรับการนอนของหมันหรอก

เพราะมันถือคติว่า  ความง่วงชนะทุกสิ่ง  แม้แต่ใจสาว  คงจะจริงของมันนั่นแหละ  หนุ่มฮอตอันดับต้น ๆ ก็มีมันนี่แหละเป็นตัวเกร็ง

“พรุ่งนี้นายไปเคลียร์ห้องพักผู้หญิงซักห้องซิวะ มีเด็กมาใหม่ว่ะ ฉันงานยุ่ง”

พูดจบมันก็ลุกพรวดขึ้นมาจากเตียง  สายตาเป็นประกาย  ...เอาอีกแล้วความเจ้าชู้ของมันเริ่มออกลายอีกแล้ว

“เด็กใหม่?  ผู้ชาย  ผู้หญิงวะ”

“ฉันบอกให้นายไปเคลียร์ห้องไหนล่ะ”

ผมว่าผมบอกมันไปแล้วนะ  ไม่เข้าใจว่ามันจะถามหาอะไรอีก

=...Kinochita  Na-o-ki...=