เบ็ญนิจกับน้องพลอยดื่มด่ำกับความงดงามยามเย็นของดาวเพียวสตาร์อย่างไม่มีวันรู้ลืม

        เด็กสาวแห่งดาวบริสุทธิ์ พาน้องๆ ชาวโลกเดินท่องเที่ยวต่อไป เบ็ญนิจเริ่มตื่นเต้นสนใจกับการ เสก สิ่งต่างๆ ที่มีผลมาจากการนั่งสมาธิ ฝึกพลังจิตนี้มาก ในวิชาเรียนนี้ คงต้องใช้ความพยายามอย่างมากจริงๆ

      “พี่นูวาร์ครับ ผมอยากรู้ว่าข้อสอบ ในห้องเรียนของพี ยากไหมครับ”

      “ภาคทฤษฎี ก็ไม่ยากเท่าไหร่จ้ะ แต่ภาคปฏิบัตินี่สิ ยากมากจริงๆ”

      “มีการทดสอบอะไรบ้างครับ”

      “ก็ทดสอบพลังจิตแต่ละ ระดับขั้นที่เรียนมา”

      “เช่น อะไรบ้างครับ”

      “เรื่องทดสอบ การเสกอาหาร เสกเสื้อผ้า ของใช้ อื่นๆ

การเหาะเหินเดินอากาศ การล่องหนหายตัว การดำดิน”

      “ดำดิน !”

       สองเด็กชาวโลกอุทานลั่นพร้อมกัน

      “ใช่แล้วจ้ะ และยังมีหลักสูตรพิเศษที่ยากขึ้นเรื่อยๆอีก”

      “เช่น อะไรบ้างครับ”

      “หลักสูตรการบำบัดรักษาโรคต่างๆ จ้ะน้อง”

       ดาวฤกษ์ ซากะ เพิ่งจะเคลื่อนลาลับพ้นขอบดาวเพียวสตาร์ไปแล้ว ทิ้งไว้ก็เพียงแสงสว่างรำไร ที่ยังไม่มืดมิด ทั้งสามคนพี่น้องร่วมจักรวาล เดินชมวิวทิวทัศน์อย่างสดชื่นเย็นสบาย

       “พี่นูวาร์ครับ ตรงนี้เรียกว่าประเทศอะไรครับ”

       เบ็ญนิจอยากรู้ เพราะมองไม่เห็นทำเนียบรัฐบาลหรือพระบรมมหาราชวัง อีกทั้งศาลากลางจังหวัด กับที่ว่าการอำเภอ

       “ดาวเพียวสตาร์ ไม่มีประเทศหรอกจ้ะ เราอยู่รวมกันเป็นหนึ่งเดียว ที่นี่มีคนไม่มาก มี่พระมหากษัตริย์ ชื่อ สะกะวรยา เป็นประมุขเพียงองค์เดียว”

       “ท่านอยู่ที่ไหนครับ”

       “อ๋อ...ท่านอยู่ในสวนป่า รีวกะ จ้ะ “

       เด็กน้อยจากโลกมนุษย์ เริ่มแปลกใจในความเป็นอยู่ของพระมหากษัตริย์ ณ ที่นี้

       “แล้วท่าน ทำอะไร อยู่กับใคร ที่ในสวนป่านั่น”

       “ท่านเป็นแบบอย่างในการทำความดี ฝึกสมาธิพลังจิต อย่างเชี่ยวชาญ ช่วยฝึก ช่วยสอนคุณครูต่างๆ ที่สวนป่านั้น แล้วส่งคุณครูมาสอนพวกเราจ้ะ”

       “ดีจังเลยนะครับ แล้วมีกองทัพทหารไหมครับ”

       “ไม่มีจ้ะ เพราะเราไม่มีการแบ่งแยกประเทศ พวกเราอยู่กันอย่างสามัคคี อบอุ่น ไม่มี่ตำรวจ มีแต่คณะผู้พิพากษา กับผู้คมนักโทษปราสาทมืด ที่น้องๆ ได้พบเห็นเมื่อตอนบ่าย ที่อาคารศาลยุติธรรม นั่นแหละจ้ะ พระมหากษัตริย์ ท่านอยู่กับบริวารที่ซื่อสัตย์ จงรักภักดี”