บทที่ 15

สุดสาครเพื่อนยาก

        เวลาผ่านไปยาวนานมาก สองเพื่อนเกลอลืมตาขึ้นมา

        “เบ็ญนิจ ไม่เห็นมีอะไรเกิดขึ้นเลย”

        น้องพลอยเรียกเพื่อนพลางมองดูรูปปั้นสุดสาครขี่ม้านิลมังกรอย่างแน่นิ่งไม่ไหวติง

       “เราว่าอาจจะมีอะไรไม่สมบูรณ์ก็ได้นะ”

       “จริงๆ ด้วย”

        น้องพลอยจับตัวรูปปั้นสุดสาครขึ้นมาดู แล้วชี้ไปที่ใบหูข้างซ้ายของรูปปั้น

       “ใบหูหลุดไปข้างหนึ่ง”

       เบ็ญนิจอุทานเสียงดัง รีบหยิบก้อนดินเหนียวรูปใบหูที่ตกลงมากองกับพื้นขึ้นมาตกแต่งแล้วแปะลงตรงตำแหน่งหูข้างซ้าย เด็กชายยกมือพนมไหว้อธิษฐาน

        “สุดสาครเพื่อนยาก ขอให้ท่านได้ยินเสียงเรียกของเราด้วยเถิด”

        เบ็ญนิจต้องใช้พลังสมาธิอย่างแน่วแน่เพราะช่วงที่ผ่านมา สูญเสียพลังไปมากมาย

        สายลมริมฝั่งแม่น้ำพัดเฉื่อยฉิว และเริ่มแรงขึ้นๆ เมฆฝนตั้งเค้าแล้วตกลงมา สายฝนโปรยปราย เด็กทั้งสองพยายามอดทนไม่ย่อท้อ

        ฝนเริ่มซาเม็ดลงจนไร้เม็ดฝนเหลือแต่ความเย็นชุ่มฉ่ำ ลำตัวที่เปียกปอนของเด็กน้อยเริ่มแห้งเหือด พวกเขายังคงหลับตา

        “สวัสดีเพื่อนเรา”

        เบ็ญนิจกับน้องพลอยได้ยินเสียงเรียก ลืมตาขึ้นมา

        “มีอะไรให้เราช่วยหรือ”

        เด็กน้อยเพื่อนเกลอก้มหน้ามองหารูปปั้น แต่กลับอันตรธานหายไป เห็นก็แต่ขาทั้งสี่ขาของสัตว์ชนิดหนึ่งสีดำสนิท แต่ที่แน่ๆ คือตรงเล็บเท้ามีกีบ เหมือนสัตว์ชนิดหนึ่งที่เรียกว่า

        “ม้านิลมังกร...”

        เบ็ญนิจกับน้องพลอยร้องตะโกนอย่างดีใจ เงยหน้าขึ้นมอง ก็พบกับเด็กน้อยไว้ผมจุกนั่งอยู่บนหลังม้านิลมังกรอย่างสูงสง่า

        “สุดสาคร...สุดสาครจริงๆด้วย”

        เบ็ญนิจรำพึงเสียงกระซิบกระซาบอย่างตื้นตันและมีความหวัง น้องพลอยนั่งนิ่งอึ้งน้ำตาคลอ คิดถึงชามกับหมูอ้วน...ร้องออกมาในใจว่า...เราทำได้แล้วเพื่อนรัก...