|

| 182 |
| 2890 |
เสียงอุทานพร้อมกันของสามสาวกับดวงตาลุกวาว
ใต้หลังคาโรงไม้มุงหญ้าแฝกริมฝั่งแม่น้ำบางปะกงอันร่มรื่น ต้นไม้ให้ร่มเงาขึ้นตระหง่านอยู่เรียงราย ดาวดารินกำลังยืนพูด สาธิตวิธีปักผ้าลายไทยให้กับกลุ่มสตรีแม่บ้าน หมู่บ้านกระชังทอง
รถตู้สีขาวแล่นเข้ามาจอดเทียบโรงไม้ เธอหันไปมองก็ต้องตกตะลึงเพราะรู้ดีว่ารถคันนี้เดินทางมาจากที่ใด และมีรถกระบะคันสีครามของปราชญ์เปรื่องแล่นเข้ามาจอดต่อท้ายรถ
มลวิภาก้มลงกราบแนบพื้น ดาวดารินรีบยื่นมือเข้าประคองลูกเลี้ยงของผู้มีพระคุณให้ลุกชึ้นนั่งลงบนเก้าอี้ มลวิภาร้องไห้สะอื้น เอื้อมมือเข้าประสานฝ่ามือซ้ายของดาวดารินบีบแน่น
ดาว...เราขอโทษ คุณแม่ทำผิดมาก เราไม่คิดว่าคุณแม่จะทำขนาดนี้
ดาวดารินจับจ้องไปที่ใบหน้ามลวิภา ถามด้วยสายตาว่าเขาทำผิดอะไรหรือ...
ตำรวจบอกว่า คุณแม่โดนข้อหาพยายามฆ่าดาวดาริน คุณแม่รับสารภาพแล้วว่าร่วมมือกับนายนรินทร์กับนายธนศักดิ์ และยังโดนข้อหายักยอกเงินบริษัทร่วมกับนีรยาอีก
เราเสียใจด้วยนะ
หญิงสาวมีแววตานิ่ง ยากที่จะเดาใจ
ดาว...เราขอร้องเถอะ เราขอสักครั้งได้ไหมให้เธอยอมให้อภัยคุณแม่ เราสัญญาว่าจะไม่เกิดเรื่องแบบนี้อีก
ริมถนนเลียบชายฝั่งแม่น้ำบางปะกง มองเห็นนกกาบินว่อนหาอาหารกันเป็นฝูง
ปราชญ์เปรื่องพาคนรักแล่นรถทะยานออกจากหมู่บ้านกระชังทองเข้าสู่เมืองหลวง
บรรยากาศหน้าห้องขังเงียบเชียบ มองเห็นสายตาละห้อยปนกับความเคร่งเครียด
หนูดาว...ให้อภัยน้าสักครั้งเถิดนะ น้าสำนึกผิดแล้ว
มือของจามรีจับลูกกรงบีบแน่น ส่งสายตาวิงวอนมาที่ดาวดาริน หญิงสาวมองกวาดสายตาไปรอบๆ
ผมขอโทษครับคุณดาวที่หลงผิดไป
นรินทร์ก้มหน้าพูดเสียงสั่น ธนศักดิ์กับนีรยา ยกมือไหว้
ผมผิดไปแล้วครับ
ดิฉันสำนึกผิดแล้วค่ะ
ถึงแม้คำพูดจะดูเหมือนง่ายไป แต่หญิงสาวก็คิดว่าตนเองรอดชีวิตมาได้ก็เพียงพอแล้ว มลวิภายืนมองดูมารดาอย่างเวทนา
เมื่อความโลภลดลงพลันความปรองดองก็บังเกิดขึ้น
น้าขอยกบริษัทให้กับหนูดาว ตามความต้องการของคุณศุภกาญจน์ น้าขอแค่ได้อยู่บ้านกับลูก มีเงินจากบริษัทมาเลี้ยงดู แค่นี้น้าก็พอใจแล้วละ
ดาวไม่ต้องการสิ่งใดหรอกค่ะ
เสียงเงียบเกิดขึ้นอีกชั่วขณะ
แต่น้าขอร้องให้หนูดาวบริหารบริษัทต่อไปเถอะนะ เพราะไม่เช่นนั้นพนักงานก็จะลาออกกันเกือบหมด
ใช่แล้ว เพื่อนรัก
ดาวดารินหันขวับไปตามเสียงร้องตะโกนหลายๆเสียงที่ดังมาจากด้านหลัง เธอเห็นทนายความนำทีมเพื่อนๆ ของเธอกับพนักงานบริษัทอีกจำนวนมาก มายืนให้กำลังใจ
ความผิดพลาดทุกคนย่อมผิดพลาดได้ แต่เมื่อผิดแล้วควรนำไปเป็นบทเรียนในการกระทำครั้งต่อไป ก็สมควรให้อภัย
ดาวดารินเข้ารับงานบริหารบริษัทตะวันยอแสง ในตำแหน่งบรรณาธิการและเจ้าของบริษัท
เธอจัดตั้งมูลนิธิตะวันยอแสงช่วยคนพิการโดยมีปราชญ์เปรื่องคนรักของเธอช่วยกันประสานงาน
ในวันหยุดเธอกลับไปพัฒนาบ้านเกิด น้องดินช่วยเป็นตัวแทนประสานงานในเรื่องต่างๆ ให้พี่สาว ดาวดารินรวมกลุ่มสตรีเข้ารับการสอนออกแบบตัดเย็บเสื้อผ้า หญิงสาวมอบเงินส่วนตัวร่วมมือกันกับผู้ใหญ่วังช่วยพัฒนาเรื่องการเกษตร ประมงพื้นบ้าน แบบเศรษฐกิจพอเพียง
น้องชายฝาแฝด เด็ดดวง ยังคอยฝึกฝนหน่วยกู้ภัยช่วยน้ำท่วมให้เตรียมพร้อมอยู่เสมอ
หญิงสาวยังยังจัดอบรมคุณธรรมจริยธรรมให้กับเด็กวัยรุ่นและบุคคลทั่วไปโดยมีแม่ชีลดาเป็นวิทยากรอย่างต่อเนื่อง เธอจัดหาเจ้าหน้าที่สาธารณสุขมาให้ความรู้เรื่องสุขนามัยในหมู่บ้าน รณรงค์ป้องกันสตรีตั้งครรภ์ไม่พร้อม อย่างไม่หยุดยั้ง
ยามเช้าริมฝั่งแม่น้ำบางปะกง ดวงตะวันกำลังโผล่พ้นจากลำน้ำ แสงตะวันสาดส่องส่งประกายระยิบระยับไปตามแรงกระเพื่อมของผิวน้ำเย็นใส วาววับดุจดั่งประกายเพชรอันบริสุทธิ์และล้ำค่า สายลมเย็นพัดพากระทบผิวกาย บรรยากาศช่างแสนสดชื่น
ปราชญ์เปรื่อง ส่งช่อดอกมะลิซ้อนสลับใบสีเขียวให้คนรักยื่นมือรับไปดอมดมสุขใจ
ดาวดารินทอดสายตาลงไปในสายน้ำ เปล่งรอยยิ้มและแววตาอย่างเบิกบาน ภูมิใจในเส้นทางสู่ความสำเร็จที่ควบคู่ไปกับคุณธรรมความดีงามอยู่เสมอ
จบบริบูรณ์
(รอรีไรท์)

| 182 |
| 2890 |


|
||||||
![]() |
สงวนสิทธิ์บางประการภายใต้สัญญาอนุญาต ครีเอทีฟคอมมอนส์ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลง 3.0 ประเทศไทย. ท่านสามารถนำเนื้อหาในส่วนบทความไปใช้ แสดง เผยแพร่ โดยต้องอ้างอิงที่มา ห้ามใช้เพื่อการค้าและห้ามดัดแปลง |