|

| 180 |
| 2888 |
บทที่ 4
บันไดสู่ความฝัน
ท้องฟ้าใกล้จะเปลี่ยนจากความมืด กลายเป็นความสว่างในไม่ช้านี้ สองล้อ รถลุน หรือรถเข็นสิ่งของ ขนาดย่อม ถูกสูบลมจนแข็ง เคลื่อนล้อออกจากบ้านของนางลดา แต่เช้ามืดของเช้าวันเสาร์ มีดาวดาริน เป็นคนเคลื่อนรถเข็นนี้ ตามติดด้วยเจ้าด่าง สุนัขตัวโปรด เข็นปลาสดใส่กระบุง กับผักสวนครัวที่แม่ปลูกไว้ข้างบ้านรวมกับพืชผักริมตลิ่ง เป็นผักปลอดสารพิษ เดินมุ่งหน้าสู่ตลาดบางปะกง
ซื้อปลาสลิด ปลานิล ไหมจ๊ะ มีผักปลอดสารพิษด้วยจ้ะ ๆ ๆ ๆ
เสียงร้องเรียกเชิญชวนจากเด็กสาววัยสิบสี่ ท่ามกลางผู้คนมากมายที่เดินผ่านไปมา เวลาผ่านไปประมาณหนึ่งชั่วโมง ดาวดาริน ขายปลาจนเกือบหมด เหลืออีกสองตัว ในที่สุดก็เหลือปลาสลิดไว้หนึ่งตัว กับผักนิดหน่อย เธอนับเงินได้พอดีที่จะซื้อข้าวสารเพื่อนำกลับบ้าน
วันนี้เป็นวันเสาร์ มีผู้คนที่มาใช้บริการ ณ ตลาดบางปะกง แห่งนี้มากกว่าปกติ
ดาวดาริน ใช้มือโอบกระบุงเดินออกจากตลาดสดขายปลา ที่ทางเทศบาลจัดไว้ให้ เพื่อกลับออกมาที่รถเข็นของซึ่งจอดไว้หน้าตลาดสด
ผู้คนเริ่มเบียดเสียดแน่นขนัด เธอรีบสอดแทรกลำตัวออกมาพร้อมกับ เจ้าด่าง สุนัขคู่ชีพ แต่ก็ไม่วายที่จะสะดุดขาของใครคนหนึ่งอย่างไม่ทันตั้งตัว เธอล้มกลิ้งลงไปบนทางเท้าที่ผู้ คนกำลังเดินผ่านไปมา
ปลาสลิด สุดที่รักของดาวดาริน ที่เป็นความหวังของน้องๆ ที่จะได้รับประทานกันในเช้าวันนี้
หลุดออกจากกระบุง อย่างสุดวิสัยที่จะคว้าไว้ได้
เด็กสาวชาวประมงน้ำจืด รีบนั่งลง คืบคลานไปตามพื้นซอกซอนหาปลาบนทางเดิน ที่มองเห็นขาของผู้คนเดินกันขวักไขว่ สักครู่หนึ่ง ก็มีมือของใครคนหนึ่ง หยิบตัวปลาสลิดที่ตกหล่นลงไป ยื่นให้เธอต่อหน้าที่เธอกำลังคลานอยู่ แต่ที่น่าแปลกคือ
มีกระดาษห่อหุ้มตัวปลา ไว้ให้ อย่างดี

| 180 |
| 2888 |


|
||||||
![]() |
สงวนสิทธิ์บางประการภายใต้สัญญาอนุญาต ครีเอทีฟคอมมอนส์ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลง 3.0 ประเทศไทย. ท่านสามารถนำเนื้อหาในส่วนบทความไปใช้ แสดง เผยแพร่ โดยต้องอ้างอิงที่มา ห้ามใช้เพื่อการค้าและห้ามดัดแปลง |