|

| 193 |
| 2901 |
บทที่ 5
สู่แดนศิวิไลซ์
จะอย่างไรก็ตามก็ถือว่า เป็นโชคดีของเด็กสาว ชาวประมงน้ำจืด แห่งหมู่บ้านกระชังทอง ที่ได้ทุนศึกษาต่อ ถึงแม้จะต้องหาเงินเรียนเพิ่ม โดย รับจ้างตัดเย็บเสื้อผ้าอยู่กับน้าสาว ที่พาหุรัตน์ หลังจากกลับจากมหาวิทยาลัย
ความตื่นเต้นดีใจเต็มตื้นขึ้นมาในดวงจิต ที่จะได้พบย่า ที่ยังไม่เคยเจอะเจอหน้าค่าตา ดาวดารินอยากจะถามย่าว่า ทำไมย่าถึงตั้งชื่อว่า ดาวดาริน ให้หายข้องใจเสียที เด็กสาววาดภาพของย่า แกคงจะชราภาพมากซินะ ใครกันนะที่จะเป็นคนพาย่ามาเยี่ยมหลานๆ ในวันนั้น
แต่แล้ว ภาพของย่าในมโนภาพ ก็จางหายไป กลายเป็นภาพรถเก๋งปริศนาคันสีดำ แล่นมาจอด อยู่ไม่ไกลจากตึกคณะมัณฑนศิลป์เท่าใดนัก พอมองเห็นคนขับรถอยู่ไกลๆ ใส่แว่นตาสีดำ
คล้ายกับที่เด็กสาวเคยเห็นเมื่อครั้งที่เขา ขับรถแล่นเข้าไปในซอยหมู่บ้านของเธอ เป็นระยะๆ ซึ่งในขณะนั้น เธอก็ไม่เคยแปลกใจอะไร เท่ากับที่เห็นในครั้งนี้ หรือว่าเขาบังเอิญ อาจจะมีญาติหรือมีคนรู้จักกัน มาเรียนที่นี่ก็อาจจะเป็นไปได้
ชีวิตนักศึกษาที่ได้โหนรถเมล์ เดินถนนบนฟุตบาท กินข้าวแกงริมทาง ก็มีความสุข ความพอใจ ที่ได้มาร่ำเรียน ณ กรุงเทพมหานคร เมืองที่ใครๆ พูดกันว่า เป็นแดน ศิวิไลซ์ เด็กสาวคิดอยู่เหมือนกันว่า คำว่า แดนศิวิไลซ์ที่เขาพูดต่อๆ กันมานั้น เป็นยุคสมัยเก่า ที่ไหลมารวมกับยุคสมัยใหม่ หรือเปล่านะ
กลับมาแล้วหรือดาว

| 193 |
| 2901 |


|
||||||
![]() |
สงวนสิทธิ์บางประการภายใต้สัญญาอนุญาต ครีเอทีฟคอมมอนส์ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลง 3.0 ประเทศไทย. ท่านสามารถนำเนื้อหาในส่วนบทความไปใช้ แสดง เผยแพร่ โดยต้องอ้างอิงที่มา ห้ามใช้เพื่อการค้าและห้ามดัดแปลง |