|
| 182 |
| 2890 |
ดาวดาริน : The idol
จริงหรือ น้องรัก
จริงซี่
งั้นพี่ขึ้นไปหาย่าก่อนนะ
ดาวดาริน มีสีหน้าตื่นเต้น ดีใจมาก รีบถอดรองเท้า สะพายเป้เดินทาง วิ่งขึ้นไปบนบ้านทันที ปล่อยให้ เด็ดกับดวง ยืนเล่นปาดินน้ำมันไต้ถุนบ้าน กับ เด็กเพื่อนบ้าน มีชื่อว่า ดำ เป็นเพื่อนสนิท กำลังอุ้มน้องตัวเล็ก เข้าสะเอว ในปากของเจ้าตัวเล็กมีจุกหัวนมพลาสติกทรงกลม คาปาก ลักษณะหน้าตาเหมือนกำลังดูดจุกหัวนมอย่างเมามัน แก้มบุ๋มสลับกับแก้มพองออก ขณะที่พี่ชายกำลังปาดินน้ำมัน ยงโย่ ยงหยก กับเพื่อน
เด็กสาว นักศึกษามหาวิทยาลัยปีหนึ่ง ย่อตัวก้มหน้าลง วางเป้ไว้กับพื้นบ้าน ยังไม่เงยหน้ามองผู้ใด เธอรู้ว่ามี่แม่ลดาที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ แต่ยังไม่มั่นใจที่จะสบสายตากับผู้ใด คิดว่า ตอนนี้ ย่าเห็นเราแล้ว ย่าจะรู้สึกยังไงนะ ย่าผิดหวังหรือเปล่า
มาแล้วหรือลูก สวัสดี ย่าทองดี กับป้านงเยาว์ซิลูก
ดาวดาริน คลานเข้าไปใกล้ที่สุด ก้มลงกราบย่าทองดีกับพี่สาวพ่อ จำต้อง แข็งใจ เงยหน้าขึ้นสบสายตากับย่า หญิงชรา วัยเจ็ดสิบหก ผิวสองสี เธอรู้สึก ใบหน้าร้อนผ่าว ย่าจะว่าอย่างไรบ้างนะ ที่ได้พบเห็นหลานสาวที่ตนเองตั้งชื่อให้ เมือครั้งยังแบเบาะ กำลังนั่งอยู่ตรงหน้าในขณะนี้
หญิงชรา นามว่า ทองดี ผมขาวโพลนด้วยวัยเจ็ดสิบหก ผิวหนังเหี่ยวย่นตกกระไปตามวัย นัยน์พร่าพรายเป็นสีเทา ใส่เสื้อคอกระเช้าลายดอกบัว นุ่งผ้าซิ่นลายดอกพริกไทยตาถี่ๆ สีเหลืองอ่อน เธอละมือจากตะบันหมาก ยกมือทั้งสองจับต้นแขน หลานสาว จ้องตาไม่กระพริบ
ดาวดาริน ... ดวงตาเจ้าสุกสกาวเหมือนดวงดาว เลยนะหลานย่า
ขอบคุณ จ้ะย่า
เด็กสาวยิ้มใน คำชม ที่ใครๆ ก็รู้ว่า ชมได้ที่ดวงตา แต่ส่วนอื่นๆ ของร่างกาย ยังไม่เคยมีใครชม แต่แค่นี้ ก็ทำให้เธอหายตื่นเต้นไปได้เปราะหนึ่ง
ดาวขอโทษ ที่ไม่ได้ไปเยี่ยมย่าเลยจ้ะ ดาวตั้งใจว่า ดาวเรียนจบเมื่อไหร่ จะไปรับย่ามาดูแลที่นี่จ้ะ
นางนงเยาว์ พี่สาวพ่อ ยิ้มชื่นชมหลานสาว
ไม่เป็นไรหรอก แค่ดาวคิดดี ได้อย่างนี้ ก็ได้ชื่อว่าเป็นเด็กดีแล้ว ถ้าป้ายังอยู่ ก็จะดูแลแม่แกเองนั่นแหละ
ขอบใจนะดาว ย่าเองก็ไม่รู้จะอยู่อีกนานซักเท่าไหร่ ก็เริ่มป่วย เจ็บออดๆแอดๆ
ย่าอย่าพูดอย่างนั้นเลยนะจ๊ะ ย่าต้องอยู่อีกนานจ้ะ
นางลดา มองลูกสาวอย่างมีรอยยิ้ม แอบภูมิใจในตัวลูกสาวเงียบๆ ที่เลี้ยงลูกให้เติบโตอย่างมีคุณธรรม
เด็กสาวโอบกอดย่า บุพการีผู้ให้กำเนิดนายเพิ่มพงษ์บิดาของตน ผู้ล่วงลับไปแล้ว ไออุ่น แห่งความรัก ของคนที่เราเรียกว่าย่า มันเป็นอย่างนี้นี่เอง ดาวดาริน ซบอยู่บนอกย่าซีกซ้าย ดวงตาอยู่เลยหัวไหล่ย่าทองดี สายตาของเธอบังเอิญมองตรงไปเจอะเจอภาพๆหนึ่ง เป็นดวงตาแฝงความเศร้าละห้อย ฝังอยู่ในใบหน้าอันขาวผ่อง ของเด็กหญิงวัยแรกรุ่นอายุสิบสี่ กำลังยืนมองตรงมาจาก ซอกมุมห้อง
อ่านแล้วมีความสุขบ้างไหมอย่างไร บอกกันบ้างนะคะ
สำนวนดีค่ะ
เป็นการเล่าเรื่องในระหว่างเด็กหญิงดาวดารินกำลังเดินกลับบ้านอยู่ ความคิดคำนึงดูจะไปไกลจนคนอ่านลืมว่าเด็กหญิงกำลังทำอะไร
แต่ชอบนะคะ เป็นเรื่องที่คนเขียนตั้งใจให้แง่คิดซึ่งคนอ่านก็ได้รับจริงๆ ค่ะ แต่ออกจะเครียดไปสักหน่อย
รอติดตามตอนต่อไปค่ะ
ขอบคุณมากนะคะ คุณ manijung ถ้ามีอะไรก็ช่วยบอกได้อีกนะคะ บางทีเราเขียนเองอ่านเองก็ไม่อาจรู้ได้เหมือนกันค่ะ เจนก็ติดตามผลงานของคุณเช่นกันค่ะ
แวะมาบอกว่า เมื่อวันเสาร์ เว็บไซต์เกิดปัญหา เข้าไม่ได้ เราจึงไม่ได้วิจารณ์นิยายให้นะครับ คาดว่าคงจะเลื่อนคำวิจารณ์ให้เป็นเสาร์หน้าเน้อ
http://www.vcharkarn.com/vwrite/41927/7
ไปอ่านผลการวิจารณ์ได้ตามลิงค์ด้านบนเลยเน้อ....
ขอบคุณคุณศรามากๆ อย่างยิ่งค่ะ
กราบขอบพระคุณ
เวปวิชาการ.com-บรรณาธิการสำนักพิมพ์แจ่มใส คณะกรรมการ คุณผู้อ่านทุกท่าน
รวมทั้งผู้ให้ความช่วยเหลือในงานเขียนเรื่องดาวดารินทุกท่านค่ะ
ดาวดาริน ได้รับโล่ห์รางวัลชนะเลิศประจำปี 2554 จากเวปวิชาการ.com
ดูหน้าเวปรางวัลได้ที่ http://www.vcharkarn.com/vwrite หรือ หน้าแรกนิยาย นะคะ
| 182 |
| 2890 |
janetoto
(เจนีสา)
ผู้ชมข้อมูลนี้แล้ว 39,685 ครั้ง
เป็นสมาชิก: นานกว่า 3 ปี
แบ่งปันความรู้ 92 ครั้ง
ได้รับดาว 54 ดวง
โหวตเพิ่มดาว
|
||||||
 |
สงวนสิทธิ์บางประการภายใต้สัญญาอนุญาต ครีเอทีฟคอมมอนส์ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลง 3.0 ประเทศไทย. ท่านสามารถนำเนื้อหาในส่วนบทความไปใช้ แสดง เผยแพร่ โดยต้องอ้างอิงที่มา ห้ามใช้เพื่อการค้าและห้ามดัดแปลง |
|