|

| 200 |
| 2908 |
ได้ยินเสียงคลื่นซัดฝั่งอีกแล้ว โลกทั้งโลกทำไมมันถึงช่างมืดมิดไปหมด สองมือถูกมัดที่ข้อมืออย่างแน่นหนา ดวงตามองฝ่าความมืดออกไป มีแต่ต้นไม้เงาดำทะมึน มองไม่เห็นใครเลย ผู้คนเขาหายไปไหนกันหมด
ดาวดาริน ค่อยๆ เปิดเปลือกตาลืมตาขึ้นมา โลกทั้งโลกกลับกลายเป็นความสว่างจ้า แสบตาจนต้องหลับตาลงอีกครั้งหนึ่ง แล้วก็รีบลืมตาขึ้นมาใหม่ เพราะสังเกตเห็นว่ามีคนนั่งอยู่ตรงโซฟา ใกล้ๆ กับที่ตนเองนอนอยู่สี่คน ทุกคนนั่งหลับสัปหงก ภาพทุกอย่างค่อยๆ ชัดเจนขึ้น มีพี่ปราชญ์ เพ็ญพร ชุติมา แล้วก็ชมพู่
รู้สึกคอแห้งเหลือเกิน เด็กสาวรำพึงกับตัวเอง ที่นี่ที่ไหนกันนะ ดูเหมือนว่าอยู่ที่มหาวิทยาลัยเพราะมีเพื่อนสนิทนักศึกษานั่งกันอยู่ แต่คงไม่ใช่นะเพราะมองขึ้นไปด้านบนเห็นมีขวดน้ำเกลือต่อสายน้ำเกลือประสานเชื่อมโยงสายสัมพันธ์เข้ามาในร่างกายตนเอง ห้องทั้งห้องเป็นสีขาว มีอุปกรณ์บางอย่างวางอยู่บนโต๊ะ
โรงพยาบาล...
เสียงร้องของดาวดาริน ทำให้ทุกคนตกใจตื่นได้สติ
ดาวฟื้นแล้ว
เสียงร้องเรียกอย่างตื่นเต้นดีใจพร้อมกัน เพื่อนๆ ต่างรุมล้อมเด็กสาวอย่างดีใจ ปราชญ์เปรื่องยืนอยู่ด้านหลังพวกเพื่อนๆ ของดาวดาริน ชายหนุ่มมองดูคนบ้านเดียวกันด้วยสายตายินดี เขารู้สึกดีใจที่ดาวดารินฟื้นคืนสติ
พี่ปราชญ์
ครับ
ดาวอยากขอให้พี่ช่วยอะไรอย่างหนึ่งค่ะ
มี อะไรหรือ
ดาวจะขอให้พี่ช่วยสืบค้นหาว่า คนที่ใส่แว่นตาสีดำเป็นใครค่ะ
พวกเราสืบด้วย
เพื่อนหญิงทั้งสามร้องบอก โดยยังไม่รู้ว่าเรื่องอะไร
ว่าแต่ว่าคนใส่แว่นดำอะไรนี่ เป็นใครหรือดา
เพ็ญพร พยายามนึกภาพ คนที่เพื่อนกล่าวถึง

| 200 |
| 2908 |


|
||||||
![]() |
สงวนสิทธิ์บางประการภายใต้สัญญาอนุญาต ครีเอทีฟคอมมอนส์ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลง 3.0 ประเทศไทย. ท่านสามารถนำเนื้อหาในส่วนบทความไปใช้ แสดง เผยแพร่ โดยต้องอ้างอิงที่มา ห้ามใช้เพื่อการค้าและห้ามดัดแปลง |