|
| 193 |
| 2901 |
ดาวดาริน : The idol
แต่เสียงด่าด้วยถ้อยคำที่ไม่สุภาพ แถมยังมีความดังแสบเข้าไปถึงหูชั้นในนี้ ฟันธงได้ว่าเป็นคำด่าของคนเป็นชายอายุมากกว่าตนเองหนึ่งคนและเป็นหญิงอายุเท่ากันหนึ่งคน ต่างกันที่สถานที่ศึกษาเล่าเรียน พวกเขาเรียนโรงเรียน ชื่อดังมากกว่า ส่วนดาวดารินเรียนโรงเรียน ชื่อดังน้อยกว่า ท่วงท่าของดาวดาริน ควรจะต้องปรับเปลี่ยนใหม่ในทันที ดวงตาที่สถิตอยู่ใต้รอยคิ้วสีดำบางๆ คู่นี้ที่ครูเล็กเคยบอกด้วยใบหน้ายิ้มแย้มว่า ดาวดาริน ดวงตาของเธอใสสุกสกาวเหมือนดาวบนท้องฟ้าเลยนะนี่ งดงามจริงหนอ...ช่างเป็นคำชมที่ ติดตราตรึงใจมายาวนาน แต่ส่วนอื่นๆ ของใบหน้า ของร่างกาย สวยไหม งดงามไหม หรือไม่สวย หรืออย่างไร ครูเล็กยังไม่ได้บอกให้ทราบอีก ริมฝีปากเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มไม่เห็นไรฟันแต่เปล่งแววตาที่สดใสเป็นประกาย แสดงความอดทน ยืนหยัด นิ่มนวล นิ่งนาน ส่งความเย็นของจิตใจไปถึงใบหน้า ส่งสายตาบ่งบอกไปว่า ฉันขอแสดงความห่วงใยว่า เธอควรจะฝึกฝนเรื่องมารยาทการพูดให้ดีกว่านี้ และปรับปรุงระเบียบวินัยในการปกครองสัตว์เลี้ยงของเธอด้วย เดี๋ยวน้า ซื้อกระโปรงมาให้ใหม่นะ น้านวลใย บอกกับดาวดาริน ด้วยสีหน้าเป็นกังวล หลังจากเด็กหนุ่มสาววัยแรกรุ่นผู้เป็นบุตรของเธอเดินลับสายตา ไม่เป็นไรจ้ะ น้านวล แม่บอกว่าไม่ให้รับของผู้อื่นโดยง่ายเพราะมันจะทำลายความอดทนที่เราสั่งสมไว้ เด็กสาวพยายามกล้ำกลืนความรู้สึกเจ็บปวดในใจให้มลายหายไปสิ้น โธ่เอ๋ย จะเป็นไรไปเล่า ในเมื่อดาวถูกเจ้าหมาพันธุ์ดุ มันกัดชายกระโปรงขาดวิ่นออกอย่างนี้ เจ้าลูกน้าสองคนมันไม่ยอมปิดประตูรั้วหลังบ้าน น้าไปธุระข้างนอกมา เห็นคนกับหมาหายไปจึงรีบวิ่งมาดู เด็กสาวยิ้มทั้งน้ำตาที่ตกลงไปข้างใน ตัดสินใจเด็ดเดี่ยว เดี๋ยวดาวจะเก็บเศษผ้าส่วนที่เป็นกระโปรงขาดวิ่น เอาไป ซ่อม เย็บ ปะ ชุน จ้ะน้านวล ดวงตะวัน เริ่มจมดิ่งลงไปในแม่น้ำประมาณครึ่งดวง เด็กสาวร่างผอมเพรียว เดินทางฝ่าอันตรายกลับมาถึงบ้านพอดี พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ เจ้าด่าง สุนัขที่กำลังนอนรออยู่หน้าบ้านทรงเรือนไม้เก่าๆ ลุกขึ้น ร้อง งี๊ดๆ เดินกระดิกหางตวัดไปตวัดมาเข้ามาหาดาวดาริน ยื่นปากยาวๆ คลอเคลียบริเวณขาผอมบาง เงยหน้าสบแววตา รับการลูบไล้ด้วยความรักจากเจ้าของของมัน เสียงเจ้าเป็ดสองตัว ที่เดินไม่ค่อยจะตรงทาง ร้อง เสียงดัง ก้าบ ก้าบ กระพือปีกพึบพับ ขณะนี้เริ่มได้กลิ่น อะไรบางอย่างเหมือนกลิ่นกับข้าวที่กำลังถูกปรุงอยู่ในกระทะร้อนๆ โชยกลิ่นหอมหวนออกมาจากในครัว นางลดา แม่ของดาวดาริน คงกำลังทำกับข้าวอยู่ เด็กๆ สามคนวิ่งแข่งกันเข้ามาหาดาวดารินกันจ้าระหวั่น เป็นเด็กหญิงอายุสิบเอ็ดคนหนึ่งรูปร่างผอมบางผิวขาว กับเด็กชายตัวเล็กๆ อายุสองขวบอีกสองคน ตัวเท่าๆ กันไม่อ้วนไม่ผอม ผิวสีแทนทั้งคู่ มีใบหน้าเหมือนกัน พากันร้องเรียกพี่สาววัยทีนเอจ อายุสิบสี่ย่างสิบห้าในปีนี้ เสียงดังเซ็งแซ่ พี่ดาว ๆ พี่ดาว กลับมาแล้ว หนูมีอะไรจะเล่าให้ฟังด้วย หนูก็มี... หนูก็มี
อ่านแล้วมีความสุขบ้างไหมอย่างไร บอกกันบ้างนะคะ
สำนวนดีค่ะ
เป็นการเล่าเรื่องในระหว่างเด็กหญิงดาวดารินกำลังเดินกลับบ้านอยู่ ความคิดคำนึงดูจะไปไกลจนคนอ่านลืมว่าเด็กหญิงกำลังทำอะไร
แต่ชอบนะคะ เป็นเรื่องที่คนเขียนตั้งใจให้แง่คิดซึ่งคนอ่านก็ได้รับจริงๆ ค่ะ แต่ออกจะเครียดไปสักหน่อย
รอติดตามตอนต่อไปค่ะ
ขอบคุณมากนะคะ คุณ manijung ถ้ามีอะไรก็ช่วยบอกได้อีกนะคะ บางทีเราเขียนเองอ่านเองก็ไม่อาจรู้ได้เหมือนกันค่ะ เจนก็ติดตามผลงานของคุณเช่นกันค่ะ
แวะมาบอกว่า เมื่อวันเสาร์ เว็บไซต์เกิดปัญหา เข้าไม่ได้ เราจึงไม่ได้วิจารณ์นิยายให้นะครับ คาดว่าคงจะเลื่อนคำวิจารณ์ให้เป็นเสาร์หน้าเน้อ
http://www.vcharkarn.com/vwrite/41927/7
ไปอ่านผลการวิจารณ์ได้ตามลิงค์ด้านบนเลยเน้อ....
ขอบคุณคุณศรามากๆ อย่างยิ่งค่ะ
กราบขอบพระคุณ
เวปวิชาการ.com-บรรณาธิการสำนักพิมพ์แจ่มใส คณะกรรมการ คุณผู้อ่านทุกท่าน
รวมทั้งผู้ให้ความช่วยเหลือในงานเขียนเรื่องดาวดารินทุกท่านค่ะ
ดาวดาริน ได้รับโล่ห์รางวัลชนะเลิศประจำปี 2554 จากเวปวิชาการ.com
ดูหน้าเวปรางวัลได้ที่ http://www.vcharkarn.com/vwrite หรือ หน้าแรกนิยาย นะคะ
| 193 |
| 2901 |
janetoto
(เจนีสา)
ผู้ชมข้อมูลนี้แล้ว 39,773 ครั้ง
เป็นสมาชิก: นานกว่า 3 ปี
แบ่งปันความรู้ 92 ครั้ง
ได้รับดาว 54 ดวง
โหวตเพิ่มดาว
|
||||||
 |
สงวนสิทธิ์บางประการภายใต้สัญญาอนุญาต ครีเอทีฟคอมมอนส์ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลง 3.0 ประเทศไทย. ท่านสามารถนำเนื้อหาในส่วนบทความไปใช้ แสดง เผยแพร่ โดยต้องอ้างอิงที่มา ห้ามใช้เพื่อการค้าและห้ามดัดแปลง |
|