รถเก๋งราคาแพงพอประมาณกำลังแล่นมาจอดหน้าคฤหาสน์สองชั้นครึ่งใหญ่โตกว้างขวางซึ่งมีชื่อว่า บ้านตะวันยอแสง ทันทีที่เจ้าของคฤหาสน์หยิบเสื้อสูทสีดำก้าวลงจากรถยังมิทันจะปิดประตูรถให้เรียบร้อย เขาก็ต้องเผชิญหน้ากับบางสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้
คุณลุงขา...คุณลุง
หญิงสาวผิวขาวรูปร่างสูงโปร่ง นุ่งกระโปรงสั้นเหนือเข่า ใส่เสื้อสายเดี่ยวสวมรองเท้าแตะ ร้องตะโกนวิ่งเข้ามาตามด้วยสาวใหญ่ผิวขาวท้วมแต่งตัวภูมิฐาน
อ้าว ยังไม่ไปมหาลัยหรือใยมล
หญิงสาวหยุดยืนสีหน้าบึ้งตึง
ยังหรอก...จนกว่าใยมลจะได้คำตอบที่ชัดเจนจากคุณ
จามรีสาวใหญ่ทำสีหน้าและน้ำเสียงกระฟัดกระเฟียด
ใช่ บอกมาเดี๋ยวนี้นะคุณลุง ทำไมเมื่อคืนนี้ชุดราตรียาวของหนูจึงไม่ได้รางวัล
ศุภกาญจน์ส่งสายตาจ้องหน้าลูกเลี้ยงอย่างแปลกใจ
อ้าวแล้วกันใยมล เราก็ต้องยอมรับในคำตัดสินเป็นเอกฉันท์จากคณะกรรมการมิใช่หรือ
มลวิภามีสีหน้ากระเง้ากระงอด
ทั้งๆ ที่หนูเป็นลูกของคุณแม่จามรี ภรรยาของคุณลุงแต่หนูกลับไม่ได้รางวัล นังดาวดารินมันเป็นใครมาจากไหนตั้งแต่เมื่อไหร่คะ หน้าตาก็ไม่เห็นจะสะสวย ขี้เหร่ออกปานนั้น หนูอุตส่าห์....
มลวิภาละคำว่าหนูอุตส่าห์ไปจ้างช่างออกแบบตัดเย็บเสื้อผ้าระดับต่างประเทศแล้วนะ พ่อเลี้ยงมองหน้าลูกเลี้ยงแล้วส่ายหัวขนาดกลางที่ตั้งอยู่บนสถานการณ์ที่เลี้ยงลูกเลี้ยงแบบตามใจมาตลอด
อุตส่าห์อะไรหรือใยมล ไปดูถูกเค้าทำไม เค้ามาจากลูกชาวประมงยากจนแต่มีมานะพยายามเป็นเลิศ
อ้อ...มาจากเด็กคลุกดินคลุกโคลนนี่เอง กลิ่นตัวคงจะเหม็นคลุ้งซีนะ
นี่คุณ บางทีกลิ่นดินกลิ่นโคลนอาจจะหอมกว่าคนที่มีร่างกายสวยแต่ข้างในเหม็นสิ้นดี ผมบอกคุณแล้วใช่ไหมว่าให้สอนลูกว่าอย่ามองคนที่เปลือกนอก
หนุ่มใหญ่วัยกลางคนยกมือหอบเสื้อสูทหนาสีดำ เดินลิ่วขึ้นบันไดบ้านห้าขั้น ไม่สนใจใยดีกับเสียงกรีดร้องเสียงเต้นตุ้บตับที่ดังอยู่ข้างรถเก๋งหน้าบ้านตะวันยอแสงอยู่ในขณะนี้