|

| 179 |
| 2887 |
โครม!
ทุกคนในที่นั้นหันไปมองเป็นตาเดียวกับเสียงกระแทกเก้าอี้ลงนั่ง
มันกล้าดียังไงมาสั่งชั้น
ริมฝีปากของมลวิภาถูกฟันขบกัดเป็นรอยเลือดซิบ แต่ก็ต้องทำงานตามหน้าที่
พวกพนักงานมองเธอด้วยหางตาอย่างเห็นด้วย ที่นายศุภกาญจน์ ไม่แต่งตั้งให้มลวิภาลูกเลี้ยงที่มีกิริยาเอาแต่ใจตัวเองเป็นบรรณาธิการ แค่เธอได้เป็นผู้ช่วยบรรณาธิการก็ทำให้หลายคน คงจะปวดหัวมากพอแล้ว
บรรณาธิการสาว ดาวดารินเดินเข้ามาพอดี
มีข่าวดี
พนักงานเงยหน้ายิ้มให้เจ้านายใหม่
ยอดขายของเราเพิ่มขึ้นเกินคาด บ่ายนี้ดิฉันจะขอเรียกประชุมเพื่อยกระดับงาน และมีโบนัสให้พนักงานเพิ่มขึ้นค่ะ
พนักงานบริษัทตะวันยอแสงปรบมือเกรียวกราวพร้อมกับเสียงหัวเราะบ่งบอกถึงความสุข
ยกเว้นสายตาของมลวิภาที่เพิ่มแววตาแห่งความริษยาร้อนแรงอยู่ในดวงตาคู่นั้นอย่างไม่มีวันจบสิ้น
อีกมุมหนึ่งของแผนกการเงินที่ชื่อ นีรยา มีสายตาแปลกๆ จ้องมองมายังดาวดาริน แล้วหันไปมองมลวิภาอย่างสงบเยือกเย็น แต่ภายในใจมีน้ำเดือดอยู่ประมาณเกือบร้อยองศาเซ็ลเซียส
ดาวดารินในชุดกระโปรงสีม่วงเย็นตานั่งลงเตรียมหัวข้อประชุม
ดาว พี่ดีใจด้วยนะกับความสำเร็จก้าวแรก
หลังเลิกงาน ปราชญ์เปรื่องมีโอกาสมาให้กำลังใจหญิงสาวที่โต๊ะอาหารในร้านย่านบางลำพูที่ยังมีเสียงรถแล่นผ่านไปมาของร้านก๋วยเตี๋ยวธรรมดาๆ ที่เขาและดาวดาริน ยังใช้ชีวิตความเป็นอยู่แบบพอเพียงเสมอ
ขอบคุณค่ะพี่ปราชญ์ ตอนนี้มีบริษัทต่างประเทศเข้ามาติดต่อเป็นจำนวนมากค่ะ
งานของดาวคงเพิ่มมากซินะ
ชายหนุ่มทั้งดีใจด้วย อีกใจหนึ่งก็เริ่มมีความรู้สึกถึงเวลาที่เขาและเธออาจจะพบกันน้อยลง
ค่ะพี่ปราชญ์ ตอนนี้นิตยสารตะวันยอแสงก็มีรูปเล่มใหญ๋ขึ้นมากเพราะเป็นที่รวมแฟชั่นไทยประยุกต์จากทั่วประเทศ
แล้วยอดขายก็เพิ่มมากใช่ไหม
ค่ะ เป็นที่น่ายินดีที่ยอดขายเพิ่มมากอย่างรวดเร็วหลายเท่าตัว
ดาวดารินปรับปรุงระเบียบวินัยทุกแผนกในบริษัทให้ก้าวไปสู่การขยายตัวของบริษัทอย่างมีระเบียบเรียบร้อยเป็นระบบ และให้รางวัลกับพนักงานดีเด่น เพิ่มค่าตอบแทนอย่างทั่วถึง รับพนักงานเพิ่มขึ้นให้พอเพียง

| 179 |
| 2887 |


|
||||||
![]() |
สงวนสิทธิ์บางประการภายใต้สัญญาอนุญาต ครีเอทีฟคอมมอนส์ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลง 3.0 ประเทศไทย. ท่านสามารถนำเนื้อหาในส่วนบทความไปใช้ แสดง เผยแพร่ โดยต้องอ้างอิงที่มา ห้ามใช้เพื่อการค้าและห้ามดัดแปลง |