|

| 195 |
| 2903 |
บทที่ 13
มรดก
ที่เรือนหลังเล็กหลังบ้านของสาวใหญ่ไฮโซมีต้นไม้ใหญ่ปกคลุมร่มรื่น ประตูห้องนั่งเล่นไพ่ เปิดออก ชายหนุ่มผอมบางผิวสองสีนัยน์ตาเข้ม เดินก้าวเข้ามา
นรินทร์มาแล้วล่ะ คุณจามรี
ลูกน้องแผนกการเงินบริษัทตะวันยอแสงสะกิดจามรีให้หันไปมองหัวฝ่ายบุคคลที่จามรีเคยติดต่อเข้ามาทำงานบริษัทตะวันยอแสง
มาตรงเวลาดีนี่
จามรีเหยียดมุมปากทรงยาวรี สายตาจับจ้องไพ่ในมือทีละใบ แต่ในความคิดคำนึงกำลังตอบสนองความพยาบาทสิ่งหนึ่งอย่างรุนแรง
รอเดี๋ยวนะ ขอไปพูดธุระข้างนอกแป๊บหนึ่ง
จามรีโบกมือบอกเพื่อนๆ คู่ขาในวงไพ่
ดาวดารินนั่งรถลงจากทางด่วน คิดว่าวันนี้ไปเยี่ยมคุณศุภกาญจน์เสร็จแล้วจะกลับมาทำงานรอบกลางคืนต่อกลับที่พักก็คงไม่เกินห้าทุ่มครึ่ง อาบน้ำเสร็จเข้านอนก็ประมาณเที่ยงคืน
เธอคิดว่าแวะทานอาหารกับนายพันคนขับรถริมทางก่อนคงจะดีกว่าที่จะแบกท้องไปบ้านตะวันยอแสงให้ใครบางคนดูถูกดูแคลนเปล่าๆ
มีคนมากมายมาทำอะไรกัน บนเวทีมีเด็กๆ นั่งรถเข็นอยู่เป็นกลุ่มหลายกลุ่ม มีพิธีกรกำลังจัดการแสดงให้กับเด็กพิการ ผู้คนนำสิ่งของเดินขึ้นไปบริจาคมากมาย
ดาวดารินมองดูรอยยิ้มของเด็กพิการ ทำให้เธอมีความสุขไปด้วย
น้าพันคะ
มีอะไรหรือครับ
ดาวขอเดินไปซื้อของหน่อยนะ
ครับคุณดาว
นายพันมีสีหน้างุนงง กินอาหารอิ่มเสร็จพอดี แล้วรีบเดินตามหญิงสาวไปที่ศูนย์การค้า อยู่ใกล้ๆ กันนั้น สักครู่หนึ่งนายพันก็ช่วยหอบหิ้วสัมภาระ ในมือสองข้างมีขนมเด็ก ช็อกโกเล็ต ของเล่นเด็กมากมาย เดินตามขึ้นไปบนเวทีที่มีเด็กพิการกำลังนั่งอยู่มากมาย
หญิงสาวน้ำตาคลอที่เห็นพวกเด็กๆ รับของของเธออย่างตื่นเต้นดีใจ เธอมอบเงินจำนวนหนึ่งบริจาคช่วยเด็กพิการ
ดาวดารินเคยมีความตั้งใจมานานแล้วว่า วันหนึ่งถ้าเธอมีเงินมากพอ เธอจะจัดตั้งมูลนิธิช่วยคนพิการ อีกทั้งไปช่วยพัฒนาชนบทบ้านเกิด และขออธิษฐานให้ความฝันของเธอเป็นจริงด้วยเถิด

| 195 |
| 2903 |


|
||||||
![]() |
สงวนสิทธิ์บางประการภายใต้สัญญาอนุญาต ครีเอทีฟคอมมอนส์ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลง 3.0 ประเทศไทย. ท่านสามารถนำเนื้อหาในส่วนบทความไปใช้ แสดง เผยแพร่ โดยต้องอ้างอิงที่มา ห้ามใช้เพื่อการค้าและห้ามดัดแปลง |