บทที่ 7

          ภูวดลไม่ได้สนใจสาวประเภทสองที่กระเด็นตกลงจากที่สูงนั่นแต่อย่างใด  ทันทีที่จัดการหล่อนเสร็จ   ชายหนุ่มก็รีบวิ่งเข้าไปหา ภูชิสส์ วรรณพร และ โสภิดา ด้วยความเป็นห่วงอย่างมาก นัยน์ตาสีดำที่ดูเยือกเย็นและดูเย็นชาไร้หัวใจกลับเป็นนัยน์ตาสีดำที่สงบนิ่งเหมือนเดิม

          ทันทีที่วิ่งเข้าไปถึง ชายหนุ่มรีบทรุดตัวลงไป และวางเทวรูปผีสิงนั่นเอาไว้ข้างๆกับตัว จากนั้นเขาก็ค่อยๆดึงเทปกาวออกจากปากทั้งสามคนอย่างนิ่มนวล

          “ดลมาได้ไง “

          “พี่ดลมาได้ไง”

          ต่างคนก็ต่างพูดด้วยความตื่นตระหนกและดีใจที่ชายหนุ่มมาช่วยเอาไว้ได้  แต่เขากลับไม่พูดอะไร ได้แต่รีบแก้เชือกที่มัดทั้งสามคนนั้นออกอย่างรวดเร็ว

          ทันทีที่เชือกหลุดออกจากมือทั้งสามคน ภูวดลก็โผเข้ากอดภูชิสส์และ วรรณพรด้วยความรักพร้อมกันทั้งสองคน   หยาดน้ำตาแห่งความดีใจค่อยๆไหลพรั่งพรูออกจากดวงตาของชายหนุ่ม พร้อมๆกับอีกสองคนที่อยู่ในอ้อมกอดของเขาก็อยู่ในอาการเดียวกับเขา

          โสภิดาได้แต่นั่งนิ่งและมองภาพตรงหน้าด้วยรอยยิ้มและน้ำตาที่พรั่งพรูออกมาเช่นกัน
 
          “อ้าว! โสก็ถูกจับมาด้วย ฉันนึกว่ามีแต่วรรณกับน้องภู” ชายหนุ่มพูดด้วยความตกใจเล็กน้อย ที่โสภิดาถูกจับมาด้วย

          โสภิดาไม่พูดจาอะไรได้แต่ยิ้มให้กับภูวดลด้วยรอยยิ้มแห่งความดีใจปนกับน้ำตาที่ไหลพรั่งพรูออกมา

          ฉับพลันพวกเขาทั้งสี่คนก็ลุกขึ้น พลางมือข้างหนึ่งของชายหนุ่มก็คว้าเอาเทวรูป พร้อมกับพาน้องชายและสองสาวเดินออกจากบ้านไม้เก่าๆโทรมๆหลังนั้น

          ทันทีที่พวกเขาเดินออกมาถึงบันได ทุกคนต่างตกตะลึงกับร่างที่นอนแน่นิ่งอยู่ตรงหน้า  มันเป็นศพที่น่ากลัวสยดสยองมาก และใกล้ๆกับมืออีกข้างหนึ่งของศพสาวประเภทสองก็มีปืนตกอยู่ข้างๆ

          “นั่นพี่กะเทยคนนั้นนี่  ตายได้ไง” โสภิดาพูด และสีหน้าของเธอดูกลัวเป็นที่สุด เธอได้แต่เอาแขนของวรรณพรมากอดไว้แนบกาย

          “ไม่ต้องกลัวมันหรอก พวกคนชั่ว ถ้ามันตายก็สมแล้วกับการกระทำของมัน”

          ภูวดลพูดออกไป ทั้งๆที่ในใจก็สำนึกผิดในบาปบุญคุณโทษ สีหน้าของเขาดูเคร่งเครียดเพราะเขาไม่ได้ตั้งใจให้สาวประเภทสองคนนี้ตายเลย  เขาไม่ใช่คนชั่วร้ายอะไรขนาดนั้น และไม่ใช่คนที่ชอบทำร้ายคนอื่นก่อน...

          ทั้งภูชิสส์และวรรณพรได้แต่เกาะแขนทั้งสองข้างของชายหนุ่ม ส่วนโสภิดาก็เกาะแขนอีกข้างของวรรณพร  พวกเขาเดินลงบันไดไปด้วยความหวาดกลัว ยกเว้นภูวดลที่ไม่ได้หวาดกลัวในภาพตรงหน้ามากเป็นพิเศษเท่าไร

          “แล้วเราจะออกจากตรงนี้ไปได้ยังไง” โสภิดาเปรยขึ้น

          “นั่นสิ ที่นี่ที่ไหนก็ไม่รู้” วรรณพรพูดด้วยท่าทีหวาดกลัว สองมือของเธอยังเกาะแขนแฟนหนุ่มเอาไว้แน่น

          “พวกเราอย่าไปพูดเรื่องที่เกิดขึ้นที่นี่ให้ใครฟังนะ แม้แต่คนที่เราสนิท ฉันกลัวว่าเรื่องมันจะไปกันใหญ่” ภูวดลพูดขึ้นด้วยความกังวลที่จะเกิดเรื่องขึ้นโรงขึ้นศาลตามมาอีก

          “จะดีเหรอดล เราโทร.บอกตำรวจดีกว่าไหม ว่าพวกมันจับพวกเรามา” โสภิดาเสนอความคิดเห็น

          “ตำรวจก็จะว่าเราฆ่าคนพวกนี้อ่าสิ ทั้งๆที่พวกมันฆ่ากันตายเอง” ภูวดลพูดอย่างจริงจังและเคร่งเครียด แกมกับการโกหกออกไปด้วย

          สองสาวมองตากัน แล้วรู้สึกคล้อยตามชายหนุ่ม ขณะที่ภูชิสส์ไม่พูดไม่จาอะไรได้แต่เกาะแขนพี่ชายและเดินลงบันไดตามไปโดยดี