“ใครบอกพวกแกมาฉีกรายงานของฉัน” ภูวดลพูดเสียงดัง พลางกระชากคอเสื้อธงชัยขึ้นมา

          ถุย!!

          ธงชัยถุยน้ำลายใส่หน้าภูวดล พลางแสยะยิ้มเจ้าเล่ห์บนใบหน้าอันบอบช้ำนั้น ก่อนจะพูดออกไปอย่างไม่กลัวเกรง ราวกับคนบ้าคลั่ง

          “ก็ฉันเกลียดแก เกลียดพวกแกทุก...” ธงชัยตะโกนออกไปเสียงดังแต่ไม่ทันจะจบประโยคก็ถูกหมัดอันหนักหน่วงของเขาเข้าไปอีก

          ผลั๊ว !

          “แกจ้างคนมาลักตัวน้องฉันกับแฟนฉันยังไม่พอใจอีกเหรอ ฮ๊า!! ไอ้สารเลว แกจะต้องการทำอะไรอีกวะ”

          ภูวดลทั้งต่อว่าทั้งปล่อยหมัดรัวเข้าไปที่ใบหน้าของคู่อริอีกครั้ง โดยที่คู่อริไม่สามารถทำอะไรได้เลย นัยน์ตาสีดำคู่นั้นของเขาดูเยือกเย็นเหลือเกิน

          “แก จะทำอะไรฉันก็รีบทำสิวะ เอาให้ฉันตายไปเลย ” ธงชัยท้าทาย

          ผลั๊ว !

          ภูวดลซัดหมัดเข้าไปอีก จนเลือดที่ปากของคู่อริค่อยๆไหลซึมออกมา

          “หยุดเถอะดล หยุดเถอะนะ” มัทนนพรพูดเชิงขอร้อง พลางเข้ามาดึงแขนชายหนุ่มตรงหน้าของเธอ

          เสียงขอร้องของมัทนพรครั้งนี้ทำให้ภูวดลเหมือนต้องมนต์สะกดเขาละสายตาออกจากคู่อริและหันมาสบตากับหญิงสาวที่อยู่ข้างๆ แต่ในระหว่างนั้นธงชัยก็ได้โอกาสใช้เท้าถีบเข้าไปยังหน้าท้องของภูวดลอย่างแรง

          ภูวดลจึงเสียหลักสะดุดล้มลงไปทับร่างอันบอบบางของมัทนพรทันทีและล้มลงไปกับพื้นตามๆกัน  ปากของทั้งคู่ประกบกันโดยบังเอิญ ทั้งคู่อยู่ใกล้กันจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน

          มัทนพรทำตาโตด้วยความตกใจ เพราะเธอไม่คิดว่าจะได้นอนอยู่ใต้ร่างอันใหญ่หนาและรอยจูบจากของผู้ชายที่เธอแอบรักแบบนี้...ราวกับว่าเธอฝันไป....เธอสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างของชายหนุ่ม และรสชาติหอมหวานการจูบจนเธอไม่อยากหยุดเวลาไว้เพียงเท่านี้

          ในระหว่างนั้นสายตาทุกคู่ก็หันขวับมาจับจ้องยังภูวดลและมัทนพรด้วยความตกใจหรือสงสัยหรือสนใจ อย่างไรก็ไม่ทราบ และตอนนี้ทุกอย่างหยุดราวกับโลกมันหยุดหมุน

          “นี่พวกเธอทำอะไรกัน ฮ๊า!” เสียงดุจากอาจารย์ผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้น พร้อมๆกับเจ้าของเสียงเดินตรงมา ตามด้วยเสียงร้องเท้าส้นสูงที่ดังกระแทกพื้น

          ภูวดลได้สติรีบผงะออกจากร่างบอบบางของหญิงสาวและดึงแขนของเธอขึ้นมา

          “ฉันขอโทษนะมัท” ภูวดลรีบกล่าวขอโทษเพื่อนสาวเบาๆ

          “นี่มันเป็นจูบแรกของฉันเลยนะ ฉันเสียจูบแรกให้นายได้ยังไง”

          มัทนพรพูดจบเธอก็วิ่งหนีจากตรงนั้นไป พลางร้องไห้สะอึกสะอื้น....โดยมีสายตาของใครหลายๆคนมองตามเธอไปแต่ก็ไม่มีใครวิ่งตามเธอไปสักคนเดียว แม้แต่คนที่ทำให้เจ้าตัวร้องไห้ ...ที่เป็นแบบนั้นก็เพราะว่าต้องเผชิญหน้ากับอาจารย์

          ภูวดลมองตามไปก็ได้แต่ส่ายหน้า แววตาของเขาดูเศร้าลงที่ทำให้หญิงสาวเสียใจขนาดนั้น แต่เขาก็ไม่ได้ตั้งใจ .....เขาไม่ได้ตั้งใจเลย......