ณ สวนสัตว์......

          “ด้านซ้ายของเรานะครับก็จะเป็นช้าง สัตว์เลี้ยงแสนรู้นะครับ  สามารถลงไปให้อาหารได้นะครับ...”  เสียงของมัคคุเทศน์พูดแนะนำผ่านโทรโข่ง

          สายตาทุกคู่บนรถนำเที่ยวหันไปมองที่ช้างตัวใหญ่  พร้อมๆกับ มัทนพร ภูวดล และภูชิสส์ ลงไปให้อาหารช้าง

          “ช้างเป็นสัตว์ตัวใหญ่ น่ากลัวจังเลยนะครับ” ภูชิสส์เปรยขึ้น

          “กลัวเหรอครับน้องภู” ภูวดลถามติดขำๆ

          “เป็นผู้ชายห้ามกลัวนะจ๊ะ” มัทนพรพูด พลางกระพริบตาใส่เด็กชาย ทะลุกระจกแว่นออกไป

          ให้อาหารช้างเสร็จแล้ว ทั้งสามคนก็เดินตามทางต่อไปเรื่อยๆ ตามถนนเส้นเดี่ยวที่ขนาบด้วย สัตว์น่ารักๆมากมาย  ต้นไม้น้อยใหญ่สีเขียวขจีและมีลมพัดมาเอื่อยๆ

          “เดี๋ยวผมขอเข้าห้องน้ำก่อนนะครับ” ภูชิสส์เปรยขึ้นหลังจากมองเห็นห้องน้ำอยู่บนเนินตรงหน้า และเหมือนเป็นการเปิดโอกาสที่ภูวดลกับมัทนพรจะได้มีโอกาสคุยกันมากขึ้น

          “แล้วดล จะทำยังไงกับเรื่องวรรณกับยศต่อไปเหรอจ๊ะ” มัทนพรเปรยถามขึ้น  ทำให้ชายหนุ่มหันมาสบตาอย่างไม่สบอารมณ์เท่าไรนัก เพราะเขาก็ต้องการลืมแฟนเก่าให้ได้ ไม่อยากให้ใครพูดให้ได้ยินตอนนี้

          “คือ....คือ...ฉัน...ฉันก็พยายามทำใจ  ไม่รู้สิ...ฉันไม่อยากพูดถึงมัน  ฉันพยายามจะลืมมันให้เร็วที่สุด” ภูวดลหน้าเศร้าลงหลังจากตอบคำถาม พลางหลบสายตาหญิงสาว

          “ถ้าเจอยศกับวรรณอีกครั้ง ดลจะยอมคุยด้วยไหม จะทำยังไงกับพวกนั้น” มัทนพรถามออกไปตรงๆ

          ภูวดลขมวดคิ้วแบบไม่สบอารมณ์  “ฉันไม่มีวันคุยกับคนทรยศแบบนั้นอีกแน่นอน ไม่มีวัน...”  ชายหนุ่มประกาศกร้าว พร้อมกับกำหมัดแน่น

          “การให้อภัยเป็นสิ่งที่สำคัญและดีที่สุดนะ  ...แล้วดลจะทำร้ายสองคนนั่นไหม?” มัทนพรถามตรงๆ พลางตั้งใจฟังคำตอบจากชายหนุ่มอย่างใจจดใจจ่อ

          “ไม่นะ ถ้าพวกมันไม่มาทำร้ายอะไรฉันก่อน มัทก็รู้นี่ ...ว่าฉันไม่ชอบทำอะไรใครก่อนหรอก  มีแต่คนอื่นที่ชอบอยากมีเรื่องกับฉัน” ภูวดลอธิบาย พลางสายตามองขึ้นไปบนท้องฟ้าอันกว้างใหญ่

          “แต่ดลเป็นคนใจร้อนนะ  จะทำอะไรต่างๆก็คิดให้ดี ...ฉันก็เป็นห่วงมากรู้ไหม ฉันกลัวว่าดลจะทำอะไรไม่ดี  ฉันกลัวว่าดลจะทำร้ายคนอื่น และพลั้งพลาดจนฆ่าคนอื่นตาย”มัทนพรพูดจากความรู้สึกจริงๆ

          ภูวดลเบิกตากว้าง ไม่คิดว่าจะมีคนห่วงใยเขามากขนาดนี้ ...เขายิ้มพลางเลือนมือทั้งสองข้างไปจับไหล่ของหญิงสาว  เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมหัวใจเต้นแรงทุกทีที่อยู่ใกล้เพื่อนสาวคนนี้แต่เหมือนมันก็ต้องการที่จะอยู่ใกล้ๆเธอคนนี้ตลอดไป ....แต่ใจหนึ่งของเขาก็ยังโหยหาวรรณพร ภาพความทรงจำเก่าๆมันยังลอยวนเวียนอยู่ในสมองของเขา

          อดีตที่ตอนนี้เขาอยากจะลืม....

          “ดล วาเลนไทน์  จะให้อะไรฉันเหรอ” วรรณพรพูด พลางกุมมือข้างหนึ่งของชายหนุ่มและเดินดูของไปตามมุมต่างๆของห้างสรรพสินค้า

          “แล้ววรรณอยากได้อะไรล่ะ  ฉันจะซื้อให้หมดเลย...”ภูวดลถามพลางเผยยิ้มให้กับหญิงสาวที่เธอรัก  ...มันเป็นรอยยิ้มแห่งความสุขที่สุด...

          ...........................

          “ดลเป็นอะไร ...” มัทนพรตะโกนถามประโยคนี้หลายครั้ง พลางเขย่าตัวชายหนุ่ม  จนเขาต้องตื่นจากภวังค์แห่งความเศร้า