ซึ่งความรู้สึกของทุกคนตอนนี้มันรู้สึกแย่เหลือเกิน...น้ำตาแต่ละหยดของทุกคนค่อยๆไหลพรั่งพรูออกมา และต่างกอดคอกันร้องไห้ส่งเสียงดัง...และถึงแม้ธงชัยจะเป็นเหมือนคู่อริของอีกฝ่าย  แต่ทั้งมัทนพร มัญชุพร และสุเมธก็ต่างรู้สึกให้อภัยธงชัยไปโดยปริยายเพราะสิ่งที่เกิดขึ้นมันหนักหนาสาหัสเหลือเกิน


        หลังจากที่สื่อทั้งวิทยุและโทรทัศน์ทราบข่าวว่าภูวดลรอดจากเหตุระเบิดอย่างปฏิหารย์ ข่าวก็แพร่ออกไปอย่างรวดเร็ว....

          ข่าวด่วนจากโทรทัศน์ช่องหนึ่ง....

          “ข่าวด่วน จากเหตุระเบิดของนายภูวดล เพชรธารา ลูกชายมหาเศรษฐีของเมืองไทยนั้น  ทางช่อง RTV ได้เกาะติดข่าวอย่างต่อเนื่อง ซึ่งขณะนี้ได้พบร่างของนายภูวดลนอนสลบอยู่ใกล้ๆกับจุดเกิดเหตุ  และมีผู้หวังดีนำส่งโรงพยาบาลพญาไท ซึ่งในตอนนี้นายภูวดลรอดตายอย่างปฏิหารย์  ส่วนนายธงชัย วงศ์เศวต ที่ถูกยิงที่หลังศีรษะนั้นได้เสียชีวิตแล้วที่โรงพยาบาลพญาไท...”

          วรพงศ์ได้ฟังข่าวข้างต้นถึงกับขว้างรีโมทย์ทิ้งสุดเหวี่ยง ...เพราะนอกจากเขาจะกำจัดภูวดลไม่ได้แล้ว ลูกน้องคนสำคัญอย่าง ‘เคนจิ’ ยังมาเสียชีวิตอีก....ความโกรธแค้นมันค่อยๆปะทุออกมาอีกครั้ง

          “เมื่อไรมันจะตายๆไปซะ ไอ้ภูวดล ...แกอย่าหวังว่าแกจะรอด ฉันไม่ยอมปล่อยแกให้อยู่อย่างมีความสุขแน่...” วรพงศ์ฉุนเฉียวมาก ทำให้ลูกน้องในชุดดำที่ยืนรายล้อมถึงกับหลบสายตาด้วยความกลัวเกรง  ...ขณะที่วรยศกับวรรณพรที่นั่งอยู่ข้างๆก็มีอาการเดียวกับลูกน้องของเขาเหล่านั้น

          “คุณอาคะ หนูว่าปล่อยดลเขาไปเถอะค่ะ อย่างน้อยพวกเราก็ไม่เป็นไรแล้ว...”วรรณพรพูดออกไปอย่างกล้าๆกลัวๆ

          “ไม่เป็นไรได้ไง ...สักวันมันจะต้องกลับมาเล่นงานเรา อย่าลืมนะว่าไอ้ดล มันร้ายกาจแค่ไหน....วรรณ  มีทางเดียวที่เราจะสงบสุขได้ก็คือต้องฆ่ามันให้ตายๆไปซะ” วรยศพูดอย่างเลือดเย็น จนวรรณพรที่นั่งอยู่ข้างๆสะดุ้งเฮือก

          “ใช่ พ่อเห็นด้วยกับยศ  คนที่บังอาจมาทำร้ายลูกของพ่อ มันต้องได้ตายไปข้างหนึ่ง...” พูดจบวรพงศ์ก็กำหมัดแน่น พลางแววตาแห่งความพยาบาทฉายวับจนน่ากลัว

          “แต่...ไอ้ดลมันเป็นผีนะพ่อ มันใช้ลมพัดพวกเราจนกระเด็นกระดอนออกจากหอพัก ....ดีนะที่พวกเราพัดไปตกในแม่น้ำ ไม่งั้นพวกเราต้องตายไปแล้วแน่ๆเลย” วรยศพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ และกลัวขึ้นมาทันที เมื่อนึกถึงภาพอันน่าสะพรึงกลัวนั่นอีกครั้ง ขณะที่วรรณพรก็มีอาการเดียวกับวรยศ

          “ไร้สาระ...มันจะเป็นผี ปีศาจไปได้ยังไงกัน มันคนชัดๆ พ่อว่าพวกแกแอบใช้ยาจนเสียสติหรือเปล่า” วรพงศ์พูดแบบไม่ค่อยชอบใจนัก เพราะไม่เชื่อว่าภูวดลจะมีพลังอำนาจขนาดเรียกลมพัดคนให้กระเด็นกระดอนไปได้แบบนั้น

          “เราต้องกำจัดมัน เราต้องกำจัดมัน เราต้องฆ่ามัน” วรพงศ์ได้แต่พล่ามพูดประโยคเดียวไม่หยุด ลูกตาอันเหลือกลานด้วยความกลัวนั่นมันทำให้เขาเหมือนคนเสียสติหรือคนบ้าอะไรอย่างนั้น

          “เราจะทำยังไงถึงจะกำจัดมันได้...” วรพงศ์ยังไม่หยุดที่จะกำจัดภูวดล

          “หึหึ  เราต้องมีตัวล่อพ่อ ใช่เราต้องมีตัวล่อ แล้วยิง....ยิงมันให้ตาย...ยิงมันให้ตาย ...ให้มันตายๆๆ ตายๆๆๆๆๆๆๆๆ” วรยศพูดเลือดเย็นเหมือนคนบ้า จนทำให้วรรณพรที่นั่งอยู่ข้างๆรู้สึกผวาเป็นที่สุด