วรยศเดินเข้าไปแก้มัดของมัทนพรตรงเงื่อนที่ผูกไว้กับเสาออกพร้อมๆกับกระชากร่างอันบอบบางของหญิงสาวเข้ามาแนบชิดกับตัวเขา แล้วจ่อปลายกระบอกปืนลงไปที่ขมับขวาของหญิงสาว ...ตอนนี้ความรู้สึกของหญิงสาวมันบอกว่า...ฉันต้องตายแน่ๆ...ขึ้นมาในหัวสมองทันที

          “อย่าทำอะไรมัทนะ ฉันบอกให้หยุดไง” ตอนนี้ภูวดลรู้สึกใจหายเป็นที่สุด เพราะผู้หญิงที่เขารัก กำลังจะต้องตาย....จะต้องตายหรือไร?

          ฉับพลันความร้อนก็ได้เข้ามาปกคลุมบริเวณที่ทั้งสองฝ่ายกำลังเผชิญหน้าอยู่ จนเหงื่อของทุกคนในโกดังร้างถึงกับมีเม็ดเหงื่อผุดขึ้นตามเนื้อตัว จนเปียกชุ่มไปหมด

          “ทำไมอยู่ๆมันร้อนขึ้นมาแบบนี้วะ”วรพงศ์พูดด้วยความหงุดหงิดเพราะอากาศร้อน

          “มันต้องเป็นเพราะไอ้ปีศาจนี้แน่ๆ  วันนี้แหละทุกคนจะได้รู้ว่าแกเป็นปีศาจเสียที...”วรยศพูดพลางเล็งปลายกระบอกปืนไปยังเป้าหมาย พร้อมๆกับสุเมธ มัญชุพร และมัทนพรทำหน้านิ่วคิ้วขมวดด้วยความสงสัยกับคำพูดของวรยศอยู่ไม่น้อย

          “ตายซะเถอะแก”

        ปัง! ปัง!

          เสียงปืนที่วรยศลั่นไกรปืนออกไปยังภูวดล เรียกสายตาทุกคนให้หันขวับไปมองที่ภูวดลเป็นตาเดียวกัน พลางในใจต่างฝ่ายต่างก็ลุ้นอยู่ในใจ ....ฝ่ายมัทนพร สุเมธและมัญชุพรถึงกับใจหายไปตามกันๆ ....แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนตะลึงค้างเป็นที่สุดคือ...อยู่ๆร่างของชายหนุ่มนามว่า ‘ภูวดล’ กลับเลือนหายไปต่อหน้าต่อตา

          ปีศาจจจจ !!

          “ดล ดลหายไปไหน” เสียงอันแหลมเล็กของมัทนพรพูดเบาๆด้วยความสงสัยเป็นที่สุด ขณะที่ร่างอันบอบบางของเธอยังถูกวรยศจับเอาไว้แน่น

          “ตกลงดลหายไปไหน” มัญชุพรกับสุเมธต่างพูดเป็นเสียงเดียวกัน

          “ก็มันเป็นปีศาจน่ะสิ พวกแกหายโง่ได้แล้ว  วันนี้พวกเราจะมากำจัดปีศาจด้วยกัน ไอ้ดลมันไม่ใช่คน มันไม่ใช่มนุษย์”วรยศพูดด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก และหมายจะฆ่าภูวดลให้ตายอยู่ตลอดเวลา

          “เป็นไปไม่ได้ มันจะเป็นปีศาจไปได้ยังไง ไร้สาระ” วรพงศ์ยังไม่เชื่อคำพูดของลูกชายแม้แต่นิดเดียว แม้จะเห็นชายหนุ่มนามว่า ‘ภูวดล’หายไปต่อหน้าต่อตาก็ตาม

          “แต่คุณอาคะ ดลเป็นปีศาจจริงๆนะคะ” วรรณพรที่ยืนอยู่ข้างๆวรพงศ์แย้งขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ พร้อมกับเนื้อตัวสั่นระรัวไปทั้งกาย

          “ไม่จริง ” วรพงศ์ยังไม่เชื่อ

          แต่เพียงสิ้นเสียงของวรพงศ์ร่างของภูวดลกลับมาโผล่ขึ้นตรงหน้าวรยศพร้อมกับใช้หมัดขวาอัดพลังลมซัดวรยศจนร่างกำยำลอยกระเด็นกระดอนกลิ้งไปกับพื้นที่เต็มไปด้วยกระดาษหนังสือพิมพ์เก่าๆ

          “แกอย่าคิดนะ ว่าจะทำอะไรฉันได้”ภูวดลพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม

          มัทนพร มัญชุพร สุเมธ วรพงศ์ และลูกน้องของวรพงศ์ทั้ง 7 คนต่างตะลึงงันกับภาพที่เห็นเมื่อเสี้ยววินาทีที่ผ่านมา...ว่านี่ความจริงหรือฝันไป...

          “ดล ...ตกลงมันเกิดอะไรขึ้น”มัทนพรถามออกไปด้วยความสงสัยเป็นที่สุด ตอนนี้เธอทั้งกลัว เธอทั้งสงสัย และสับสน และไม่ต่างอะไรจากเพื่อนอีกสองคนที่ถูกมัดอยู่ตรงเสานั่น

          “อย่าพึ่งถามอะไรตอนนี้นะ เรารีบออกไปกันเถอะ” ภูวดลพูดพลางพยายามแก้เชือกออกจากแขนของมัทนพร

        ปัง

          เสียงปืนดังขึ้น พร้อมๆกับร่างอันกำยำของภูวดลฟุบลงไปนอนกับพื้น และแน่นิ่งไปราวกับคนตายแล้ว

          “ดล !”มัทนพร มัญชุพร และสุเมธตระโกนเป็นเสียงเดียวกัน พลางเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด