ฉันเดินตามเทคที่ยังคงดึงแขนของฉันไปอย่างไม่ค่อยคิดอะไรมาก ฉันก็ไม่แน่ใจนัก ว่าในหัวของเขาคิดอะไรอยู่ คิดเรื่องใคร คิดแบบไหน ยังมีอีกหลายเรื่องจริงๆที่ฉันไม่รู้เกี่ยวกับเจ้าของแววตาสีน้ำตาลใส นี้ได้

"ข้าขอสั่งเจ้า"

ฉันพูดกุกกัก หน้าของเขาห่างไปเพียงคืบ แววตาที่ลุกไหม้ดวงตาของฉันไปได้ กลิ่นอายของหายนะที่คืบเข้ามาใกล้แค่ปลายจมูก

"ข้าขอร้องเจ้าก็ได้" เทคเดินต่อไปเหมือนกับว่าเมื่อสักครู่ไม่ได้พูดอะไรเอาไว้ 

"ถ้าสมมุติว่าทำตาม แล้วจะมีอะไรให้แลกด้วยมั๊ย"

"ข้าจะปล่อยเจ้าทันทีที่เจ้าทำสัญญากับพวกข้าเรียบร้อย" ชายหนุ่มเอ่ยเนือยๆกับหญิงสาวที่เริ่มจะมีฤทธิ์เดชกับเขาขึ้นทุกที

ก็ในเมื่อสัญญาที่เขาทำขึ้นนั้นอาจจะต้องแปลกพิสดารอยู่บ้าง แต่การสมานฉันท์กับผู้ชายคนนี้เอาไว้ก็ไม่ใช่เรื่องที่แย่นัก

"แล้้วที่ท่านจะพาข้าไปอีกไกลแค่ไหน"

หญิงสาวมองชะเง้อหาทางที่จะไปต่อ เพราะเหมือนจะไม่มีสถานที่ก่อสร้างในละแวกนี้ที่พอจะเป็นที่เรียนได้มากนัก

"ตึกข้างหน้านี้แหละ คาบหน้าข้าต้องไปเรียนกับท่านเณออิม ท่านสอนวิชาการคลายตัวของจิต" ชายหนุ่มหันไปมองหน้าหญิงสาวชั่วครู่ก่อนจะทราบว่า เธอไม่เข้าใจที่เขาพูดนัก

"ช่างเถอะ เจ้าแค่เดินตามข้ามาในวันนี้ก็พอ"

 ก็ตามนั้นแหละเจ้าค่ะ ฉันเดินตามเขาไปทั้งวันจริงๆ แต่นั่นก็ทำให้ทราบบ้างว่าเขาก็ไม่ได้โหดร้ายชนิดที่ต้องกลัวหัวหด เป็นคนที่พอใช้ได้ในระดับหนึ่งอยู่ดี ฉันเดินตะลอนๆไปจนครบวัน และได้ข้อสรุปอีกอย่างคือฉันไม่เข้าใจอะไรซักอย่างจริงๆ วิชาทางด้านเวทมนต์ ยากเกินไปที่คนที่เคยเป็นคนธรรมดาอย่างฉันจะเข้าใจ

"กลับกันได้แล้ว ป่านนี้ท่านพ่อคงรอต้อนรับเจ้าอยู่"

ไม่ทันที่ร่างเล็กจะตอบ ทั้งคู่ก็จางหายไปกับอากาศทันทีที่ออกพ้นประตูโรงเรียน