"เพลิง ทำไมนาย" ฉันถามออกไปอย่างสับสนชีวิตเริ่มกลับมาอยู่จุดๆเดิมอีกครั้ง

 "หลานฟังป้าดีๆนะ"ณราเขย่าตัวหลานสาวเบาๆแล้วค่อยๆคลายมือที่แข็งเกร็งทั้งสองข้างออกมาแล้วพาฉันพร้อมกับคู่กรณีหมาดๆอย่างผีหิมะไปนั่งที่โซฟา อีกรอบ
 "ฟาไรด์คืนร่างเดิม......เดี๋ยวนี้"

เสียงหนักแน่นของณราทำให้ฟาไรด์เริ่มหมดสนุกฉับพลันร่างเดิมของเขาก็กลับคืนสู่ความจริงที่ควรจะเป็น หญิงสาวที่นั่งข้างๆดูมีสติมากขึ้นหลังจากเหตุการณ์ประหลาดได้จบลงไปอีกครั้ง "ป้าคะ"

 "ริณ ป้าขอโทษนะที่ต้องทำให้หนูต้องมาเจออะไรแบบนี้"

ณรากล่าวสีหน้าเศร้าใจมือของเธอกำลังกุมมือหลานสาวอย่างแน่นด้วยความกังวลเพราะถ้าไอริณเป็นอะไรไปณาราต้องประสาทเสียอีกคราแน่

 "ริณ เพลิงเป็นร่างเวทย์ของฟาไรด์ เขาไม่มีร่างมนุษย์แบบชาวพลาราลายที่มีธาตุดินอยู่ในตัวดังนั้นการที่สายเลือดตระกูลเซอรัสอย่างเขาจะท่องเที่ยวไปในโลกมนุษย์ได้ก็ต้องสร้างร่างเวทย์ของตัวเอง" "แล้วยังไงคะ"

 "ณาราแม่ของหนูพอได้เจอกับร่างเวทย์และยิ่งรู้ว่าเธอสองคนรักกันแม่ของเธอเลยพยายามกีดกันพวกเธอเพราะรู้ว่าซักวันร่างนี้จะต้องสลายไปเพราะพลังของธาตุยังไม่พอ"
 

"แต่ไม่เห็นเคยบอกเรื่องพวกนี้กับหนูเลย" 

ฉันพูดความจริงออกไปก็จริงนี่ ถึงแม้จะยังไม่ค่อยเข้าใจมากนักแต่คิดว่าเรื่องที่แม่คอยห้ามฉันต่างๆนานาคงเกี่ยวกับเรื่องนี่จริงๆแน่ๆ

 "จ๊ะ คงจะเป็นอย่างนั้น ฉันไม่รู้หรอกนะว่าอะไรทำให้น้องสาวฉันทำอะไรไปบ้าง แต่ฉันก็ทราบเรื่องที่เจ้าเด็กนี่ไปทำให้เธอต้องเสียใจมากแค่ไหน" 

น้ำตาค่อยๆไหลออกมาจากตาของณรา เธอหลับตาไปครั้งแล้วค่อยๆพูดในสิ่งที่ควรควรจะพูดต่อ

 "นี่น้าแต่ผมจำไม่ได้จริงๆนี่ร่างเวทย์นี่ผมไม่ได้เชื่อมความคิดเอาไว้หนิ"

ฟาไรด์โพล่งขึ้นมาหลังจากตกเป็นผู้กระทำผิดมหันต์

 "เลิกอ้างโน้นนี่ซะที น้าเตือนแกมากี่ครั้งแล้ว นี่ยังมาทำให้น้องตกใจอีก ที่ทำไว้คราวที่แล้วยังไม่พอ ถ้าค่อยๆอธิบายเค้ายังพอจะเข้าใจได้บ้างแต่นี่อะไร "

 "ไม่เป็นไรคะ"

 "อะไรนะจ๊ะ"

 "ไม่เป็นไรหรอกคะ" "หนู หนูหน่ะคะ เลิกรักผู้ชายคนนั้นไปได้บ้างแล้ว ไม่ว่าต่อไปจะเป็นอย่างไรทุกอย่างนี่คงเป็นเรื่องจริงซินะคะ" 

ฉันค่อยๆยกมือซีดบางของตัวเองมาเช็ดรอยน้ำตาที่เหมือนตอนนี้จะกลั้นไว้ไม่อยู่แล้วเบาๆ

 "ไอริณ" ณราเอ่ยแผ่วเบา พร้อมกับสายตาแห่งความห่วงใย ฉันเดินออกมาที่รั้วมองผ่านต้นไม้ที่ฉันเคยปลูกไว้ ที่โลกใบนั้นฉันอาจจะได้แค่คุยกับพวกเขาแต่ที่นี่พวกเขาจะคุยกับฉัน ฉันยิ้มให้ต้นไฮเดนเยียสีม่วงของ

ฉัน ฉันนั่งลงที่ชิงช้าดอกไม้ที่โปรยปราย .......ฉันพร้อมแล้ว พร้อมกับโลกใหม่ใบนี้ ถ้าที่นี่คือโลกของฉันต่อให้หนีก็ไม่พ้น ถ้านี่คือโชคชะตามันจะต้องเป็นที่ ที่ดีที่สุดสำหรับฉัน

ก่อนหน้านี้ก็เจออะไรมาตั้งเยอะแล้ว ฉันเกือบจะได้แต่งงานคงมาทำตัวเป็นเด็กๆอีกไม่ได้แล้ว
 

"ไม่เป็นไรจริงๆนะคะ" ฉันยิ้มให้กับป้า รอยยิ้มครั้งนี้คือรอยยิ้มที่บอกกับคนทั้งโลกได้ว่า

 พร้อมแล้วที่จะเริ่มต้นครั้งใหม่ใบไม้สีเขียวสดที่แสนงดงามดอกไม่สีขาวบริสุทธิ์ เริ่มต้นฤดูใบไม้ผลิแล้วซินะ