"เนตรวิญญานคือใคร"

"ช่างมันก่อนเถอะ เหมือนผมจะไม่สามารถช่วยอะไรคุณได้อีก"

"ฉันยังไม่เข้าใจอะไรนายซักนิด"

ฉันพูดความจริงออกไป นายนั่นคงอยู่กับตัวเองมากไปถึงพูดกับคนอื่นไม่รู้เรื่องกว่าฉันซะอีก

"คุณสืบเชื้อสายมาจากพลานาแห่งลมไม่น่าเชื่อว่าจะมีเชื้อสายของแสงอาทิตย์อยู่ด้วย" พูดไม่ทันจบชายหนุ่มตรงหน้าก็ยื่นมือเรียวของเขามาแตะที่หน้าฉัน

"ผมเสียดายคุณจริงๆ"

"สะ...เสียดายอะไร"

"วิญญานบริสุทธิ์อย่างคุณน่าจะมองชีวิตที่ยืนยาวให้กับผมได้"

"หมายความว่าไง"

เหมือนเขาจะไม่ได้ฟังที่ฉันพูดกลับยื่นหน้าใกล้เข้ามาเรื่องๆ หัวใจของฉันจะเต้นทำไมเนี่ย ถึงหมอนี่จะหล่อแววตาก็มีสีน้ำตาลแบบอัลมอนที่ดูร้อนแรงแต่ก็เต็มไปด้วยความอบอุ่น จมุกที่โดดเด่นกว่าใครหรือแม้แต่ปากมี่อวบอิ่มจนฉันต้องอิจฉา กลิ่นก็ยังหอมเหมือนหยาดฝน นายหยุดเข้ามาในหัวฉันได้แล้ว

"ผมคงต้องแนะนำตัวให้รู้จักเสียที ผมชื่อเอธาไรด์ เตอแสตงค์ตระกูลแห่งการพยากรณ์ที่สืบทอดมานาน ธาตุอัคคี"

"อ่ะแล้วไง"

"ผมปรารถนาที่จะได้ตัวของคุณ"

"นายว่าไงนะ" ฉันแถบจะวิ่งนี่ออกจากที่นี่นายนี่มันหื่นชัดๆ

"ผมแค่ลองถามดู มันคือหน้าที่นะครับ" เอธแก้ตัวเขินๆ

"หญิงสาวคือยาอายุวัฒนะของผม ถ้าคุณสังเกต รอบๆสถานที่นี้คือหลุมศพของพวกเธอ"

"เป็นร้อยนะนั่น....." ฉันถอนหายเบาๆ ก็ใครจะไปคิดว่าในชีวิตจะได้เจออะไรแบบนี้สักครั้ง ถ้ามีใครมาเล่าให้ฟังฉันคงไม่เชื่อแน่ว่าจะมีใครจะยอมตายเพราะเรื่องบ้าๆแบบนี้

"ไม่ใช่ของผมหมดหรอกครับ ของผมนิดเดียวรุ่นพ่อผมน่ะครึ่งนึงเลยครับ"

"เหมือนมันจะปรกติสำหรับนาย...แต่ไม่ใช่สำหรับฉันแน่"

"ลืมมันไปเถอะครับ สรุปคือผมหมดหน้าที่แล้วจริงๆ ทุกอย่างเกี่ยวกับตัวคุณผมจะแจ้งให้ทราบในใบแจ้งความ"

"ชั้นไปได้สักทีซินะ"

"ผมแค่อยากเตือนคุณเอาไว้ซักอย่าง เนตรวิญญาน เป็นที่ต้องการของคนในตระกูลนามารัล พวกเขาทำได้ทุกอย่างเพื่อจะเอาตัวคุณไป คุณคือผลประโยชน์ของเขาดังนั้นจงเป็ตัวของคุณเองไอริณ คุณมีสิทธิ์ทุกอย่างในตัวเอง อีกอย่างจงใช้ความสามารถในทางที่ถูก "

"จบรึยัง"

ฉันถามด้วยเสียงที่เบื่อหน่ายและไม่เข้าใจในสิ่งที่เอธพูดใดๆทั้งสิ้น

"สุดท้ายแล้วคุณคงจะไม่รังเกียจถ้าผมจะขอมือคุณสักครู่"

"หน้าที่นายอีกงั้นซิ"ฉันยื่นมือให้เขา

"ครับ"

เขาเอามือมาแตะที่มือฉันแล้วกลับไปแตะที่หัวตัวเอง

"ฟาร์ไรด์ ธานาเดส"

"ฟาร์ ทำไมหรอ"

"ผมยินดีที่ได้รู้จักคุณ ลาก่อนครับ"

สิ้นเสียงนั้นฉันก็รู้สึกว่าตัวเองวูบลงไปด้วยความเจ็บปวด เหมือนเลือดในตัวจะพุ่งไปที่ดวงตา เหมือนเลือดกรีดลูกตาของฉันออกไป รวมถึงอากาศก็ติดขัดที่จะหายใจ ใบหน้าก็เหมือนถูกเหล็กแหลมทิ่มแทง อากาศที่ร้อนเป็นไฟ กล้ามเนื้อของฉันก็ขยับหนีไปไหนไม่ได้ และ.....ความรู้สึกที่มืดสนิท แต่ก่อนที่จะหลับลงอีกครั้งเมือนสายลมที่คุ้นเคยพัดกลับมาอีกครั้ง