ชายแปลกหน้าในหมู่บ้าน

                
     แสนหลับเป็นตายตลอดคืนนั้น ด้วยความเหนื่อย เพลียจากการผจญภัยในป่ากับหยองและแก้ว  

เมื่อเขาตื่นขึ้นในตอนสายของวันนั้น
เขาแทบจะขยับตัวไม่ได้เลย รู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งตัว 
                “ตื่นแล้วเหรอลูก
เป็นอย่างไรบ้าง” แม่เดินเข้ามาเพื่อจะปลุกแสนให้ตื่น และดูว่าป่วยไข้หรือเปล่า
                “ครับแม่ ปวดเมื่อยไปทั้งตัว
คงเพราะวิ่งบ้างเดินบ้าง ล้มลุกคลุกคลานน่ะครับ แต่ไม่เป็นไรมากหรอก” แสนบอกกับแม่
แม่บอกให้แสนไปล้างหน้าล้างตาแล้วกินข้าวต้มที่แม่ทำไว้ให้
                เมื่อแสนกินข้าวเสร็จแล้วจึงออกไปนั่งที่หน้าบ้าน
เขาเห็นพ่อกับแม่กำลังนั่งคุยกับผู้ใหญ่ดำ และชาวบ้านอีกสองสามคน ครู่หนึ่ง
ชาวบ้านคนหนึ่งเดินมาหาผู้ใหญ่บ้านด้วยท่าทางรีบร้อนแล้วพูดละล่ำละลัก
                “ผู้ใหญ่ ! ผู้ใหญ่ ! มัน...มันมากันแล้ว”
                “ใช่หรือวะไอ้ชิน” ผู้ใหญ่ดำถามอย่างต้องการคำยืนยัน
                “มันไม่ใช่คนหมู่บ้านเรา
ไม่ใช่คนในหมู่บ้านใกล้ ๆ นี่หรอก ฉันแน่ใจ มันมากันสามคนทำทีมาขอซื้อแตรเขาวัวข้าให้ทิดแก้ว
ลุงทอง ป้าสมชวนมันคุยถ่วงเวลาไว้ แล้วข้าก็รีบมาบอกผู้ใหญ่นี่แหละ” ชินเล่ารายละเอียดให้ผู้ใหญ่ดำฟัง
ทั้งพ่อ แม่ ผู้ใหญ่ดำ และชาวบ้าน จึงรีบตามชินไป แสนไม่รอช้ารีบวิ่งตามไปด้วย
แสน แก้ว และหยองได้เล่าเรื่องทั้งหมดที่พวกเขาได้เห็นและได้ยินมาจากหุบเหวนั้นให้พ่อ
แม่และชาวบ้านฟังตั้งแต่เมื่อคืนนี้แล้ว ดังนั้นวันนี้ ผู้ใหญ่บ้านกับชาวบ้านจึงช่วยกันสังเกตคนแปลกหน้า

ที่เข้ามาในหมู่บ้านนี้
        ที่แคร่ใต้ต้นมะขามหน้าบ้านของป้าสมชายแปลกหน้าสามคน กำลังนั่งคุยกับป้าสม ลุงทอง ทิดแก้ว 

โดยมีหยองกับแก้ว ยืนเมียง ๆ มอง ๆ อยู่ห่าง ๆ เมื่อทั้งสองเห็นแสนก็รีบเดินไปหา
            “ข้าจำไอ้คนมีหนวดนั่นได้นะ มันอยู่ในกลุ่มของคนที่ชื่อเลิศ ” แก้วกระซิบกับแสน
           “ อือ! ข้าก็คุ้น ๆ นะ ไปกระซิบบอกพ่อข้าดีกว่า” แสนบอกเพื่อนทั้งสอง 
       แสนทำทีเข้าไปนั่งข้าง ๆ พ่อ แล้วแอบ กระชิบบอกพ่อ พ่อลอบมองหน้าชายแปลกหน้าทั้งสามคน

อย่างไม่ให้มีพิรุธแล้วนิ่งอยู่สักครู่ จึงแกล้งถามชายสามคนนั้นขึ้นว่า
          “น้องชายจะหาซื้อแตรเขาวัวเอาไปทำอะไรหรือ” 
          “จะเอาไปขายในเมืองมีกี่อันเอาทั้งหมดเลยนะ คนในเมืองเขาชอบสะสมของพวกนี้”

 ชายคนที่มีหนวดตอบ พ่อจึงหันไปทางผู้ใหญ่ดำ ก่อนพูดขึ้นว่า
          “น้าผู้ใหญ่ก็มีอยู่นี่ เก็บไว้ก็ไม่ได้ใช้ประโยชน์ ที่บ้านฉันก็มี ไปเอามาขายกันเถอะ” 

พ่อพูดแล้วก็ชวนผู้ใหญ่ลุกออกมาจากแคร่นั้นก่อนพูดดัง ๆ ว่า
                “พวกเรานั่งคุยกับพ่อค้าทั้งสามนี่ก่อนนะอย่าเพิ่งไปไหนกันล่ะ
นั่งรอฉันกับผู้ใหญ่ก่อน เดี๋ยวฉันกับผู้ใหญ่กลับมา” 
      เมื่อเดินห่างออกมาแล้วพ่อจึงบอกกับผู้ใหญ่ดำว่า
แสนจำได้ว่าชายที่มาหาซื้อแตรเขาวัวนั้นคือพวกขโมยที่เด็ก ๆ เห็นในหุบเหวเมื่อคืนนี้
และวันนี้คงมาหาข่าวเกี่ยวกับของที่ยายโฉมเจอในดงไผ่แล้วเอามาให้ผู้ใหญ่ไว้
                “ไอ้หัวขโมยพวกนี้มันคงไม่รู้ว่ามีคนรู้เห็นเรื่องของพวกมัน
ดีละพวกเราจะได้จับตัวมันไว้ส่งให้ทางการต่อไป แล้วคืนนี้ไปจัดการกับไอ้พวกที่อยู่ในหุบเหว”
ผู้ใหญ่ดำพูดอย่างหนักแน่น แล้วทั้งพ่อของแสนและผู้ใหญ่ดำก็ไปบอกชาวบ้านให้รู้เรื่องนี้
 พ่อของแสนและผู้ใหญ่ดำพาชาวบ้านมาหลายคน
ทำทีเอาแตรเขาวัวมาขาย แล้วช่วยกันจับชายแปลกหน้าทั้งสามคนมัดมือจนดิ้นไม่หลุด
หัวขโมยทั้งสามตกใจมาก 
             “พวกเอ็งทั้งสามคนคือไอ้หัวขโมยวัวควายของชาวบ้าน
พวกเอ็งคงนึกไม่ถึงสินะว่าชาวบ้านจะรู้ความจริง” ผู้ใหญ่ดำพูดเสียงดังขึงขัง
หัวขโมยทั้งสามหน้าซีด ตกใจกับเหตุการณ์ที่พลิกผันไป
แต่ก็หมดอิสรภาพแล้วทำอะไรไม่ได้ 
          ผู้ใหญ่ดำและชาวบ้านจึงนำหัวขโมยทั้งสามไปส่งที่สถานีตำรวจ
และแจ้งเรื่องที่หัวขโมยนัดแนะกันซื้อขายวัวที่ขโมยจากชาวบ้านกันที่หุบเหวในคืนนี้ให้ตำรวจรู้
เพื่อวางแผนจับพวกหัวขโมยทั้งหมดต่อไป
 
 
...................................................................................