( ขอขอบคุณภาพประกอบจาก google)

ผู้นำทาง

	เสียงปี่พาทย์ยังคงบรรเลงเพลงไทยดังเจื้อยแจ้วเยือกเย็น จนเด็ก ๆ ขนลุกไปตาม ๆ กัน 

จับทิศทางไม่ได้ว่าดังมาจากทางใด เด็กทั้งสามคนมองหน้ากันไปมา

	"ข้าว่าถ้าจะไม่ดีแล้วนะ กลับไปหาลุงผู้ใหญ่กันเถอะ" หยองพูดเสียงสั่้น ๆ 

	"ข้าก็ว่าอย่างนั้นแหละ ไม่มีบ้านคนสักหลังแต่มีเสีียงปี่พาทย์ลาดตะโพนกลางป่ากลางเขา"

แก้วเห็นด้วย เพราะรู้สึกเหมือนกับตัวเองถูกกำลังเจอสิ่งที่กลัวมาตลอดชีวิต  ทั้งสามหันกลับไปทางที่เพิ่งเดินมา 

แต่แล้ว สายตาของแสนก็เหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างที่หลังเสาหินต้นหนึ่ง

	"นั่นอะไร" แสนชี้มือไปที่เสาหินต้นนั้น แก้วกับหยองหันไปมองตามมือของแสน

	"ไม่รู้สิ อย่าสนใจเลยวะ รีบไปกันเถอะ ข้าหนาวจนหัวใจจะเป็นเหน็บชาแล้ว" หยองไม่รอฟังคำเพื่อน

เขารีบออกเดินนำหน้า  แต่แสนคว้าคอเสื้อไว้

	"เดี๋ยวก่อน อย่่าเพิ่งไป ข้าว่าตรงนั้นเหมือนคนนอนอยู่นะ" แสนบอกกับเืพื่อนคู่หู

แก้ว  หยอง หันกลับไปมอง  สิ่งที่เด็ก ๆ เห็นเหมือนคนนอนอยู่จริง ๆ

	"ใครกันวะ  ไปดูกัน"  แสนพูดพร้อมกับเดินตรงไปยังเสาหินนั้นอย่างไม่รอความเห็นของ

หยองกับแก้ว 

	" เฮ้ย ! นั่นคนจริง ๆ  หลายคนด้วย ใครกัน"  แก้วอุทานอย่างแปลกใจ ไม่ต่างจากแสนและหยอง

ที่จ้องดูร่างของคนที่นอนนิ่งอยู่ตรงเสาหิน

	"เข้าไปดูใกล้ ๆ " แสนบอกเพื่อน ๆ ทั้งสอง  และเมื่อทั้งสามเดินเข้าไปดูใกล้ ๆ ทั้งสามก็ต้องตกใจ

และประหลาดใจเป็นอย่างยิ่ง

	"นั่น .. นั่นคุณแสงดาว กับเพื่อน ๆ ของเขานี่นา ทำไมมานอนอยู่ตรงนี้" แก้วพูดเสียงดัง

	"เออ ! ใช่จริง ๆ ด้วย ตายหรือเปล่าวะ ข้ากลัวผีนะโว้ย " หยองทำท่าหวาดกลัว จนแก้วนึกหมั่นไส้

	"ไอ้บ้า ! กลางวันแสก ๆ ปอดแหกไปได้"

	"ข้าว่ายังไม่ตายนะ ไปดูใกล้ ๆ "  แสนเดินเข้าไปก้มดู แสงดาว  กำพล ศักดิ์ และลูกน้องทั้งสองคน

ที่นอนนิ่งไม่ไหวติง 

	"ไม่ตาย  ยังหายใจกันอยู่" แสนว่า 

	"รีบไปบอกผู้ใหญ่ดำ กับคุณนายดวงกันเถอะ" แก้วพูด

	เด็ก ๆ ทั้งสามรีบกลับไปยังกลุ่มของผู้ใหญ่ดำ แล้วรีบเนินนำหน้าไปยังเสาหินที่หน้าผาช่องเขาขาด

คุณนายดวงโผเข้ากอดแสงดาวร้องไห้โฮ

	"แสงดาวลูกแม่..! ลูกตายแล้วเหรอ.. ใครทำอะไรลูกแม่ !..."

	"คุณนายครับทำใจดี ๆ ไว้ คุณแสงดาวยังไม่ตายครับ คงแค่สลบไป" ผู้ใหญ่ดำปลอบใจ แล้วหันไปบอก

ทุก ๆ คนให้ช่วยกันพาแสงดาว และทุกคนที่นอนนิ่งอยู่ไปยังร่มไม้

	ชาวบ้านช่วยกันนวดเฟ้นปฐมพยาบาล เป็นนาน กำพลจึงลืมตาขึ้นก่อนคนอื่น ๆ

	"ผมอยู่ที่ไหน" กำพลพูดพึมพำเหมือนละเมอ

	"คุณครับ คุณ...พวกเรามาช่วยแล้ว" ผู้ใหญ่ดำเขย่าตัวกำพลเบา ๆ แสงดาว ศักดิ์และ

ลูกน้องอีกสองคน ก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น คุณนายโผเข้ากอดแสงดาว ร้องไห้ด้วยความดีใจ

	"ลูกแสง...!  ลูกแสงของแม่..! ฟื้นแล้ว "

	เมื่อแสงดาว และทุก ๆ คนฟื้นคืนสติและมีอาการดีขึ้นแล้ว ผู้ใหญ่ดำจึงให้พากลับไปยังหมู่บ้าน

แสงดาวนั่งพิงหมอนขวานอยู่กลางโถงบ้าน ศักดิ์ กำพล และลูกน้องอีกสองคน ครึ่งนั่งครึ่งนอนอยู่บนเสื่้อ คุณนายดวง

นั่งโบกพัดให้ลูกสาว  กำนันดำ ยายโฉม  อ้อย  อำภา และชาวบ้านนับสิบนั่งรายรอบ ส่วนเด็ก ๆ

ทั้งสามคนหลบมุมไปนั่งสังเกตการณ์อยู่ห่าง ๆ 

	" ตอนที่พวกฉันเดินอยู่ในถ้ำ อยู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงเพลงปี่พาทย์ไทยโบราณดังก้องอยู่ในถ้ำ.." แสงดาวเล่าให้

ทุก ๆ คนฟังถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

	"ใช่ครับ เสียงเพลงนั่นวังเวงโหยหวนชวนขนลุก" กำพลเสริม

	แสน  แก้ว  และ หยอง มองหน้ากัน เป็นเชิืงถามว่า เหมือนเพลงที่พวกเขาได้ยินหรือไม่ แต่ไม่มีใครพูดอะไร

	" จริง ๆ ค่ะ เพลงนั่นวังเวงมาก ๆ พวกฉันได้ยินกันทุึกคน แล้วจู่ ๆ พวกเราก็เห็นผู้หญิงสองคน เดินอยู่ข้างหน้า"

แสงดาวหยุดพูด เหมือนกำลังนึกถึงเหตุการณ์ที่ได้พบมา ศักดิ์จึงเล่าต่อ

	" พวกผมเรียกผู้หญิงสองคนนั่น พอเธอหันมา ผมจำได้่ว่า เป็นเด็กสองคนนั่้น" ศักดิ์ชี้มือไปที่อำภากับอ้อย

ที่นั่งฟังอยู่เงียบ ๆ  ทั้งสองรีบส่ายหน้าปฏิเสธ

	" ไม่ใช่นะจ๊ะ  เราสองคนออกจากถ้ำก่อนพวกคุณ ๆ นะจ๊ะ"  อ้อยกับอำภาปฏิเสธ

	" จริง ๆ ฉันก็เห็นว่าเป็นเธอสองคน เห็นกันทุกคน" แสงดาวยืนยัน  แต่อ้อยกับอำภายังคงปฏิเสธ

	" เป็นไปได้ยังไง เธอยังบอกให้พวกฉันเดินตามเธอสองคนไปจนถึงก้นถ้ำที่ทั้งแคบ ทั้งมืด พวกเรามองไม่เห็น

อะไรเลย แล้วจู่ ๆ เธอสองคนก็หายไป พวกฉันพลัดตกลงไปในเหวที่ก้นถ้ำนั้น" แสงดาวเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

	" ใช่ ๆ ผมจำได้ว่าตกลงไปในเหวที่ที่ลึกมากและมืดสนิท แล้วก็ไม่รู้สึกตัวอีกเลย" กำพลพูด

	" แล้วพวกเราก็มาตื่นที่นี่ ผมนึกว่าตายไปแล้วนะครับ" ยอดชาย ลูกน้องกำพลพูดถึงความรู้สึก

	ทุก ๆ คนนิ่งเงียบเมื่อได้ฟังเรื่องทั้งหมด  ทุกคนแปลกและประหลาดใจกับเรื่องที่ได้ฟัง โดยเฉพาะอำภากับอ้อย ที่ถูกระบุ

ว่าเป็นคนนำทางแสงดาวและคนอื่น ๆ ไปจนตกเหว

	" มีผู้หญิงมานำทางฉัน กับอ้อยและเพื่อน ๆ ออกมาจากถ้ำก่อนหน้าคุณแสงดาวจ้ะ"อำภาเล่าเรื่องให้ทุก ๆคนฟัง

	" ไม่จริงนะ  ตอนที่ฉันเดินออกมา ยังเห็นพวกเธอหลับกันอยู่เลย" แสงดาวค้าน

	" เป็นไปได้ยังไง" อ้อยว่า อย่างไม่เชื่อว่าจะเป็นอย่างที่แสงดาวพูด

	" เอาละ ๆ " ผู้ใหญ่ดำยกมือห้าม เมื่อเห็นว่าจะสรุปเรื่องไม่ได้ ก่อนที่จะพูดต่อไป

	"ทุกคนปลอดภัย ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว ส่วนจะรอดปลอดภัยมาได้อย่างไรก็ตามเถอะ เอาเป็นว่าผีป่าผีดงคงช่วยทุกคนไว้

ก็แล้วกัน ว่าแต่ไอ้โจรพวกที่จับคุณแสงดาวกับทุก ๆ คน ไปล่ะ มันไปไหน " 

	"ไม่รู้สิคะ ตอนที่ฉันเดินไปในถ้ำ ก็เห็นพวกมันยังอยู่ที่ปากถ้ำ" แสงดาวบอกผู้ใหญ่ดำ

	"ถ้ามันยังอยู่แถวนั้น พวกเราก็ยังคงไม่ปลอดภัย มันเป็นพวกไหนกันนะ" ผู้ใหญ่ดำพูดอย่างกังวล

	แสน  หยอง  และแก้ว นั่งฟังคำสนทนาของพวกผู้ใหญ่อย่างสนใจ และให้แปลกใจกับเหตุการณ์ที่กลุ่มของแสงดาวและ

อำภาได้พบเจอ คำถามมากมายวนเวียนอยู่ในใจของเด็ก ๆ ทั้งสามคน  ถ้ำนั้นอยู่ตรงไหนของภูเขา  เสาหิน กำแพงหิน เสียงเพลง

ตลอดจน ผู้ที่นำทางกลุ่มของแสงดาว และอำภาออกมาจากถ้ำเป็นใครกัน...ทุกอย่างเกี่ยวข้องกันหรือไม่หนอ

.............................................