(ขอบคุณภาพประกอบจาก  google)

ร่องรอย

อากาศยังคงชื้นไปด้วยน้ำฝนแม้จะใกล้เที่ยงวันแล้ว  สามสหายเดินตามถนนลูกรังที่เป็นทางเข้าหมู่บ้าน 
 สภาพถนนเป็นหลุมเป็นบ่อเต็มไปด้วยแอ่งน้ำและแอ่งโคลนที่เกิดจากฝนตกมาหลายวัน  
ทั้งสามเดินเท้าเปล่าย่ำโคลนไปตามทางที่ทอดยาวออกไปจากหมู่บ้าน สายตาสอดส่องไปตามริมทางหวังว่าอาจจะเจออะไรที่เป็นร่องรอยอันเป็นที่มาของเสียงประหลาดเมื่อคืนนี้ 
" พวกขโมยมันจะมาตามทางเข้าหมู่บ้านนี่เหรอวะ" แก้วเอ่ยขึ้นเมื่อทั้งสามเดินทางมาถึงปากทางเข้าหมู่บ้าน
  " เออ ! ก็ไม่แน่หรอก ข้าว่าบางทีมันอาจจะมาทางอื่นก็ได้  พวกมันคงไม่กล้ามาทางนี้หรอก มันเสี่ยงเกินไป" หยองเห็นด้วยกับแก้ว แต่แสนไม่ได้ออกความเห็น
เขาสอดส่ายสายตามองหาสิ่งที่อาจจะเป็นที่ผิดสังเกตไปตามพุ่มไม้ พงหญ้ารก ๆ สองข้างทาง  น้ำฝนยังเปียกชุ่มใบไม้ใบหญ้า ทุกอย่างเป็นปกติ
ไม่มีร่องรอยอะไรที่พอจะสังเกตว่าเป็นที่มาของเสียงประหลาดที่ชาวบ้านได้ยินเมื่อคืนนี้ได้เลย
  " เดินจนสุดทางเข้าหมู่บ้านแล้ว ไม่เห็นเจออะไรเลยว่ะ  ข้าว่าไม่มีอะไรแถว ๆ นี้แน่" แก้วพูด หลังจากทุกคนเงียบไปนาน 
" ไปดูทางท้ายหมู่บ้านตรงที่ติดกับนาข้าวกันดีกว่า ข้าว่าพวกขโมยมันอาจจะมาทาง
นั้นก็ได้" หยองออกความเห็น  แก้วกับแสนเห็นด้วย ทั้งสามสหายจึงเดินอ้อมไปตามทางที่
ลัดจากหมู่บ้านไปออกทางท้ายหมู่บ้านที่ติดกับทุ่งนา  เส้นทางลัดนี้ เป็นทางเกวียนที่
ชาวบ้านใช้ขับเกวียนบรรทุกข้่าวจากนามายังลานนวดข้าวของตน  แต่ถ้าหากนอกฤดูกาลเก็บเกี่ยว ทางเกวียนนี้่ก็แทบจะไม่มีใครใช้สัญจร  
ทางเกวียนค่อนข้างจะรกเรื้อและเป็นโคลนสูงขึ้นมาถึงตาตุ่ม  สามสหายเดินลุยโคลนเละ ๆ ไปได้ครึ่งทาง 
พลันสายตาของหยองก็เหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างอยู่หลังกอสาบเสือใกล้ ๆ กับต้นตะขบป่า
 " เฮ้ย ๆ! หยุด ๆ! ข้าเห็นอะไรแว็บ ๆ อยู่ตรงนั้น" หยองชี้มือไปที่กอสาบเสือ แสนกับแก้วมองตาม เด็ก ๆ เห็นอะไรบางอย่างที่หลังกอสาบเสือ
ทั้งสามไม่รอช้ารีบตรงไปดู
บริเวณนั้น เป็นดงสาบเสือที่เพิ่งแตกยอดใหม่หลังได้ฝน  ต้นจึงไม่สูงนัก มีเพียงบางต้นเท่านั้นที่สูงท่วมหัวเด็ก ๆ 
สิ่งที่เด็ก ๆ เห็นในบริเวณนั้นคือ ต้นสาบเสือหลายต้นเอนราบเหมือนถูกเหยียบ ราวกับ
ว่ามีคนสักสองสามคนเข้ามาทำอะไรบางอย่าง เด็กทั้งสามเห็นลังกระดาษที่เปียกฝนใบหนึ่ง ข้างในมีถุึงพลาสติกสีดำ และมีอะไรบางอย่างอยู่ข้างในถุง 
 นอกจากนั้นยังมีซองบุหรี่และขวดเหล้าขาวอีกสองสามใบถูกทิ้งไว้ใกล้ ๆ กับลังกระดาษ เด็กทั้งสามมองหน้ากันเป็นครู่ 
"กล่องอะไรวะ" แก้วถามเพื่อนทั้งสอง  
" ข้างในถุงดำนี่มันมีอะไรล่ะ เปิดดูสิ"  แสนพูดพร้อมกับหยิบถุงสีดำออกมาจาก
ลังกระดาษ ในถุงมีหมวกไหมพรมที่เรียกว่า " หมวกไอ้โม่ง"   สีดำอยู่สองใบ 
"หมวกไอ้โม่งของใคร"  หยองสงสัย  เด็ก ๆ มองหน้ากัน ไม่มีใครพูดอะไรเป็นครู่
 แก้วจึงเอ่ยขึ้น 
" เราเก็บของพวกนี้ไปให้พ่อแม่พวกเราดูกันดีกว่า ข้าว่ามันต้องเกี่ยวกับเสียงประหลาดที่ได้ยินกันเมื่อคืนนี้แน่ ๆ "
  "ข้าก็ว่าอย่างนั้นแหละ เราเก็บหลักฐานพวกนี้ไปให้ผู้ใหญ่ดูจะได้ช่วยกันคิดว่ามันมา
จากไหน บางทีอาจจะหาตัวไอ้หัวขโมยวัวควายได้ด้วยนะ" หยองเห็นด้วยกับความคิดของ
แก้ว  แต่แสนยกมือห้าม
   "แต่ข้าว่าเอามันไว้ตรงนี้ดีกว่า เพราะถ้ามันเป็นของไอ้พวกขโมยจริง มันย้อนกลับมา
ไม่เห็นของพวกนี้ มันก็จะรู้ทันทีว่าชาวบ้านรู้ตัวแล้ว มันก็จะระวังตัว ไม่ให้ขับมันได้ง่าย ๆ 
เราเอาไว้อย่างนี้ดีกว่า อาจจะได้เรื่องราวมากกว่านี้นะ"  แสนบอกความคิดของตน
 "เอางั้นเหรอ ก็ดี แต่เราก็ควรบอกให้ผู้ใหญ่รู้ด้วยนะว่ามาเจออะไรที่นี่ ข้าว่าพวกเรายัง
เป็นเด็ก คงทำอะไรไม่ได้แน่  เผลอ ๆ พวกมันจะทำร้ายเอาด้วย "   หยองยังเป็นห่วงความ
ปลอดภัยของตัวเองและเพื่อน
 " ก็ดี งั้นเราไปบอกพ่อแม่ของพวกเราก็แล้วกัน" เด็ก ๆ นำเรื่องที่พวกเขาพบร่องรอยที่คิดว่าน่าจะเกี่ยวกับพวกขโมยนั้นไปเล่าให้พ่อแม่ฟัง
  "ไอ้พวกขี้เมามันคงไปแอบกินเหล้าเมายากันล่ะสิ" ลุงอ้นสันนิษฐานเมื่อได้ฟัง
  "ข้าว่าไม่น่าจะใช่ไอ้พวกขี้เมานะ ฝนตก ๆ ใครจะไปนั่งกินเหล้่าตากฝนวะ" ป้าแช่มไม่เห็นด้วยกับข้อสันนิษฐานของลุงอ้น 
  " ข้าว่าน่าจะจัดคนไปแอบซุ่มดูแถว ๆ นั้นนะ ทางเกวียนนั่น นอกฤดูเกี่ยวข้าวก็ไม่มี
ใครใช้ มันอาจจะเป็นที่ซ่องสุมของพวกขโมยได้เป็นอย่างดี เพราะไม่มีใครสนใจ" ผู้ใหญ่ดำที่นั่งฟังมานานพูดขึ้น
  " จริงด้วย จริงอย่างผู้ใหญ่ว่า งั้นคืนนี้จัดเวรยามไปเฝ้าดูแถว ๆนั้นเลย" ทุกคนลงมติ 
คืนนั้น และคืนต่อ ๆ มา ชาวบ้านจัดเวรยามคอยซุ่มดูแถว ๆ ทางเกวียนท้ายหมู่บ้าน 
แต่ก็ไม่มีสิ่งผิดสังเกตหรือวี่แววของคนที่ต้องสงสัยว่าจะเกี่ยวข้องกับสิ่งของที่เด็ก ๆ พบในดงสาบเสือนั้นเลย




                                                           .................................................................................