"เฟรน" วีนากล่าวเสียงดังฟังชัดหลังจากที่เธอเอื้อมมือไปเปิดผ้าม่านที่ใกล้ที่สุด

"วีนา ทำไมแต่งตัวแบบนี้" ชายหนุ่มยึงนิ่งๆไปสักพัก วีนาที่เขารู้จักไม่ได้หวานขนาดนี้นี่หว่า"คืนนี้มีเดทหรอ?" เฟรนกล่าวในลักษณะที่เกือบจะสุภาพ เขาไม่อยู่แค่สี่ปีหลังจากที่เลิกกับเธอไปสงสัยจะมีแฟนใหม่แล้วจริงๆ อย่างที่เพื่อนบอก

"เดท? ฉันไม่คิดว่าพี่จะถามฉันแบบนี้ในเมื่อเราไม่เจอกันมาเกือบสองปีหรอกนะคะ" วีนากล่าวเสียงขุ่น ก็น้ำเสียงของเขา เขาพูดเหมือนดูถูกเธอ เหมือนตอนที่เขาทิ้งเธอไปเพราะคิดว่าเธอนอกใจเขา เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอใช้เวลาลืมเขาเท่าไหร่กว่าเธอจะเริ่มต้นใหม่ได้ เขาไม่รู้ เขาไม่รู้ เขาไม่มีทางเข้าใจอะไรเกี่ยวกับตัวเธอมาตั้งแต่แรกที่ขอคบกับเธอแล้ว

"ก็เห็นเธอแต่งตัวแบบนี้ ตอนเกือบสี่ทุ่มมันไม่แปลกไปหน่อยหรอ"

"ช่างเถอะค่ะ แต่การที่พี่มาบุกรุกร้านคนอื่นแบบนี้พี่คงไม่คิดว่าคนอื่นเขาจะตกใจใช่มั๊ยหล่ะคะ" เธอกระแทกเสียงก่อนจะหันไปมองเพื่อนที่อยู่ที่บันไดเชิงบอกว่าทุกอย่างโอเคแล้ว ออกัสจึงรีบเข้าห้องสิ่งแรกคือเธอจะรีบไปหยิบทิชชู่สักสิบห่อเพื่อเพื่อนของเธอที่จะต้องใช้มันอย่างแน่นอน ก่อนจะไปหยิบพาราสักเม็ดกับเทน้ำที่เธอคว้ามาจากชั้นลอยเทลงแก้วอย่างใจเย็น แล้วนำของในมือวีนาเก็บเข้าล็อกเกอร์

"พี่ไม่ได้บุกรุกน่ะ เราเคยให้กุญแจพี่ไว้จำไม่ได้หรอ" ชายหนุ่มชี้ไปที่ชายอีกคนที่ถือกุญแจอยู่

"ฉันไม่สนว่าเขาเป็นใครแต่ช่วยบอกให้เขาคืนกุญแจให้ฉันได้มั๊ย" เสียงที่เรียบๆแต่ข้างในเธอกรีดร้อง ถ้าเขาจะยังเก็บมันไว้ทั้งๆที่ทิ้งเธอไปแบบนั้น เธอประมาทเรื่องนี้ไป ทำไมต้องเอาของสำคัญแบบนั้นให้เขา ก็จริงที่เขาเคยมาทำงานที่ร้านหลายครั้งที่เธอไม่อยู่ ก็จริงที่เธอไว้ใจเขาพอๆกับเพื่อนเธอ วีนา วีนาตอนนั้นเธอเป็นบ้าอะไรไป 

       หญิงสาวยื่นมืออกไปจะรับกุญแจที่ชายอีกคนโยนข้ามมาแต่ถูกชายอีกคนที่เธอไว้ใจความมันไว้ก่อน

"แกออกไปก่อน อีกซักครึ่งชั่วโมงมารับฉันด้วยวินด์"

"ฉันเป็นคนขับรถแกตั้งแต่เมื่อไหร่ว่ะ" ถึงจะเอ่ยแบบนั้นแต่ชายหนุ่มก็ยอมออกไป เขารู้ว่าพี่ชายที่เกือบจะดีของเขาต้องการแบบนั้น

"นี่เอากุญแจมาให้ฉันเดี๋ยวนี้" วีนาจ้องตาเขม็ง นี่เขาจะตั้งใจมายั่วให้เธอโกรธรึไงกัน

"คนอุตส่าห์ตั้งใจมาหา พูดดีๆหน่อยไม่ได้รึไง เราก็โตๆกันแล้วน่ะ"เฟรนจ้องหน้าที่ดูจะหมองลงของผู้หญิงที่เขาแสนจะคิดถึง ก็จริงว่าเขาคือคนที่ทิ้งเธอก่อนที่เธอจะทิ้งเขา อาจจะทิ้งแย่ไปหน่อยก็ตอนนั้นเขาถูกปั่นหัวจริงๆนี่ ยอมรับอีกข้อว่าเขาทำให้เธอเสียใจอยู่บ้าง และไม่กล้าพอที่จะรอให้เธอบอกเลิก แล้วไงเธอจะมาโกรธอะไรเขาอีก เขาพยายามทุกทางเพื่อติดต่อเธอทันทีหลังจากนั้นเพียงอาทิตย์เดียวเพราะเขาแทบบ้าที่ไม่ได้เจอเธอ ทั้งจดหมาย โทรศัพท์ และทุกวิธี แต่ก็ไร้ผลจนเขาต้องล้มเลิกมันเมื่อได้ข่าวว่าเธอกำลังสนในพี่ที่เขาคุ้นเคยดี เขาทำใจมาสี่ปี สี่ปีที่ทนทรมานเพราะคิดถึงคนที่เขาทิ้งไปเพราะเขาทั้งเด็กทั้งโง่ที่ทิ้งเธอไป แม่สาวคนนี้จะช่วยทำมันให้ง่ายกว่านี้ซักนิดจะได้มั๊ย

"เฟรน พี่ไม่รู้อะไรซักอย่างหรอกคะส่งกุญแจแล้วกลับไปได้แล้ว"

"เอาแบบนั้นก็ได้"

"ขอบคุณค่ะ" ฉันเดินไปที่โต๊ะเบอร์สี่ที่เขาวางกุญแจเอาไว้ แทบจะกลั้นน้ำตาตัวเองไว้ไม่อยู่ เขาแทบจะไม่ได้แยแสอะไรสักนิดเขาไม่แม้แต่จะหันมามองด้วยซ้ำไป ทุกอย่างคงจบลงแค่ในเรื่องของเขา ทำไมต้องมารื้อฟื้นความทรงจำที่ฝังไว้จนเกือบสนิมกับฉันด้วยน่ะ

       และเธอก็รับรู้อีกครั้งว่าเขาล่อเธอมาติดกับได้สำเร็จเมื่อตอนนี้เธอตกไปอยู่ในอ้อมกอดที่เธอฝันปรารถนามาเนิ่นนาน ผันที่ไม่อยากจะขยับตัวถ้าเหตุการณ์นี้จะย้อมกลับไปได้ซักห้าปี

"ปล่อยฉันน่ะ" 

"ปล่อยแน่ แต่เรามาคุยกันให้รู้เรื่องก่อนได้มั๊ย ทำไมต้องทำหน้าเหมือนเกลียดกันขนาดนั้น"

"น่าจะเอาคำนั้นไปใช้กับพี่มากกว่านะคะ" ฉันพูดพลางจ้องตาเฟรน ทำไมเขาไม่ไปไปซะที ใช่ซิเขารู้ว่าฉันอดทนคิดถึงเขาไว้ไม่ได้นานนักหรอก 

   แต่เขาก็ไม่ได้ตอบอะไรเธออีก เฟรนใช่นิ้วมือที่ไล้ไปตามใบหน้าของวีนาอย่างนิ่มนวล เฟรนรู้สึกถึงความเกร็งที่เกิดขึ้นบนตัวเธอพร้อมกับหยดน้ำตาที่ไหลออกมาช้าๆจนเปื้อนมือของเขา 

"ตอบให้ตรงคำถามหน่อย"

   ทำไมเขายังไม่ยอมหยุดทำให้ฉันอยากจะร้องไห้อีก เขารู้ว่าฉันทรมานแทบบ้าแต่ก็ยังมาถามคำถามแบบนั้นอีกหรอ ฉันเป็นของเล่นเป็นตัวตลกที่เขาไม่ต้องการมาแล้วตั้งห้าปี วีนาวีนาตื่นซักทีเธอจะร้องไห้ทำไม เธอไม่ได้รักเขานะวีนา 

"ตกลงว่าไง" 

"ไม่ว่าไง ปล่อยฉันลงเดี๊ยวนี้น่ะ" ฉันพยายามดึงตัวออกจากการถูกเอารัดเอาเปรียบอยู่แบบนี้ แต่ยิ่งขยับเขาก็ยิ่งกอดแน่นขึ้น"พี่เองก็เลิกยุ่งกับฉันเถอะ ฉันไม่อยากเห็นหน้าพี่อีก"

"ไม่ปล่อย และไม่เลิกยุ่ง" เฟรนกล่าวลอยๆแต่เขาก็เริ่มรู้สึกว่าพวกเขาเริ่มคุยกับไม่รู้เรื่องขึ้นทุกที จึงพยายามจะหาเรื่องมาคุยกับร่างบางที่เขาแทบจะอยากพาเธอใส่กล่องกลับบ้านไปทุกที ยิ่งได้เห็นผิวขาวเนียนที่ถูกแสงที่ผ่านเข้ามาที่โต๊ะ ดวงตาของเธอยังเป็นสีน้ำตาลเข้มสนิทเมื่อสะท้อนกับไฟ ผมที่ถูกมัดอย่างหลอมๆ ใบหน้าที่ไม่ได้แต่งแต้มสีสันอะไรไว้ เธอแทบจะเหมือนเดิมทุกอย่าง ยกเว้นเรื่องชุดทีี่เธอใส่ เรื่องที่เขายับยั้งหัวตัวเองไม่ให้ถามเธอไม่ได้ "แล้วตกลงใส่ชุดนี้ทำไม"

"อยากรู้ทำไม ไม่ใช่เรื่องของพี่" หญิงสาวเสียงขุ่น เขาจะมายุ่งกับชีวิตเธอเพื่ออะไรอีก 

"ก็ถ้าเพื่อเธอจะไปไหนฉันไปส่งได้น่ะ" นี่ผมพูดอะไรออกไปเนี่ย!

"ฉันไม่ได้มีเดท แค่ลองชุดไปงานลูกค้า" ฉันตัดสินใจพูดความจริงเพราะยังไงฉันก็ไม่มีความสามารถในการโกหกเข้าได้แน่ๆ ยิ่งอยู่ใกล้เขาขนาดนี้ยิ่งมีโอกาสเหลือแค่ห้าเปอร์เซ็น

"คงเป็นลูกค้าสำคัญ" ผมคิดแบบนั้น เพราะดูจากหน้าเธอเวลาพูดถึงชุด เธอคงไปยอมใส่เพราะเต็มใจมากนัก

"ไม่รู้ " ฉันใช้โอกาสดันตัวเขาออก แต่ฉันก็คำนวนระยะที่จะตกลงพื้นผิดไปหน่อย 

"โอ้ย"

"วีนา !ทำบ้าอะไรของเธอ" ผมแทบจะอย่างจับเธอใส่กล่องขึ้นมาจริงๆ เด็กอะไรน่ารักได้ขนาดนั้นตอนนั้นผมหน้ามืดทิ้งเธอไปได้ยังไงกัน ผมแอบสมน้ำหน้าที่เธอตกลงไปอยู่หรอกก็คนเขามาหาถึงที่แต่ดันไม่ยอมพูดดีๆ แต่ที่ตกไปนั้นคงเจ็บไม่น้อย

"พี่ออกไปได้แล้วค่ะ" ฉันรีบลุกขึ้นเพื่อจะไม่ต้องเสียหน้าไปมากว่านี้ทั้งๆที่เจ็บเป็นบ้า

"ซียูว์น่ะ ,ดาริงค์"

"ไอ้พี่บ้าออกไปได้แล้ว" ฉันแทบจะโถมทั้งตัวดันผีร้ายนี่ออกจากบ้าน โลกนี้แปลกดีจริงน้า พระเจ้าชอบส่งความรักมาให้กับผู้หญิงคนนึงแต่กลับลืมว่าความรักควรจะได้รับการเอาใจใส่ และไม้ลืมที่จะเล่นตลกกับเธอทุกครั้งไป จะมีสักครั้งมั๊ยนะที่พระเจ้าจะมอบสิ่งนี้ให้กับฉัน มอบคนๆนั้นให้ได้เจอฉันซักที