ฉันนอนเท้งเต้งอยู่ที่โซฟาจนถึงเช้า โดยที่เพื่อนตัวดีไม่ยอมมาปลุก ปวดหัวจัง ใครมาวางอะไรบนโต๊ะเนี่ย

"ก็กัสกลัวแกจะร้องไห้ เห็นหลับก็เลยไม่ปลุกไง วันนี้วันอังคาร พายจะเข้ามาจัดร้าน ส่วนกัสไปซื้อแป้งกับเนยมันหมดแล้ว" นั่นคือข้อความในกระดาษที่แป๊ะบนแก้วน้ำที่วางบนโต๊ะ ไม่รู้ว่าทำไมยัยนี้ชอบคิดอะไรเองจัง 

ฉันนั่งรอสิ่งมีชีวิตซักอย่างไปเป็นเวลานาน เวลาแบนนี้ใครจะอยากนั่งอยู่คนเดียวกันเล่า

 ตุ้บ!

ฉันรีบหันไปมองเจ้าของเสียงซึ่งค่อนข้างแน่ใจว่าเป็นพาย 

"ไงคะ พี่นา"

"ก็ดีนี่ เจ็บมั๊ยนะเราล้มแรงขนาดนั้น" ฉันก็อยากจะลุกไปช่วยอยู่นะ แต่ในสภาพนี้ขอนั่งเฉยๆดีกว่า

"นิดหน่อยคะ"พายส่งยิ้มก่อนจะวิ่งตรงดิ่งมาข้างหน้า"นี่คะ"ฉันได้กลิ่นข้าวผัด หอมหวนอ๊าย....อยากกินจัง

"อะไร?คิดติดสินบนฉันรึไงยัยพาย ฉันไม่ช่วยปิดบังความผิดอะไรให้หรอกนะ" ฉันแกล้งพูดไปโน้น

"ป่าวนะคะ ก็คนอุตส่าห์ห่วง รู้น่าว่าอยากกิน นั่งรอตรงนี้แล้วกัน เดี๋ยวจะยกมาเสิร์ฟถึงที่"สายตาหยาดเยิ้มนั่น น่ากลัวชะมัด ฉันก็ได้แต่มองร่างน้อยๆที่เดินเข้าห้องครัว เฮ่อ...เบื่อตัวเองจังเมื่อไหร่จะหายปวกหัวซะที

 ฉันนั่งรอเกือบสามนาที นับว่าเป็นเวลาที่แสนจะยาวนาน หิวจะแย่แล้วน้า ข้าวผัด ข้าวผัด จะกินข้าวผัด

"นี่ค่ะ กินเยาะๆนะจะได้หายเร็วๆ เดี๋ยวพายไปอบขนมนิ่มๆให้กินอย่าพึ่งอิ่มซะก่อนนะคะ"

"อือ" ฉันเริ่มสมเพชตัวเองแฮะ อายุขนาดนี้ยังต้องให้คนมาดูแล เหมือนเด็กชะมัดเลย

แต่แล้วฉันก็ได้แต่นั่งเขี่ยกุ้งกับปลาหมึกไปมา ก็อยู่ดีๆก็เริ่มกินอะไรไม่ลงอีกแล้ว สงสัยไข้จะขึ้นจริงๆแห๊ะ ทำไมรู้สึกมึนไปหมดเลย ทำไมวันนี้โลกเอียงจังเลยน่ะ

"นี่! พี่นาพี่นา" พายจะโกนเสียงดังเมื่อเห็นอาการของเจ้านายที่เหมือนเด็กที่ถูกยืดตัว แม้จะไม่ค่อยยืดเท่าไหร่นักก็เถอะนะ อดขำไม่ได้จริงๆก็หน้าซังกะตายไร้ความรู้สึกแบบนี้

"ขำอะไรของเธอ"

"ขำคนบางคนซิค่ะ แล้วสภาพนี้จะไหวหรอเนี่ย"

"วันนี้หยุดอยู่แล้วนี่นา"

"จำไม่ได้หรอค่ะ" จำอะไรอีกเนี่ย

"ก็วันนี้...."