ไมโครโฟนสีดำขนาดกลางจ่อเข้าปากของมนัสพอดีกับช่วงกลางของริมฝีปาก เตรียมพร้อมจะออกเสียงตามสาย

        “เพื่อนๆ ชาวชลทีวิทยาที่รัก ต่อไปนี้พวกเราจะได้ฟังเสียงร้องเพลงเด็ดจากรุ่นพี่ชั้นมอหกของเราค่ะ เขาคือ นายมนัส สินทวีทรัพย์ ขอเชิญรับฟังได้เลยค่ะ”

        ผู้คนที่โรงอาหารเงียบเสียงไปชั่วขณะ

        “เอ๊ะ เจ้ามนัสจะร้องเพลง เป็นไปได้หรือ”

        อาจารย์ศิระซึ่งเป็นครูประจำชั้นแปลกใจหันไปคุยกับเพื่อนครู

        “จริงสิ เห็นเค้านั่งเงียบๆ ซึมๆ มาหลายวัน”

        อาจารย์ทรายแก้วที่สอนวิชาภาษาไทยเห็นด้วย และเคยคุยเปรยๆ กันว่าจะไปเยี่ยมบ้านเพื่อหาสาเหตุของความเปลี่ยนแปลงในท่าทีของมนัส ที่ชอบนั่งเซื่องซึม บางทีก็ฟุบหลับกับโต๊ะและขออนุญาตไปเข้าห้องน้ำบ่อยๆ

        แล้วเสียงร้องเพลงสดๆ ของนักเรียนรุ่นพี่หน้าซึมก็ดังกึกก้องกังวาน

      “.....มันก็ดีเหมือนกัน ให้ใจมันเจ็บซะบ้าง

       มันจะได้เชื่อฟังไม่รักใครง่ายอีกแล้ว

       มีหมดให้หมดเลยต้องซดน้ำแห้ว

       อกหักเข้าแล้ว เจ็บไหมล่ะหัวใจ.... ”

       .............................................

       จดจำไว้นะใจเจ้ากรรม   ตอกและย้ำให้จำฝังใจ

       ใส่โอ่งหินฝังดินเอาไว้ อย่ามักง่ายรักใครอีกเด้อ

       คงอีกนานเหมือนกันหัวใจจะหายอักเสบ

       ถึงจะเจ็บเจ็บเจ็บ อย่างไรก็ขอบใจเธอ

       ที่ช่วยสั่งช่วยสอนหัวใจคนเซ่อ

       พระคุณของเธอจะจดจำฝังใจจนตาย

       โอ๊ะโอ้ละเด๋อ สะใจหัวใจมักง่าย...

เมื่อสิ้นเสียงเพลง เสียงปรบมือดังเกรียวกราวไปทั่วบริเวณโรงเรียนชลทีวิทยา      

       วันนี้มนัสได้รับเงินรางวัลเป็นการส่วนตัวจากครูประจำชั้น

        โครม กึกๆๆ....

       เสียงรถชนดังสนั่นหวั่นไหวหน้าโรงเรียนชลทีวิทยาในเช้าวันรุ่งขึ้น ตำรวจจราจรหน้าโรงเรียนบอกว่ามีเด็กนักเรียนชายวิ่งข้ามถนนไปรับของอะไรอย่างหนึ่งจากคนแปลกหน้าที่ยืนรออยู่ฝั่งตรงข้าม

       วันนี้ไม่มีเขาอยู่เป็นเพื่อนเรียนร่วมชั้น

       มนัสถูกรถชนเสียชีวิต

       หนึ่งปีผ่านไป

       นิตยานักเรียนหญิงชั้นมอหก มาทำหน้าที่จัดรายการประจำสัปดาห์เหมือนเช่นเคย ใจของเธอคิดถึงใครคนหนึ่ง มือของเธอหยิบซีดีเพลงออกมาเปิดเพลงเสียงตามสาย นัยน์ตาเหม่อลอยออกไปนอกหน้าต่างห้องประชาสัมพันธ์

      .....มันก็ดีเหมือนกัน ให้ใจมันเจ็บซะบ้าง......

      เสียงเพลงหัวใจมักง่ายเข้าไปสะกิดหัวใจของครูและนักเรียนชาวชลทีวิทยา

       โรงเรียนเลิกแล้ว เด็กๆ ทยอยเดินเป็นแถวเรียงหนึ่งผ่านห้องประชาสัมพันธ์ที่นิตยามาทำหน้าที่อีกครั้งในช่วงเวลาเย็น

       ภารโรงปิดประตูหน้าต่างอาคารเรียนเสร็จเรียบร้อย นิตยามองออกไปที่อาคารสองตรงข้ามกับห้องประชาสัมพัธ์ ที่ห้องชั้นบนเป็นห้องเรียนวิชาพุทธศาสน์ ประตูเหล็กปิดสนิท

       ทันใดนั้น เธอก็ชำเลืองเห็นแสงไฟสีแดงวาบขึ้นมาบนโทรศัพท์ส่วนกลางที่วางอยู่ตรงหน้า

       เธอแปลกใจและก้มลงไปดูใกล้ๆ ปรากฏเป็นแสงไฟ จากกล่องโทรศัพท์ที่เขียนบอกว่า ห้องพุทธศาสน์กับห้องประชาสัมพันธ์ขึ้นเป็นแสงไฟสีแดงพร้อมกัน เป็นสัญญลักษณ์ว่ามีคนโทรศัพท์โต้ตอบกันระหว่างห้องพุทธศาสน์กับห้องประชาสัมพันธ์

       ทั้งๆ ที่ขณะนี้เธอยืนอยู่ห้องประชาสัมพันธ์ ไม่มีใครใช้โทรศัพท์เครื่องที่วางอยู่นี้ ส่วนห้องพุทธศาสน์ที่อยู่ชั้นบนอาคารสอง ประตูเหล็กก็ปิดสนิท

       นิตยาดวงตาเบิกกว้าง เกิดอะไรขึ้นหรือนี่