บทที่ 1

        'ฤดีดิษถ์' เร่งสะสางงานที่ค้างบนโต๊ะมือเป็นระวิง เธอต้องเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับงานแต่งของเพื่อนสุดรักสุดหวงอย่าง 'มวลผกา' หลังจากที่ลุ้นระทึกกันมาเกือบสองปี ในที่สุดเพื่อนสาวจอมห้าวก็ได้ฤกษ์ลั่นระฆังวิวาห์เสียที ก็ไม่ใช่เธอคนเดียวหรอกนะที่โล่งอกและไม่ต้องผจญกับอาการใจหายใจคว่ำว่าเพื่อนสาวจะเป็นทอมเป็นดี้หรือไม่ เพราะคนใกล้ตัวหล่อนทุกคนก็พากันตบอกใจเบากันไปตามๆ กันทีเดียวล่ะ

        "พักกลางวัน"

        เสียงลอยๆ ของ 'ลายสือ' ดังพร้อมกับหุ่นสูงโปร่งในชุดลำลองสีนวล เขาหิ้วถุงอาหารกลางวันมาด้วย ชูอวดนิดหน่อย แล้วเดินไปวางบนเคาน์เตอร์เล็กอย่างคุ้นเคย

        "กำจัดงานเพราะเห่อเพื่อนออกเรือนหรือ" เขาสัพยอก กรอบหน้าหล่อพอใช้ระบายยิ้มหมั่นไส้

        "แล้วมันสมควรให้เห่อไหมล่ะ ใครต่อใครก็พากันปักใจว่าไอ้ผกามันเป็นทอมเป็นดี้ แต่ดูซิ สุดท้ายมันก็ได้แต่งงาน ต่อให้มันไปแต่งกันที่เมืองนอก ดิษถ์ก็จะตามไปจัดงานให้มันแบบไม่เกี่ยงไม่งอนละเอ้า"

        ลายสือหัวเราะเบาๆ เขาเป็นคนรักของฤดีดิษถ์ คบหาดูใจกันมาเกือบสามปีแล้ว งานครีเอทีฟที่ทำด้วยกันใน 'บริษัทกรุ๊ปลลนา' ก็รุดหน้าไปอย่างราบรื่น เขาเคยวางแผนเรื่องงานแต่งกับเธอเหมือนกันนะ แต่ดูเหมือนว่าเธอยังไม่พร้อม เหตุผลที่เธอบ่ายเบี่ยงก็คือ 'สนุกกับงาน'

        ก็เหมือนตอนนี้ เลยเที่ยงไปเกือบยี่สิบนาทีแล้ว และเมื่อเช้านี้ ถ้าจำไม่ผิดเธอซดกาแฟไปถ้วยเดียวเอง ขนมสักชิ้นก็ไม่มีรองท้อง แต่งานกองสูงบนโต๊ะมันก็ช่างมีมนตร์ลี้ลับให้เธอหลงใหลและทุ่มตัวอยู่กับมัน โดยไม่สนใจว่าเวลาจะไหลไปและไหลไปเร็วแค่ไหน

        "กินข้าวก่อนเถอะ" เขาเคาะตรงมุมโต๊ะเตือนให้สาวบ้างานเงยหน้า

        "อีกนิดเดียว"

        "นิดเดียวก็ไม่ได้ ผมหิวไส้จะขาดอยู่แล้ว นี่ผมเพิ่งกลับมาจากเถียงกับลูกค้านะ"

        ฤดีดิษถ์หัวเราะเบาๆ ยอมวางปากกา เลื่อนกองเอกสารกับโน้ตบุ๊กออกห่าง ยอมให้คนรักจูงมือไปนั่งมองเขาแกะกล่องอาหารอย่างกระตือรือร้น เธอรักลายสือมาก ตั้งใจไว้แล้วว่าจะรอให้มวลผกาออกเรือนให้เรียบร้อย ถัดจากนั้นสักปลายปีนี้ หรือกลางปีหน้าก็จะพาตัวเข้าฝั่งเข้าฝาบ้าง เขาเองก็คงยินดี เพราะรบเร้าให้เธอเกรงใจอยู่หลายครั้งแล้ว

        "ป่านนี้ไอ้ผกามันคงถึงบ้านแล้วสินะ"

        เธอเปรยตอนรับช้อนมาเคาะครึกครื้น มวลผกากับเธอเป็นสาวอุตรดิษถ์เหมือนกัน แต่ก็มารู้จักกันตอนเข้าเรียนมหาวิทยาลัยในคณะนิเทศศาสตร์ด้วยกันเมื่อหกเจ็ดปีก่อน ก็พร้อมๆ กับลายสือนี่ล่ะ ตอนนั้น เธอยังหลงเข้าใจไปว่าเขามาตามจีบเพื่อนจอมห้าวเสียด้วยซ้ำ เพราะถึงแม้ว่าหล่อนจะกระโดกกระเดกไปหน่อย แต่เรื่องสวยบาดตาบาดใจ ก็มีหล่อนนี่แหละที่กินขาดและทิ้งเพื่อนฝูงไปไกลแบบไม่เห็นฝุ่น

        ลายสือเลื่อนแก้วน้ำไปให้สาวยิ้มค้าง เขาขำนิดหน่อยว่าเธอลิงโลดใจยิ่งเสียกว่าเป็นพ่อเป็นแม่จริงๆ ของมวลผกาเสียอีก ผู้ใหญ่ฝ่ายหญิงพอรู้ข่าวดีก็แค่เลิกคิ้วแล้วมองตากันเป็นประกาย ปฏิกิริยาแค่นั้นมันเรียบร้อยมากเมื่อนำมาเปรียบกับฤดีดิษถ์กับเพื่อนๆ ที่พร้อมใจกันกระโดดโลดเต้นส่งเสียงโห่ฮือฮากันลั่น

        "เดาว่าคงพาเจ้าบ่าวเดินชมพูดารกะกันหวานฉ่ำไปแล้ว ไหนจะหมอกบางๆ อากาศเย็นๆ ลานหญ้าสีทองโล่งๆ ทิวเขาสลับซับซ้อนลดหลั่นเป็นชั้นๆ อ้อ ไหนจะไร่แบบขั้นบันไดอีก โอ๊ย โรแมนติก อ้อ นี่อีก ดีไม่ดีตอนนี้อาจกำลังจูบกัน"

        "แหม ประชดเสียยาวนะคะ"

        ฤดีดิษถ์ตีแขนหมั่นไส้ แต่เธอก็ไม่โกรธหรอก และเขาเองก็ไม่ได้เบื่อหน่ายกับอาการเห่อไม่เลิกของเธอ จะว่าไปแล้ว เธอก็อยากไปยลโฉมความงามบน 'ภูดารกะ' เร็วๆ เหมือนกันนะ เคยแต่ได้ยินมวลผกาเล่าอวด เคยวางแผนว่าจะไปก็หลายหน แต่ก็มักจะมีเหตุขัดข้องให้ขลุกขลักจนต้องเลื่อนออกไปทุกที อ้อ แต่สำหรับคราวนี้ขอโทษทีนะ จะขลุกขลักล้มลุกคลุกคลานแค่ไหนยังไง ก็อย่าได้ฝันไปเลยว่าจะขัดขวางการเดินทางของเธอได้