ความเงียบปกคลุมไปทั่วโถงเล็กในสำนักหมอดู อดีตปิดฉากลงพร้อมกับเสียงถอนใจยาวของหมอผา เขายิ้มบางใส่แสงตาเฉื่อยๆ ของคุณหลาน นึกขอบใจว่าอีกฝ่ายตั้งใจฟังเป็นอย่างดีไม่มีขัดมีทัก แต่ส่วนว่าจะเชื่อเต็มร้อยหรือเปล่า อันนี้เขาก็ไม่กล้าปักใจ

"แล้วหุบเหวตรงนั้นก็กลายเป็นเทือกเขาใหญ่ที่อุดมสมบูรณ์ เขียวชอุ่มไปด้วยหมู่ไม้นับชนิดไม่ถ้วนในกาลต่อมา"

"อ้าว สรุปแล้วหรือ จบแค่นี้เองหรือ"

"ยังไม่จบ แต่เหนื่อย รินน้ำมาให้ดื่มหน่อยซิ"

โชติชลขึงตาหมั่นไส้ กำลังฟังเพลินเชียว จู่ๆ คนเล่าก็สรุปเอาดื้อๆ แต่ก็ยังลุกกุลีกุจอเต็มใจล่ะ ขณะรินน้ำใส่แก้ว หูก็ฟังคุณอาหมอบรรยายสรุปเพิ่มเติมอีกนิดว่า

"แล้วชาวบ้านในยุคต่อมาก็ได้อาศัยที่ทางตรงนั้นปักหลักตั้งรกราก ก่อเกิดชุมชนใหม่ แม่น้ำสายใหม่ หุบเขาใหม่"

"มันเป็นอานุภาพอาคมสยบสมิงอะไรนั่นใช่ไหมครับ" หนุ่มหล่อมาดจอมยุทธ์ซัก พลางวางแก้วน้ำเย็นลงตรงหน้า

"ก็คงจะเป็นอย่างนั้นนะ" หมอผาเปรยตอบ ดื่มน้ำไปสองสามอึก แล้วขยายความอีกนิด "มันจะผ่านไปนานแค่ไหนก็ไม่รู้ล่ะ แต่เอาเป็นว่าในที่สุดที่ทางตรงนั้นก็ทอดขยายไปเรื่อยกระทั่งบรรจบกับคามดารกะในยุคของแม่นางกณิการ์"

"แม่นางกณิการ์" หนุ่มหล่อทวนเสียงทุ้มปนทะเล้น "คนนี้ละสินางเอกของเรื่องใช่ไหม"

หมอผาหัวเราะฉุนๆ จะมานางเอกอะไรกัน มันเป็นเรื่องเศร้าของยุคที่โดนคนเลวแทรกตัวเข้ามาปะปน ทำให้ยุคที่เคยถูกแซ่ซ้องยำเกรงกลายเป็นยุคเสื่อม โทรม ทรุด กระทั่งล่มสลายไปพร้อมกับบางอย่างที่ยัง 'ค้างข้อง'

"แต่ถึงยังไง ผมก็อดชื่นชมแม่นางอชินีไม่ได้นะ" โชติชลสารภาพความรู้สึก "ผมว่าเธอคงเจ็บปวดมากตั้งแต่รู้ว่าตัวเองต้องตายในอีกสามเดือนข้างหน้า แต่เธอเก่งมาก ไม่ปริปากบอก ไม่แสดงออกให้รู้ ไม่มีใครระแคะระคายเลย"

"ฮื่อ"

"แล้วผมก็คิดว่าที่เธอพลาดท่าเสือสมิงจนต้องพลอยตายไปด้วย ไม่ใช่เพราะว่าเธอเก่งน้อยกว่า แต่มันเกิดจากความห่วงหาครอบครัว เธอพะวงถึงสามีถึงลูกที่ยังเล็ก สมาธิเลยรวน ทำให้เสือสมิงฉวยโอกาส ไม่แน่จริงเลย" ตอนท้ายก็ด่านิดหน่อย

"เอ้า แล้วฟังตั้งนาน ยังไม่รู้อีกหรือว่าสมิงพรายไพรเป็นเดรัจฉาน มันไม่รู้จักคำว่าแน่จริงแน่เทียมหรอก เวลาที่มันต่อสู้กับศัตรู เป้าหมายเดียวของมันก็คือทำยังไงก็ได้ให้ชนะแล้วเหยื่อตาย"

"นั่นสิครับ แล้วตอนที่แม่นางอชินีร่วงลงไปตาย ผมก็คิดว่าผมเข้าใจความรู้สึกเธอนะ มันต้องเป็นความเจ็บปวดที่บีบหัวใจยิ่งกว่าความตายมากเลย"

ใช่ ไม่ต้องเดาให้เสียเวลาหรอก สัญชาตญาณของมารดานั่นล่ะ ที่ยืนยันได้แน่นอนว่าในขณะที่ร่างของแม่นางอชินีดำดิ่งลงสู่หุบเหวดับสูญ ในวูบสุดท้ายของมารดา ก็คงไม่มีเรื่องใดให้ข้องค้างอาลัยอาวรณ์ได้มากไปกว่า 'ลูกน้อย'