Chapter 3 ผู้หญิงของมาเฟีย

เช้าวันต่อมา

“ตื่นแล้วเหรอ”เสียงทักทายของอิงหนานทำให้ใบไผ่รู้สึกหน้าแดง ใจสั่น อายที่นอนหลับโดยไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร มิหนำซ้ำตื่นเสียเกือบสิบโมง ซึ่งมาเฟียหนุ่มเองก็เห็นอาการของเธอ ..แต่แสร้งทำเป็นไม่สนใจ

“ค่ะ คุณตื่นนานแล้วเหรอค่ะ”

“ก็ไม่เชิง เพราะผมยังไม่ได้นอนเลย”

“อ้าว ..”ใบไผ่อุทานเสียงหลง แสดงความสงสัยออกทางใบหน้าอย่างบ้องแบ๊ว แทบทำให้อิงหนานไม่อยากพูดในสิ่งที่กำลังจะทำร้ายจิตใจเธอเลยแม้แต่น้อย

“พอดีมีเรื่องที่ต้องคิดและตัดสินใจ เลยทำให้นอนไม่ค่อยหลับ”อิงหนานถอนหายใจหนักหน่วงก่อนที่จะพูดต่อ

“เอ่อ ..ใบไผ่ คือ ผมมีเรื่องที่จะต้องบอกคุณ มันเป็นเรื่องที่ทำให้รู้สึกผิด และไม่อยากจะให้อะไรๆมันเลวร้ายไปมากกว่านี้”

“เรื่องอะไรค่ะ”

“เรื่องการแต่งงานของเรา คือ ผมแต่งงานกับคุณเพราะเหตุผลทางธุรกิจ ไม่ใช่ความรักอย่างที่ใครๆเข้าใจ และที่สำคัญผมเองก็มีผู้หญิงของผมอยู่ก่อนแล้ว ดังนั้น หากคุณจะมีใคร ผมก็ไม่ว่า เราจะเป็นสามีภรรยากันเพียงในนาม และให้สังคมรับรู้ว่าเราสองคนเป็นสามีภรรยากัน แต่ในความเป็นจริงแล้ว คุณสามารถมีคนอื่นได้ เช่นเดียวกันกับผม หรืออีกทางที่ผมจะเสนอคือ ประกาศการแต่งงานครั้งนี้ให้เป็นโมฆะ หรือไม่ก็รอสักระยะแล้วเราจะหย่ากัน”

คำพูดของอิงหนานทำให้ใบไผ่มืดแปดด้าน ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าจะมีคนที่เอาเรื่องแต่งงานมาล้อเล่นกันได้ เจ็บปวดกับทุกคำพูดที่เขากล่าวออกมา เสียใจ ผิดหวังอย่างบอกไม่ถูก

“อีกอย่าง ที่คุณแต่งงานก็คงมีเหตุผลเดียวกันกับผม คือต้องการใช้ผมเป็นฐานในการทำธุรกิจในฮ่องกง เช่นเดียวกับที่ผม ..ใช้ครอบครัวคุณเป็นฐานในการทำธุรกิจในประเทศไทย”มาเฟียหนุ่มตอกย้ำถึงเหตุผลอีกครั้ง เพื่อปิดกั้นใจตัวเองเอาไว้ เพื่อหลีกเลี่ยงจากความรู้สึกของตัวเอง

“แล้วถ้าหากฉันปฏิเสธข้อกล่าวหาของคุณล่ะ ถ้าบอกว่าเหตุผลที่ฉันแต่งงานกับคุณเพราะความรัก คุณจะเชื่อไหม”คำกล่าวของเธอทำให้อิงหนานพูดอะไรไม่ออก ได้แต่มองสบตาคู่นั้นอย่างจริงจัง

ใจสั่นระรัวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนในชีวิต

รู้สึกร้อนๆหนาวๆชอบกล

ความรักเหรอ ..คำๆนี้มันไม่มีอยู่ในพจนานุกรมมาเฟีย

เพราะจะเป็นมาเฟียต้องเลือดเย็นเหมือนมังกร ..ไร้ใจ ..ไร้รัก หากแม้นเมื่อใดมีรัก ..มังกรจะไร้ซึ่งฤทธิ์เดชที่จะทำให้คนเกรงกลัว

“คุณลืมมันไปเถอะ เมื่อกี๋ฉันแค่พูดเล่น ไม่ได้จริงจังอะไรหรอก ..ก็อย่างที่คุณพูดนั่นหละ ฉันแต่งกับคุณด้วยเหตุผลทางธุรกิจเหมือนกัน”ใบไผ่กล่าว เมื่อนึกว่าความรักของเธอมันคงไม่มีค่าสำหรับเขา เพราะอิงหนานมีผู้หญิงของเขาอยู่ก่อนแล้ว

ดังนั้นเธอจึงไม่มีสิทธิ์ที่จะเอ่ยว่ารัก เพราะคำๆนี้คงไม่ซาบซึ้งพอ เมื่อเทียบกับผู้หญิงที่เขารักบอก แต่เดี๋ยวนะ ..รักงั้นเหรอ เธอรักเขาตั้งแต่เมื่อไหร่

            ใบไผ่ไม่รู้ว่าตัวเธอเองมีใจให้อิงหนานตั้งแต่เมื่อไหร่ หรือจะเป็นเพราะจูบของเขาเมื่อคืน ก็นั่นมันเป็นจูบแรกของเธอนี่ จะไม่ให้รู้สึกอะไรบ้างก็แปลกไปล่ะ เอ้ย ..แล้วจะทำไงดีล่ะทีนี้

“ผมขอโทษ แต่ในเมื่อเหตุการณ์มาถึงขั้นนี้แล้วผมก็ทำอะไรไม่ได้อีก นอกจากปล่อยให้เวลาผ่านไปก่อนสักระยะ”อิงหนานบอก

“แล้วฉันจะต้องทำไง”

“คุณอยู่ที่บ้านหลังนี้ในฐานะภรรยาผม ทุกคนจะให้เกียรติคุณ คุณมีสิทธิ์จะไปไหนมาไหน ทำอะไรก็ได้ ไม่มีใครว่า”

“แล้วคุณล่ะ”ใบไผ่ถาม

“เราจะแยกห้องกันนอน ส่วนวันเสาร์กับวันอาทิตย์ผมอาจจะไม่อยู่บ้าน เพราะสัญญากับอาจิ้งเอาไว้ว่าจะไปอยู่เป็นเพื่อนเธอที่คอนโด”

ใบไผ่รู้สึกเจ็บจี๊ดๆทันทีที่ได้ยินชื่อของผู้หญิงอีกคน ผู้หญิงที่เฉิงอิงหนานรัก อาจิ้ง ..ผู้หญิงคนนั้นชื่ออาจิ้ง อิงหนานเรียกชื่อผู้หญิงคนนั้นอย่างสนิทสนมจนใบไผ่รู้สึกเจ็บลึกๆ ใครบ้างล่ะเมื่อแต่งงานแล้วทนฟังสามีพูดถึงหญิงอื่นอย่างสนิทสนมได้

ใบไผ่รีบส่ายหัวเพื่อขับไล่ความคิดเหลวไหลออกไป ก่อนที่มันจะทำให้เธอเป็นนางมารร้ายไปมากกว่านี้

“การที่คุณมาแต่งงานกับฉัน ผู้หญิงของคุณไม่ว่าเหรอ”ใบไผ่ถาม โดยจงใจใช้คำว่าผู้หญิงของคุณ เพื่อตอกย้ำตัวเองว่าเขามีเจ้าของอยู่ก่อนแล้ว

“อาจิ้งเป็นคนเข้าใจอะไรง่าย”

“งั้น ..ฉันก็ต้องใจกว้างอย่างอาจิ้งด้วยหรือเปล่า ก็ฉันเองมาทีหลังเธอนี่ ผู้หญิงของมาเฟียต้องใจกว้างซินะ”สาวเจ้ากล่าวอย่างชอกช้ำ

“คุณอย่าเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับใครซิ คุณก็เป็นคุณ อาจิ้งก็ส่วนอาจิ้ง ต่างคนต่างอยู่”

“ได้ ฉันตกลงจะทำตามที่คุณเสนอมาทุกอย่างไม่ต้องห่วง และรับรองฉันจะไม่บอกเรื่องนี้กับคุณพ่อแน่นอน”

                ว่าแล้วใบไผ่ก็สูดลมหายใจเข้าปอดเพื่อผ่อนคลาย พยายามฝืนยิ้มให้อิงหนานเห็นเพื่อให้เขาสบายใจ

รอยยิ้มของเธอ

ใบหน้าที่ตรอมตรม ..หากแต่ยังฝืนยิ้มออกมา ยิ่งทำอิงหนานรู้สึกผิด

มองแล้วก็อยากเข้าไปปลอบ ถ้าใบไผ่จะร้องไห้ออกมาให้เห็น มันคงจะดีเสียกว่าที่ต้องทนดูเธอเก็บมันเอาไว้

“ว่าแต่ เราเป็นเพื่อนกันได้ใช่ไหม”อิงหนานถามอย่างลังเล

“อือ ได้ซิ”

“ขอบคุณมาก ใบไผ่”

เมื่อมาเฟียหนุ่มเดินออกไปแล้ว ใบไผ่ก็ได้แต่นั่งถอนใจกับเหตุการณ์ที่เพิ่งประสบ อิงหนานเป็นผู้ชายที่สามารถทำให้ใจเธอหวั่นไหวอย่างไม่เคยมีชายใดทำได้มาก่อน

เธอหลงใหลในความเย็นชา หลงใหลในความเงียบขรึม และนั่นเป็นเหตุผลหนึ่งในการแต่งงานครั้งนี้  แต่เขากลับเห็นเธอเป็นเพียงเครื่องมือในธุรกิจเท่านั้น และที่สำคัญอิงหนานมีผู้หญิงของเขาอยู่ก่อนแล้ว ดังนั้นใจเขาคงไม่มีวันรักใครได้อีก

“อาจิ้ง ทำไมฉันรู้สึกอิจฉาเธอจัง จะมีสักวันไหมที่อิงหนานจะรักฉันอย่างที่เขารักเธอ ฉันยอมเป็นผู้หญิงที่ไร้อำนาจ หากมันจะทำให้อิงหนานรักฉันจริงๆ อย่างที่เขารักเธอ ..ได้ยินไหม”ใบไผ่ได้แต่พร่ำบอกกับตัวเอง

มาเฟียหนุ่มกลับเข้ามาในห้องนอนตัวเอง และกะว่าจะนอนพักผ่อนเพื่อเป็นการทดแทนที่ไม่ได้นอนมาทั้งคืน หากแต่เมื่อหัวถึงหมอนคำพูดของใบไผ่เมื่อครู่ก็ผุดขึ้นมา จนทำให้เขาแทบนอนไม่หลับ

ความรักเหรอ คำๆนี้เขาได้ยินอาจิ้งพร่ำบอกหลายต่อหลายครั้ง แต่ทำไมไม่เคยรู้สึกอะไรเลย หากเพียงแต่คำพูดที่ใบไผ่บอกว่าพูดเล่น กลับทำให้รู้สึกดีอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ..ใบไผ่คงไม่ได้แต่งงานกับเขาเพราะความรักจริงๆใช่ไหม

*…………………………………………….*