|

| 210 |
| 560 |
เฉิงอิงหนานกลับมาถึงบ้านก็ปาเข้าไปสามทุ่ม นั่นเพราะเขาต้องแวะไปเคลียร์ปัญหาที่คาสิโนก่อน จึงทำให้กลับมาดึก และคิดว่าใบไผ่คงหลับไปแล้ว แต่เมื่อขึ้นไปดูในห้องนอนก็ไม่เห็นเธอ
ป้านิ่ม ใบไผ่ล่ะครับ
คุณหนูรอคุณทานข้าวอยู่ที่ห้องทานอาหารค่ะเมื่อได้ยินดังนั้นใจของอิงหนานก็หล่นลงไปอยู่ตาตุ่ม จริงซิ เขาลืมไปได้อย่างไรว่านัดเธอเอาไว้ ป่านนี้ไม่หิวแย่แล้วหรือไง
เฉิงอิงหนานมองหญิงสาวที่กำลังนอนฟุบหลับอยู่ที่โต๊ะด้วยสายตาอ่อนโยน พร้อมทั้งยิ้มให้อย่างเอ็นดู ..โดยที่เจ้าตัวไม่สามารถรู้ได้ว่ารอยยิ้มนั้นเกิดขึ้นได้อย่างไร
รอยยิ้มของมังกร
มังกรรู้จักการยิ้มด้วยหรือ ..ถ้านี่ไม่ใช่เรื่องแปลก แล้วจะเรียกว่าอะไร
ใบไผ่ ตื่นเหอะ
อือ ..เสียงใบไผ่ยังคงงัวเงียไม่ยอมตื่น
กลับมาแล้วเหรอสาวเจ้าถามออกมาราวกับคนกำลังละเมอ จึงทำให้เฉิงอิงหนานได้แต่ยืนยิ้มอยู่กับตัวเอง จากนั้นก็จัดการอุ้มเธอขึ้นไปนอนบนห้อง
เมื่อวางเธอบนเตียงแล้ว มาเฟียหนุ่มก็ค่อยๆก้มลงจูบริมฝีปากเบาๆ
สัมผัสอันแผ่วเบาราวปีกฝีเสื้อ
อ่อนโยน นุ่มนวล ..ตราตรึงใจ
หวั่นไหว โหยหา ..อาวรณ์
ใบไผ่ ..อิงหนานเอ่ยชื่อเธอราวกับกระซิบ ไม่เข้าใจว่าทำไมผู้หญิงคนนี้จึงมีอิทธิพลต่อเขานัก
ผู้หญิงที่เขาคิดว่าเป็นเพียงเครื่องมือทางธุรกิจ
ผู้หญิงที่คิดว่าคงไม่สำคัญ
แต่ทำไม ..รู้สึกอบอุ่นและอยากอยู่ใกล้มากขนาดนี้
* ..*

| 210 |
| 560 |


|
||||||
![]() |
สงวนสิทธิ์บางประการภายใต้สัญญาอนุญาต ครีเอทีฟคอมมอนส์ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลง 3.0 ประเทศไทย. ท่านสามารถนำเนื้อหาในส่วนบทความไปใช้ แสดง เผยแพร่ โดยต้องอ้างอิงที่มา ห้ามใช้เพื่อการค้าและห้ามดัดแปลง |