เฉิงอิงหนานกลับมาถึงบ้านก็ปาเข้าไปสามทุ่ม นั่นเพราะเขาต้องแวะไปเคลียร์ปัญหาที่คาสิโนก่อน จึงทำให้กลับมาดึก และคิดว่าใบไผ่คงหลับไปแล้ว แต่เมื่อขึ้นไปดูในห้องนอนก็ไม่เห็นเธอ

“ป้านิ่ม ใบไผ่ล่ะครับ”

“คุณหนูรอคุณทานข้าวอยู่ที่ห้องทานอาหารค่ะ”เมื่อได้ยินดังนั้นใจของอิงหนานก็หล่นลงไปอยู่ตาตุ่ม จริงซิ เขาลืมไปได้อย่างไรว่านัดเธอเอาไว้ ป่านนี้ไม่หิวแย่แล้วหรือไง

                เฉิงอิงหนานมองหญิงสาวที่กำลังนอนฟุบหลับอยู่ที่โต๊ะด้วยสายตาอ่อนโยน พร้อมทั้งยิ้มให้อย่างเอ็นดู ..โดยที่เจ้าตัวไม่สามารถรู้ได้ว่ารอยยิ้มนั้นเกิดขึ้นได้อย่างไร

รอยยิ้มของมังกร

มังกรรู้จักการยิ้มด้วยหรือ ..ถ้านี่ไม่ใช่เรื่องแปลก แล้วจะเรียกว่าอะไร

“ใบไผ่ ตื่นเหอะ”

“อือ ..”เสียงใบไผ่ยังคงงัวเงียไม่ยอมตื่น

“กลับมาแล้วเหรอ”สาวเจ้าถามออกมาราวกับคนกำลังละเมอ จึงทำให้เฉิงอิงหนานได้แต่ยืนยิ้มอยู่กับตัวเอง จากนั้นก็จัดการอุ้มเธอขึ้นไปนอนบนห้อง

                เมื่อวางเธอบนเตียงแล้ว มาเฟียหนุ่มก็ค่อยๆก้มลงจูบริมฝีปากเบาๆ

สัมผัสอันแผ่วเบาราวปีกฝีเสื้อ

อ่อนโยน นุ่มนวล ..ตราตรึงใจ

หวั่นไหว โหยหา ..อาวรณ์

“ใบไผ่ ..”อิงหนานเอ่ยชื่อเธอราวกับกระซิบ ไม่เข้าใจว่าทำไมผู้หญิงคนนี้จึงมีอิทธิพลต่อเขานัก

ผู้หญิงที่เขาคิดว่าเป็นเพียงเครื่องมือทางธุรกิจ

ผู้หญิงที่คิดว่าคงไม่สำคัญ

แต่ทำไม ..รู้สึกอบอุ่นและอยากอยู่ใกล้มากขนาดนี้

*……………………………………………..*