Chapter 4 เปิดตัวผู้หญิงของมาเฟีย

            เฉิงอิงหนานและใบไผ่กำลังนั่งทานอาหารด้วยกัน ต่างก็กำลังจัดการกับอาหารของตัวเอง ใบไผ่และอิงหนานแอบมองกันและกันเป็นบางครั้งบางคราว อยู่ๆอิงหนานก็เปิดบทสนทนา

“คืนนี้ผมต้องไปงานเลี้ยงของบริษัทคู่ค้า”มาเฟียหนุ่มกล่าวแล้วหลบตามองต่ำด้วยความรู้สึกแปลกๆที่เกิดขึ้นในใจ

“คุณจะไปด้วยได้ไหม”

            ใบไผ่จ้องมองเฉิงอิงหนานตรงๆ ขณะที่อิงหนานนั้นยังคงก้มหน้ามองอาหารในจาน ใจสั่นระรัวด้วยความรู้สึกแปลกใหม่ รอคอยคำตอบของเธออย่างใจจดใจจ่อ

“ค่ะ ฉันจะไป”เมื่อได้ยินการตอบรับเฉิงอิงหนานก็มองสบตากับเธอนิ่งนาน จนใบไผ่ต้องเป็นฝ่ายหลบตาเสียเอง

                มาเฟียหนุ่มยิ้มออกมาน้อยๆด้วยความพอใจ รู้สึกดีอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน การได้เห็นเธอยิ้ม ได้เห็นเธอเขินอาย เวลาได้เห็นสายตาอันบริสุทธิ์ของเธอ เขามักอยากจะใช้ชีวิตอย่างที่คนโดยทั่วไปเขาใช้กัน อยากอยู่อย่างสงบ ..โดยมีเธอคอยเคียงข้าง แต่คงเป็นไปไม่ได้ เพราะเขาคือเฉิงอิงหนาน ผู้เปรียบดั่งยมฑูตในโลกมืด

ยมทูตผู้หยิบยืนความตายแก่ผู้ทรยศ

สังหารโดยยึดกฎของมาเฟียเป็นหลัก

โหดเหี้ยมและไร้ความปราณี

หากใบไผ่รับรู้ถึงวิถีชีวิตของมังกรอย่างเขา ..เธอจะรังเกียจไหม

*………………………………………………………..*

                ใบไผ่กำลังอาบน้ำแต่งตัวเพื่อเตรียมไปงานเลี้ยงพร้อมกับเฉิงอิงหนาน โดยมีป้านิ่มคอยช่วยแปรงผมให้ อยู่ๆเสียงประตูก็ดังขึ้น ป้านิ่มจึงเดินไปเปิด ปรากฏว่ามีสาวใช้คนหนึ่งได้นำชุดราตรีที่อิงหนานสั่งตัดมาให้

“นี่มันอะไรกันจ๊ะ ..เสี่ยวผิง”ป้านิ่มมองชุดราตรีที่สาวใช้ผู้นั้นถืออยู่อย่างสงสัย

“ก็ชุดที่คุณเฉิงสั่งตัดเพื่อให้คุณใบไผ่ใส่ไปงานคืนนี้ไงค่ะ”

“คุณเฉิงเขาไปรู้สัดส่วนของคุณหนูได้ไง”ป่านิ่มบ่นกับตัวเองก่อนจะส่งยิ้มให้สาวใช้นามเสี่ยวผิงอีกครั้ง

                เมื่อป้านิ่มกลับมาพร้อมกับชุดราตรีที่แสนจะงดงาม ใบไผ่ก็ยิ้มออกมาอย่างดีใจ ด้วยเพราะชุดนี้เป็นชุดที่เธอเห็นในนิตยสารเมื่อตอนสาย แต่ตอนนี้ชุดได้ออกจากนิตยสารฉบับนั้นมาอยู่ตรงหน้าเธอราวกับปาฏิหาริย์

ใบไผ่ไม่รู้แม้แต่น้อยว่าอากัปกริยาเธอเมื่อตอนสายๆอยู่ในสายตาของเฉิงอิงหนานตลอดเวลา ดังนั้นจึงไม่แปลกที่เขาจะรู้ว่าใบไผ่ถูกตาต้องใจชุดไหน หรือแม้แต่สัดส่วนของเธอก็ไม่สามารถพ้นจากสายตาของเขาได้

“คุณเฉิงให้คนนำมาให้ค่ะ”ป้านิ่มบอก

“สวยจังเลยค่ะ ไผ่ไม่คิดว่าเขาจะตัดเย็บชุดที่สวยขนาดนี้ได้ภายในเวลาแค่ไม่กี่ชั่วโมง ชุดนี้น่าจะใช้เวลาสักสองอาทิตย์เป็นอย่างต่ำ ไม่น่าเชื่อเลยว่าคนฮ่องกงเขาจะใช้เวลาแค่ไม่กี่ชั่วโมงเองเหรอ ถ้ารู้อย่างนี้ไผ่คงสั่งตัดไปตั้งแต่เมื่อเช้าแล้ว จะได้ไม่ต้องมานั่งเสียดาย”ใบไผ่พูดอย่างทึ่งในความสามารถของผู้ตัดเย็บ โดยหารู้ไม่ว่า การที่ได้ชุดนี้มาอย่างรวดเร็วทันใจนั้น ..เป็นเพราะคำสั่งของเฉิงอิงหนานที่บอกไปว่า ‘ต้องได้ภายในห้าชั่วโมง’ เมื่อมีคำสั่งนี้ออกไป ทางห้องเสื้อก็รีบระดมคนให้มาช่วยกัน เพื่อให้เสร็จภายในเวลาที่กำหนด เสื้อผ้าที่ต้องใช้เวลานับสิบวันในการตัดเย็บ ..กลับย่นย่อเวลาเหลือเพียงห้าชั่วโมงเท่านั้น

                เฉิงอิงหนานกำลังยืนรอใบไผ่อยู่ตรงบันได ก้มมองนาฬิกาข้อมืออีกครั้งก่อนที่จะเงยหน้าไปมองยังชั้นบน ซึ่งปรากฏร่างของนางฟ้าแสนสวยที่เขาเฝ้ารอ

                ใบไผ่ค่อยๆก้าวเท้าลงมาตามบันไดอย่างช้าๆ สายตาสบกับเฉิงอิงหนานอย่างไม่ได้ตั้งใจ ใจเต้นระส่ำด้วยความขวยเขิน

“ขอโทษค่ะที่ทำให้รอ”ใบไผ่กล่าว

“อ๊ะ..”เฉิงอิงหนานงุนงงในนาทีแรก เพราะมัวแต่ตะลึงในความงามของเธอ

“ออ ไม่เป็นไร เราไปกันเถอะ”เขาตัดบทเมื่อสติกลับมาอยู่กับตัว แต่ก็ยังไม่วายอมยิ้มออกมาด้วยความพอใจ โดยที่ใบไผ่ไม่ทันสังเกตเห็นแม้แต่น้อย

*……………………………………………………*